8 listopada 2012

Bycie perfekcjonistą boli || Artykuł

Każdy z nas ma jakieś cele. To, czy je osiągniemy i w jakim tempie zależy tylko od naszego charakteru. Te kilka akapitów poświęcę na ukazanie wad i zalet bycia perfekcjonistą. (Oczywiście żaden ze mnie psycholog, ale nie trzeba nim być by zauważyć pewne schematy, którymi podążamy jako perfekcjoniści. Zapraszam do lektury, i nie bądźcie źli, jeśli niechcący nacisnę komuś na czuły punkt. Taka nasza natura, że nie lubimy być krytykowani ;))

Artysta to charakter. Nie umiejętności.
Jesteś artystą nie dlatego, że posiadasz umiejętności, a dlatego, że masz charakter który pozwolił Ci te umiejętności rozwinąć. Wszystkiego DA SIĘ WYUCZYĆ. Różnica polega na tym, że jak uczysz się z własnej woli, to osiągasz więcej niż kiedy uczysz się z przymusu. Ta "własna wola" to właśnie Twój talent. (który często mylony jest z umiejętnościami)
 
Nigdy nie uważałam się za artystkę. Słowo >artysta< zawsze miało dla mnie jednocześnie niesamowicie pejoratywny wydźwięk ("ci wszyscy ARTYŚCI po szkołach PLASTYCZNYCH") i oznaczało dla mnie coś niedostępnego. (patrzyłam na prawdziwych artystów na ASP (tak, zdarzali się tacy, nawet jeśli nie lubiłam ich jako ludzi, to jako artyści przedstawiali bardzo wysoki poziom) i wiedziałam, że nigdy nie będę wystawiać w galeriach, nigdy nie będę jedną z nich) Długo nie rozumiałam, dlaczego na ASP nie uczą nas żadnych technik czy warsztatu. Jeden z profesorów powiedział mi, że skoro tu jestem, to znaczy że już wszystko >umiem<. Dopiero na 3cim roku doszło do mnie, że oni nam po prostu prali mózgi szlifowali charaktery. Bo to charakter jest ważniejszy. Nie jakieś tam umiejętności. Jeśli jesteś zdeterminowany, umiejętności przyjdą same.

Co ciekawe, słowo >artysta< jest równie często używane w branży rozrywkowej jak i na rynku dzieł sztuki współczesnej mimo, że znaczy zupełnie co innego w tych dziedzinach, dlatego dla wygody pisania umówmy się, że wszyscy ludzie mający kreatywne skłonności są artystami. (Kreatywne: czyli stwarzają coś nowego z tego co już jest). Moja mama jest artystką w układaniu kwiatów. Moja siostra lubi urządzać wnętrza. Moja druga siostra jest fotografem. To co czyni z nas artystów to nie poziom umiejętności, a kreatywność i charakter, który mobilizuje nas do tworzenia.
Osoba kreatywna to taka, która wciąż potrzebuje nowych bodźców, wciąż próbuje od nowa. Nawet jeśli chwilowo jest zadowolona z własnej pracy, zawsze powraca niedosyt, który napędza kolejną falę frustracji mobilizującą do dalszych prób. Ten kto przestał próbować, spoczął na laurach. Ten kto ciągle próbuje, ciągle się uczy. Motorem napędzającym tą machinę jest perfekcjonizm. Dążenie do SUBIEKTYWNEJ doskonałości. Uważam, że każda kreatywna osoba ma w sobie wiele perfekcjonizmu, ale objawiać się może on w różnoraki sposób.   

Perfekcjonista to osoba, która utożsamia się z tym co robi. Ma pasję do jakiejś dziedziny, i stara się osiągnąć w niej wszystko. Duży nacisk kładzie na rozwój. Wie, że osiągnięcie celu wiąże się z ciężką systematyczną pracą. Wie, że to musi trwać. Ponieważ zdaje sobie sprawę z tego, że rozwija się powoli, stara się przyspieszyć ten proces, kombinuje jak chodzić na skróty. Często perfekcjoniści są niecierpliwi, nigdy nie zadowoleni z własnych efektów, mają albo zaniżone poczucie własnej wartości albo wręcz przeciwnie, zawyżone. Mają wrażenie że ciągle muszą udowadniać sobie i otoczeniu, że są wartościowi. Interesują się tym, co myślą o nich inni. Często skupiają się na dosyć wąskich dziedzinach wiedzy i umiejętności by osiągnąć w nich subiektywną doskonałość. Niemal zawsze łączą swoją pasję z życiem osobistym. Mają wysokie poczucie konkurencyjności. Ludzi ze swojej dzidziny traktują jako konkurentów, potencjalne źródła wiedzy ale również jako przyjaciół (perfekcjoniści mają skłonności do przyjaźnienia się z innymi perfekcjonistami bo rozumieją swoje problemy lepiej niż inni ludzie)

