8 listopada 2012

Bycie perfekcjonistą boli || Artykuł

Każdy z nas ma jakieś cele. To, czy je osiągniemy i w jakim tempie zależy tylko od naszego charakteru. Te kilka akapitów poświęcę na ukazanie wad i zalet bycia perfekcjonistą. (Oczywiście żaden ze mnie psycholog, ale nie trzeba nim być by zauważyć pewne schematy, którymi podążamy jako perfekcjoniści. Zapraszam do lektury, i nie bądźcie źli, jeśli niechcący nacisnę komuś na czuły punkt. Taka nasza natura, że nie lubimy być krytykowani ;))

Artysta to charakter. Nie umiejętności.
Jesteś artystą nie dlatego, że posiadasz umiejętności, a dlatego, że masz charakter który pozwolił Ci te umiejętności rozwinąć. Wszystkiego DA SIĘ WYUCZYĆ. Różnica polega na tym, że jak uczysz się z własnej woli, to osiągasz więcej niż kiedy uczysz się z przymusu. Ta "własna wola" to właśnie Twój talent. (który często mylony jest z umiejętnościami)
 
Nigdy nie uważałam się za artystkę. Słowo >artysta< zawsze miało dla mnie jednocześnie niesamowicie pejoratywny wydźwięk ("ci wszyscy ARTYŚCI po szkołach PLASTYCZNYCH") i oznaczało dla mnie coś niedostępnego. (patrzyłam na prawdziwych artystów na ASP (tak, zdarzali się tacy, nawet jeśli nie lubiłam ich jako ludzi, to jako artyści przedstawiali bardzo wysoki poziom) i wiedziałam, że nigdy nie będę wystawiać w galeriach, nigdy nie będę jedną z nich) Długo nie rozumiałam, dlaczego na ASP nie uczą nas żadnych technik czy warsztatu. Jeden z profesorów powiedział mi, że skoro tu jestem, to znaczy że już wszystko >umiem<. Dopiero na 3cim roku doszło do mnie, że oni nam po prostu prali mózgi szlifowali charaktery. Bo to charakter jest ważniejszy. Nie jakieś tam umiejętności. Jeśli jesteś zdeterminowany, umiejętności przyjdą same