Czy jesteś perfekcjonistą?
Test na perfekcjonizm (jeśli przynajmniej 5 stwierdzeń brzmi Ci znajomo, to zdałeś test. Jeśli uznasz wszystkie za swoje, to Ci współczuję) :
♦ Wymagam od ludzi dużo, a od siebie jeszcze więcej
♦ Żyję w stresie, bo stres mnie napędza.
♦ Moja praca to ja.
♦ Moja praca to moja pasja.
♦ Nie zadawalam się półśrodkami.
♦ Wszystko musi być perfekcyjne.
♦ Kocham swoją pracę.
♦ Chyba jestem pracoholikiem.
♦ Praca jest ważniejsza niż odpoczynek.  
♦ Robię więcej niż muszę.
♦ Nie mam czasu na rozrywki, >muszę pracować< (w weekend)
♦ Kolejne zlecenie? Co prawda jeszcze tamte dwa nie skończone, ale dobra! Lubię wyzwania!
♦ Pracuję 7 dni w tygodniu. To naturalne.
♦ Nigdy nic nie jest skończone.
♦ Nie wiem kiedy byłem ostatnio na wakacjach.
♦ Chcę być najlepszy.
♦ Powinienem teraz siedzieć w domu i expić (piątkowe piwo ze znajomymi)
♦ Nie jestem uzależniony od komputera.
♦ INTERNET NIE DZIAŁA?! JAK JA MAM PRACOWAĆ!?
♦ Nie obchodzi mnie co inni o mnie myślą.
♦ Może założyć FANPAGEA na facebooku?
♦ Może zapiszę się na jakiś kurs.
♦ Kursy są za drogie, lepiej pocrunchuję w domu.
♦ Muszę poprawić portfolio (przed wysłaniem CV do firmy)
♦ Muszę ZROBIĆ folio (2 miesiące od niewysłania CV do firmy)
♦ Jestem beznadziejny.
♦ Boże, taki crap na neta wrzucam a oni i tak się zachwycają :/
♦ Boże, ja TO wrzuciłem do folio? Pijany byłem czy co?
♦ Muszę wyczyścić galerię na stronie, bo siara straszna.
         
Pułapki perfekcjonizmu.
  • Strach przed przeciętnością. - chcesz być coraz lepszy w tym co robisz. Czujesz presję, że powinieneś szybko się rozwijać. Nie czujesz satysfakcji jeśli każda następna praca nie prezentuje wyższego poziomu niż Twoje wcześniejsze prace.
  • Overthinking - obmyślanie co by było gdyby. Zwykle pesymistyczne myślenie na temat tego jak inni ludzie mogli odebrać dane zdarzenie, sytuację. Zakładanie apokaliptycznych wersji zdarzeń i wyolbrzymianie każdej porażki która Cię spotka. Stan paniki. Przykład: "Nie odpisali z firmy do której wysłałem portfolio.. Cholera, powinienem z tym poczekać, mogłem poprawić kilka prac przed wysłaniem, a w sumie to mogłem zrobić jeszcze dwie nowe.. mogłem nie wysyłać, a tak to jestem już tam spalony." albo "o niee, nie radzę sobie z tym zadaniem, cały tydzień próbuję i próbuję i mi nie idzie, w koncu przenieśli to zadanie na innego grafika, z pewnością są mną rozczarowani, jak tak dalej pójdzie to mnie wyrzucą"
  • Stawianie sobie zbyt wygórowanych wymagań. - chcesz robić więcej niż od Ciebie wymagają. Więcej i lepiej. Ponieważ jednak czasem nie starcza Ci czasu na zrobienie wszystkiego tak dobrze jak TY byś chciał, pojawia się poczucie frustracji i niezadowolenia z oddanego produktu.
  • Zazdrość - widzisz różnice między swoją galerią a galerią X? Perfekcjonista będzie wyolbrzymiał zalety innych, a sobie będzie wyolbrzymiał wady. Będzie szukać informacji ile X ma lat i jak długo pracuje w branży, by wytłumaczyć sobie czemu jest aż tak lepszy. Wkurza się jak ktoś młodszy radzi sobie lepiej, ignorujac multum starszych od siebie ludzi którym nie idzie tak dobrze jak jemu. Postrzegasz siebie jako kogoś gorszego niż inni? To właśnie zazdrość. Jest toksyczna, bo w zbyt dużej ilości może dobrowadzać do depresji.
  • Prokrastynacja (to już omówiliśmy :) )

Różne twarze perfekcjonizmu
Poniżej kilka typowych przykładów perfekcjonistów. (typy wzięte z życiowych subiektywnych obserwacji)
(Niektórzy całe życie są jednym typem, niektórzy ewoluują z typu do typu, a niektórzy mieszają typy ze sobą, powodując jeszcze bardzo wybuchową mieszankę. Jeśli uważacie, że znacie jakiś dodatkowy typ, walcie śmiało opis :P)

Nauczyciel - perfekcjonista cieszący się tym, że może doradzać innym. Chętnie dzieli się swoją wiedzą, niczego w zamian nie oczekuje, bo wie, że sam osiągnął dużo dzięki bezinteresownej pomocy innych. Widzi okazję do poprawienia i utrwalenia swoich umiejętności niemal w każdych okolicznościach. Utwierdzony w przekonaniu, że ucząc innych przy okazji utrwala swoją wiedzę. Cieszą go sukcesy innych równie mocno jak jego własne. Sam wie, że rozwój trwa całe życie, i że wciąż może się jeszcze wiele nauczyć, ale nie lubi kiedy ktoś podważa jego autorytet poprzez krytykowanie jego pracy.

Zawodnik - ma poczucie życia w wyścigu. Nie dzieli się wiedzą, skupiony jest na sobie i na własnych celach. Kiedy ktoś stara się mu pomóc, zwykle uważa taką osobę za podejrzaną. Uważa, że nikt nie pomaga bezinteresownie. Unika mówienia o sobie, ale chętnie wyciąga informacje od innych. Łatwo ocenia ludzi z tej samej branży. Zwykle nie zauważa ludzi na niższym poziomie niż jego własny. Łatwo wytyka błędy innym, za to nie przejmuje się krytyką kierowaną w jego stronę.

Panikarz - ciągle w biegu, ciągle spóźniony. Bierze na siebie więcej niż jest w stanie unieść, a potem nie śpi i nie je ze stresu. Łatwo popada w stan beznadziei. Często opada na dno z powodu braku motywacji. Żywy kłębek nerwów.

Teoretyk - przeczytał (choćby pobieżnie) możliwie wszystkie książki na dany temat. Uznaje się za specjalistę. Teorię ma opanowaną w jednym palcu. Zna nazwiska, daty, terminy. Zachęca ludzi do czytania książek, których sam nie przeczytał do końca. Łatwo przychodzi mu ocenianie innych. Ma skłonności do uczenia innych. Czasem jego poziom praktyki nie odzwierciedla poziomu wiedzy na dany temat, co nie przeszkadza mu w tytułowaniu się specjalistą. W pewnym sensie może być hipokrytą, bo nie stosuje technik które poleca innym.

Samouk - brnie czasem nieco pod prąd. Ignoruje krytykę, złości się jak ktoś mu chce pomóc. Odstrasza bezinteresownych nauczycieli. Chce wszystko robić sam, dochodzić do wszystkiego własną drogą, we własnym tempie. Dumny ze swojej samodzielności i samowystarczalności. Bardzo osobiście podchodzi do tego co się powie o jego pracach. Z tego powodu bardzo często powtarza błędy, popada w rutynę i przykrywa to wszystko otoczką "stylu". Ma parcie na progres, może być systematyczny ale jego poziom stoi w miejscu i nie odzwierciedla czasu poświęconego na naukę. Skupiony na umiejętnościach, kiedy jedyne co go blokuje to charakter. Trudne przypadki mogą latami powtarzać te same błędy, z powodu nie doceniania krytyki i niechęci do zawdzięczania komukolwiek czegokolwiek.

Zegarmistrz - nigdy nie ma na nic czasu. Żeby wyjść z nim na piwo, musisz się umawiać na dwa tygodnie wstecz. Żyje według określonego grafika zadań, dzięki czemu nigdy się z niczym nie spóźnia.

Złota rączka - czego się nie dotknie - działa. Ma jednak problem z określeniem się. Jest niecierpliwy, dlatego często zmienia dziedziny. Wszystko mu wychodzi, więc nie jest w stanie określić co sprawia mu najwięcej frajdy. Chciałby w czymś być wybitnie lepszy, ale wszystko wychodzi mu tak samo dobrze. Ma to swoje zalety, np może próbować różnych rzeczy i nie ma poczucia straty czasu. Ale z drugiej strony, jeśli jest się od wszystkiego to jest się do niczego. Trzeba podjąć decyzję samemu, inaczej będzie się bimbać od jednej rzeczy do drugiej, przez co z niczego nie osiągnie się wyraźnego postępu.

Idealista - wymaga od siebie za dużo, więc nic dziwnego że wymaga też dużo od otoczenia. Szkoła działa gorzej niż przewidywałeś? Nauczyciel jest Twoim zdaniem niekompetentny? A reszta studentów nic w domu nie robi tylko imprezuje? Przywdziewasz więc pozę obrazobórczą, kipisz sarkazmem i ironią a wszystko dla iddylicznej idei >naprawienia systemu<. Najgorsza pułapka perfekcjonizmu, bo skazuje Cię jako jednostkę jawnie idącą pod prąd na (ostracyzm społeczny) społeczną izolację. Osoba postępująca w ten sposób często nie widzi różnicy między sobą a innymi ludźmi. Zakłada swoje działania jako jedyne słuszne i gardzi resztą świata która działa inaczej. Ma tendencje do wywracania zastanego burdelu do góry nogami, i mimo ze działa w dobrej wierze, jej działania często są destrukcyjne nie tylko dla otoczenia, ale przede wszystkim dla samej siebie. Uparcie wierzy w swój system wartości. Najbardziej skrajne echo perfekcjonizmu. Przeżyłam, nie polecam :P Jeśli ktoś ma podobnie: naprawdę sugeruję zmienić podejście i zająć się naprawianiem siebie. Bo to Ty jesteś popieprzony, a nie reszta świata.

Co robić żeby nie oszaleć?
Kończ projekty. Kończ obrazki. Będziesz mieć wtedy poczucie progresu. Rób od czasu do czasu coś tylko dla siebie. 

Kolekcjonuj skończone obrazki w jednym folderze, tak by mieć do niego łatwy dostęp przed wysyłaniem portfolio. Aktualizuj ten folder raz na kilka miesięcy, nawet jeśli nie zamierzasz zmieniać pracy. 

Nie bój się pomocy innych. Każdy ma coś wartościowego do powiedzenia. Nawet Twoja mama, która nie zna się na digitalu. 

Nie ścigaj się. Życie to nie wyścig. Jak będziesz się ścigał, to zobaczysz że życie zleci Ci strasznie szybko, i nikt nie będzie w stanie cofnąć zegara, by naprawić błędy i zacząć ŻYĆ.  

Znajdź sobie inne, dodatkowe i mniej stresujące zajęcie. Gotuj. Naucz się robić drinki. Rób kartki okolicznościowe. Lub wyrabiaj biżuterię. Bądź kreatywny bez stresu. Zobaczysz, że drobne sukcesy w dodatkowych dziedzinach dają wystarczająco dużo radości by zrównoważyć te depresyjne emocje z pracy :)

Walcz z zazdrością :) Najlepszym sposobem jest szczere zaprzyjaźnienie się z kimś z tego samego sektora wiedzy. Ciesz się jego sukcesami, i motywuj go gdy ma doła. Odwdzięczy się tym samym :)

Postaw sobie rozwój sam w sobie jako cel. Będzie to cel samospełniający się za każdym razem kiedy weźmiesz ołówek lub piórko tabletu do ręki.



Tyle mądrości na dzisiaj!
Pozdrawiam,
Telthona

37 komentarzy:

  1. dzięki, za kolejny świetny artykuł i za to że dzielisz się wiedzą i doświadczeniem

    pozdrawiam

    Wojtek :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. cieszę się, że znajdujesz w tym coś pomocnego dla siebie :)

      Usuń
  2. kolejny fajny artykul, dzieki wielkie :) ja w sobie mam chyba najwiecej z nauczyciela no i troche panikarza :)
    teraz musze sobie wbic do glowy ze powinnam konczyc zaczete illustracje a nie wyrzucac je do kosza.
    pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ważniejszą zdolnością niż kończenie obrazka jest ocenienie, czy warto w ogóle go kończyć czy lepiej nie marnować czasu i zrobić coś lepszego ;)

      Usuń
    2. Tak, Noiprox ma rację, bardzo ważne jest nabycie zdolności OCENY co ma potencjał a co nie.

      Ale nie nabierze się tej zdolności, bez skończenia chociaż kilku ilustracji. Ponieważ robiąc ilustracje zapamiętujesz proces, wiesz jak wybrnęłaś z danych problemów. Trzeba wykańczać obrazki by wyrobić sobie workflow. Wtedy będziesz w stanie przewidzieć jak dany szkic możesz poprowadzić dalej i w ten sposób ocenić czy ten szkic ma potencjał czy nie. :D

      Usuń
  3. dzięki za 2 świetne artykuły ! :) Swoją drogą bardzo ciekawe są też Twoje wspomnienia z ASP i jego półświatka,że się tak wyrażę.Wiesz dla mnie ASP jest obrośnięte legendą i wogóle.
    Ja dawniej byłam samoukiem ,teraz jestem złotą rączką połączoną z zegarmistrzem ^^ XD to jest straszne męczące ;/
    Apropos określenia artystka mnie tez jakoś ono odstręcza,kojarzy mi się raczej negatywnie nie wiedzieć czemu.
    Pozdro :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zazdroszczę punktualności ;) Ja byłam idealistką i samoukiem przez wieleee wieleeee lat i byłam z tego powodu strasznie nieszczęśliwa :D Teraz jestem panikarą połączoną ze złagodzonym samoukiem ;P chyba :D

      PS: cieszę się, że systematycznie zaglądasz ^^

      Usuń
    2. Wartościowy artykuł i blog. Dodam też do komentarza, że co do typów, teraz pasuje Ci również nauczyciel. Wielkie dzięki za dzielenie się wiedzą i przemyśleniami.

      Usuń
    3. A owszem zaglądam bardzo często :) ,wielką przyjemność sprawia mi czytanie Twoich artykułów.W jakimś sensie dzięki nim odnajduje się w problemach związanych właśnie z gonitwą za skillem , portfolio i pogodzeniem jeszcze tego wszystkiego z życiem osobistym i samą sobą :D
      Dobrze jest wiedzieć ,że te wszystkie zwariowane emocje i stany skrajnyego wyczerpania ,są udziałem nie tylko amatorów i ,że można jakoś z tym walczyć. :)
      Ps.Ciężko to sobie wyobrazić ,żebyś była panikarą :D

      Usuń
    4. ahaha xDD wierz mi, już nie raz widziałam skraj rozpaczy xDDD Ciąglę nie mogę się nadziwić ile Noiprox ma do mnie cierpliwości :D

      Fajnie, że artykuły krzepią :D Mam jeszcze kilka fajnych tematów w rękawie :)

      Usuń
  4. "Wszystko, czemu poswiecasz swoj czas rozwija sie." - Jedno z najwazniejszych zdan, ktore powinien znac kazdy!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. MEGA. Uwzględnie to zdanie w jednym z nastepnych postów. Dużo daje do myślenia! :) Jak masz gdzieś jeszcze inne perełki, to pisz!

      Usuń
    2. "Shoot for the moon, even if you miss you'll land among the stars" też się zalicza? :)

      Usuń
    3. Świetne!! :D Pewnie że się zalicza! :D

      Usuń
  5. Chyba minęłaś sie z powołaniem :), ale w sumie zawsze możesz się w pewnym momencie przebranżowić z CG artists na CG psychologist xD,

    fajne artykuły tworzysz

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Haha, spoko Yarosh, nie przyzwyczajaj się :D Niebawem tematy mi się wyczerpią, ha haha :)

      Usuń
  6. Jak mawia mój kumpel z pracy "Jest w tym coś co mówisz" :D

    OdpowiedzUsuń
  7. Hehe fajnie to sobie rozplanowałaś ale mi się wydaje ze perfekcjonizm jeśli na dobrym podłożu i nie traktowany super hiper poważnie (jak w tych skrajnych przykładach co napisałaś), jest dobry dla rozwoju :) A ze znalezieniem sobie odstresowującego zajecia to prawda, sam miałem okazje sie przekonać jak niewieloma rzeczami poza pracą sie zajmowałem jak nie miałem zasilacza w stacji przez 2 tygodnie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I co robiłeś w tym czasie, Rafale ;D

      Wiadomo, że perfekcjonizm jest dobry, bo idziemy do przodu szybciej niż inni ludzie. Ale jak perfekcjonista jest nerwowy, często się stresuje i bardzo mu zależy na czymś, to wtedy ta cecha jest źródłem wielu problemów, czasowych depresji, stanów beznadziei i braku sensu czegokolwiek.

      Kwestia radzenia sobie z problemem, jeśli zwala Ci się ono na głowę :P Nie każdy z nas potrafi nad tym perfekcjonizmem zapanować.

      I chyba większość "stresujących się" perfekcjonistów już nie raz widziało "skraj rozpaczy" :P

      Dlatego te dodatkowe zajęcia są ważne. Żeby balansować stany beznadziei małymi ale częstymi sukcesami w innych dziedzinach :)

      Usuń
  8. Artykuł sam w sobie ciekawy, lecz dla mnie bardzo abstrakcyjny. Nie rozumiem do końca tez tego co piszesz na ASP - moim zdaniem oni tam nigdy niczego nie uczyli ciekawego, a patrząc na prace absolwentów nie wiem czy się śmiac czy płakać - zwłaszcza widząc ceny tych ich "prac". Mógłbym tutaj dużo duzo więcej narzekać, ale poprzestane na tym co jest.

    Jeśli idzie o akapit "pułapki perfekcjonizmu", to wszystkie te zachowania są dla mnie kompletnie obce i niezrozumiałe. Ale ten "test" na perfekcjonistę to kompletna pomyłka. Wiele z tych które mi się zdarzyło wybrać absolutnie nie ma nic wspólnego z perfekcjonizmem bo albo wyszło z innych powodów, albo kompletnie czego innego dotyczy ;] To samo z różnymi twarzami perfekcjonizmu... za dużo tutaj różnych cech i zachowań ktore mogą wychodzic z innych czynników, a które zaliczasz pod perfekcjonizm. Patrząc na to wszystko, każdego dałoby sie nazwac perfekcjonista w ten czy inny sposób :]


    Tak z innej beczki.
    Postujesz link do kazdego artykułu na dA?
    Nie masz nic pzreciwko, żeby komentować artykuł pod jego journalem na da (tam przynajmniej dostaje powiadomienie o odpowiedzi)?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj :)

      Może na wstępie napiszę dlaczego chcę żeby ludzie komentowali pod postem. To dlatego, że inni ludzie trafiający na ten artykuł z innych źródeł (np facebook lub link przenoszony drogą pantoflową) mogli mieć dostęp do wszystkich wartościowych komentarzy w jednym miejscu. Dzięki temu unikam odpowiadania dwa razy na to samo pytanie zadane przez dwie osoby na dwóch różnych platformach, a jednocześnie każdy może zabrać głos w dyskusji :) Dlatego wolałabym komentarze dostawać tutaj.

      I tak, daję znać ludziom za każdym razem jak napiszę coś dłuższego. Wklejam linki na dA i na facebooka :)


      Co do samego artykułu:
      Ja od razu zastrzegłam, że nie jestem psychologiem, a wszelkie obserwacje to moje własne subiektywne spostrzeżenia. Nie traktuję tych artykułów jako coś niepodważalnego, po prostu otaczam się ludźmi myślącymi podobnie, i obserwując, rozmawiając wyciągam wnioski. To są bardzo ogólne schematy, ale w wielu przypadkach się sprawdzają :)
      Jeśli chodzi o test: miał być po prostu zabawny :D Większość moich przyjaciół to perfekcjoniści, i wiele z tych zdań to są ich słowa.
      Tak samo typu perfekcjonistów. Dobrałam kilka osób które uważają się za perfekcjonistów, i sprowadziłam ich do kilku opisowych zdań.
      A jeśli nie rozumiesz akapitu "pułapki perfekcjonizmu" to raczej nie jesteś perfekcjonistą :D

      To akceptowalne, że się nie zgadzasz ze mną w wielu miejscach :) Ja nie staram się dokonywać wnikliwej analizy, tylko po prostu poruszać temat żeby dać ludziom bodziec do dyskusji. Jak masz bardziej trafne opisy lub interpretacje, pisz śmiało :)

      PS: na temat ASP i sztuki współczesnej chyba napiszę oddzielną notkę :D

      Usuń
    2. Okej, komentarze będą więc pod artykułem, ale jako anonim :P

      A zgodze się, wiele z tych słów może wyjść z ust perfekcjonistów, jednak nie każdy komu zdarza sie tak powiedziec lub mieć pewne określone poglądy na różne tematy nim jest. Po tym całym artykule przyszło mi osobiście do głowy, że otoczenie może mnie odbierac jako perfekcjonistę, z czym sie kompletnie nie zgodzę... a i znam tez ludzi, którzy biorąc Ciebie jako przykład sukcesu i swojego osobistego guru, wezmą taki artykuł śmiertelnie poważnie.
      Tak, czy Ci się to podoba czy nie, ciąży na Tobie teraz odpowiedzialnośc za psychikę i losy wielu ludzi muhaha ]:->

      Usuń
    3. Haha, będą mnie traktować równie poważnie jak horoskop typu: "w czwartek uważaj na osobę w czerwonym płaszczu" :)

      Ja po prostu korzystam z okazji, kiedy jeszcze mogę mówić to co myślę. Potem może być za późno, bo już nie będzie mi "wypadało". Jeszcze jestem świeżakiem w tej branży i wiele błędów (jeśli jakieś popełniam) pewnie wszyscy mi wybaczą. Więc jeszcze mogę oceniać, obserwować i opisywać ludzi bez żadnych konsekwencji. Potem może być już gorzej, jeśli faktycznie posiedzę kilka lat w firmie i będę cieszyć się nieco większym autorytetem to nie sądzę bym tak chętnie mówiła o swoich wadach i problemach ;)

      Prosty przykład: jeden z moich ulubionych trolli na forum max3d.pl, niejaki >nicponim< miał cięty język, mówił co myślał, wkurzał wszystkich i podnosił im ciśnienie więc wszyscy byli na niego niesamowicie wściekli... aż do momentu kiedy poziom jego prac skoczył. W momencie kiedy wszyscy przysłowiowo "zaczęli mu dupę lizać", najwyraźniej stwierdził że już mu "nie wypada" mówić co myśli, i nie udziela się już więcej na forum.

      Nie sądzę żeby zbyt szybko to samo przytrafiło się mi, bo w moim przypadku sukcesem jest dostanie się do pracy >mimo< perfekcyjnego portfolio, a miarą sukcesu ludzi jak on jest właśnie utworzenie >perfekcyjnego portfolio<, nie mniej jednak przykład jest chyba trafiony :P

      A tak na marginesie to Ci powiem, że dla mnie pisanie tych artykułów jest właśnie "odskocznią" od pracy ;) To jest mój drugi sektor w którym działam i który mnie cieszy, bo ludzie odpisują i się okazuje że nie jestem sama w tej psychologicznej dżungli :) Że wielu ludzi ma podobne problemy, i opisują jak sobie z nimi radzą. To dodaje otuchy :)

      Usuń
  9. Niesamowicie prawdziwe. Jestem perfekcjonistą, a przy okazji mam w sobie niesamowity strach przed porażkami. Jak nietrudno zgadnąć - te dwie cechy fatalanie idą ze sobą w parze. Jednak ostatnio zdarzyło mi się trafić na osoby, którym udało się pozytywnie skopać mój tyłek.
    Wszystkie wyżej wymienione zasady idealnie się do mnie stosują. :D Jedyna pułapka dla perfekcjonisty przy robieniu innych rzeczy dla podtrzymania luźnej kreatywności - za bardzo się w nie wciąga i też chce być w nich jak najlepszy. Mnie to złapało,a teraz, nie bez trudu odcinam sobie te dziedziny, w których nie chcę się dalej szkolić, żeby móc skupić się na tym, co ważne.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Haha, tak, to faktycznie może się pojawić, cheć bycia najlepszym również w dodatkowych dziedzinach :) Dlatego lepiej te dodatkowe dziedziny odseparować od siebie, czyli robić coś totalnie innego i w innym środowisku, czyli jeśli pracujesz przy komputerze, to dodatkową dziedziną może być np hodowla storczyków. Albo uprawianie sportu. :)

      A co do strachu przed porażką :D Ja wciąż nie zrobiłam dyplomu z animacji xD :) Mam świetną myzykę, historię i design postaci, ale boję się że to może wyjść w praniu "przeciętnie" :P I tak odkładam tą rzecz i odkładam.. :D

      Usuń
    2. Ja własnie dyplomuję z typografii i gdyby nie to, że mam osoby, które mnie motywują, to osunęłabym się w pustkę prokrastynacji, bo: nie potrafię tego robić wystarczająco dobrze, inni potrafią fajniej, to może lepiej nie robić, może trzeba to przemyśleć, a może w ogóle lepiej pogram sobie w jakąś grę i zapomnę.
      Doskonale więc rozumiem i trzymam kciuki, bo z tego, co u Ciebie widzę, to nie wątpię, że animacja będzie świetna. Tylko trzeba się do tego zabrać, nie?(część najtrudniejsza :D)
      Co do innych dziedzin - u mnie zbawienne jest gotowanie. Wiem, naprawdę wiem, że szefem kuchni nie zostanę. Sprawia mi przyjemność odkrywanie nowych rzeczy, zaczętej potrawy nie sposób odłożyć na później, a wszystko wynagradza uśmiech tych, którym smakuje.
      Naprawdę pomagają takie artykuły, bo perfekcjonistom trudno jest zmierzyć się z samym sobą naprawdę twarzą w twarz. Dodatkowym plusem jest to, że tworzysz świetne rzeczy i znasz się na tym co robisz, więc to nie słowa oderwane od rzeczywistości.

      Usuń
    3. Tak.. zacząć. To najtrudniejsze :) Zwłaszcza rzeczy ważne, jak dyplom :/ No to trzymam kciuki za Twoją typografię! Zawsze to była dla mnie czarna magia :D

      I też lubię gotować! Szczególnie dania zawierające łososia, czosnek, ser feta, bazylię, pomidory, mozarellę i szpinak xD Tylko w tygodniu nie ma za bardzo czasu na jakieś fajniejsze pichcenie, bo człowiek jak jest głodny to jest okropnym kucharzem ;) Za to noiprox robi kawy ZNACZNIE LEPSZE niż w kofihewen :D Mistrz eksperymentalnej kawy i drinków ^^

      Usuń
  10. Fajny artykuł - szkoda że taki prawdziwy. Czas się zacząć ogarniać. Dzięki .

    ps. mam nadzieję że te artykuły to nie Prokrastynacja a raczej ten drugi talent do rozwijania w wolnej chwili ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. haha, tak, to moje zajęcie dodatkowe :D

      pozdrawiam!

      Usuń
  11. Bardzo mi się podoba, że analizujesz tego typu problemy, bo jakby nie patrzeć nie każdy się nad tym zastanawia, a może też nie łączy tego z rysowaniem. Chyba z czasem człowiek dostrzega, że sama nasza postawa do tworzenia ma wpływ na nasz rozwój, zwłaszcza ten psychiczny he ;) W końcu rysowanie ma być przyjemnością, a nie ciągłą chęcią bycia lepszym i lepszym, co oczywiście też jest dobre jak zdrowo motywuje, a nie wciska nas w wir nerwowości, stresu, który nie pozwala nam dostrzec własnego rozwoju. Przynajmniej takie postawy zauważyłam u niektórych znajomych, ich pracę są na bardzo dobrym poziomie, ale sami się zamęczają, porównując się do lepszych od siebie, a nie doceniają to co sami osiągnęli. W końcu zawsze będą ludzie, którzy są o parę stopni wyżej, ale poco się dręczyć, psychicznie katować, zamiast skupić na swoim rozwoju. Chociaż zapewne innych to motywuje he, wszystko zależy jak się do tego podejdzie :)

    Mi brakuje typu, który jest zadowolony ze swojego poziomu, ale też nie zatrzymuje się, dostrzegając to co powinien zmienić, ulepszyć, jednak z lenistwa nieco wydłuża się ta droga haha xD

    Co do ASP, he można powiedzieć, że jednej opinii nie ma i nie może być, bo jak wiadomo każdy odbiera inaczej to co się na niej dzieje. Uważam jednak, że wszystko z czym się spotykamy poszerza nasze spojrzenie na świat, w końcu każde doświadczenie jest godne uwagi.

    Czekam na kolejny artykuł :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Yeey! Olga mi komentarz zostawiła!! ^^
      Tak, wiadomo, wszystko co przeżyliśmy określa to kim jesteśmy. Każda dobra i zła chwila, prawidłowe i nieprawidłowe wybory. Grunt to mieć tego świadomość. Ja jestem świadoma swoich decyzji, a o ASP wspominam dlatego że to były burzliwe lata mojego życia, i mam prawo do publikowania subiektywnych spostrzeżeń na ten temat i do wyciągania z tego wniosków. ASP jest dla mnie jak gąbka pełna anegdot i tematów, wystarczy lekko nacisnąć i potok słów sam sie wylewa :P Nie miej mi za złe tego :D Zauważyłam że udzielasz się głównie wtedy kiedy piszę coś o ASP :D nie traktuj tego osobiście, ja po prostu mam traume :D

      I co do samego rozwoju: dokładnie. Frajda musi być. A nie nacisk i terror. Trzeba do wszytskiego podchodzic z umiarem :D

      Cieszę się, że zaglądasz :**

      Usuń
    2. Haha w sumie to i tak miałam pisać, ale nie wzmianka o ASP mnie do tego przywiodła, a ogólny temat. Nie, nic nie mam Ci za złe, w końcu jak napisałam każdy odbiera inaczej dane spotkanie z uczelnią xD Nie mówię, że jest ona święta, nie, nie. Sama również jestem nią w pewnej części zawiedziona, ale cóż, nie ma co się nad tym użalać, a wyciągać pozytywy :) Po drugie Ty już miałaś konkretne priorytety, wiedziałaś w którym kierunku chcesz się rozwijać, a przynajmniej miałaś tego świadomość, więc rozumiem Twoją traumę i rozczarowanie xD W sumie też spodziewałam się jakiejś równowagi w przedmiotach wzbogacających nas, a tymi które zapewnią byt materialny he xD Nie można mieć niestety wszystkiego he xD

      Zaglądam, zaglądam i śledzę :D

      Usuń
    3. Haha, "byt materialny" :D Świetnie to ujęłaś XD Olga, ja wierzę w Ciebie :D masz świetną kreskę więc nie zginiesz pod nawałem przeciętności :D Po prostu trzeba być wytrwale cierpliwym :) Jeśli będziesz miała problemy w Polsce, to zawsze są jeszcze inne kraje Unii ;D Jest morze możliwości. Trzeba mieć tylko otwarty umysł, żeby je zauważyć :) Akurat Ty sobie dasz radę :)) Na pewno! :D

      Usuń
    4. Jejku bardzo Ci dziękuje za te słowa :) Pokrzepiłaś moje serce, zwłaszcza że cenie Twoje zdanie :)

      Usuń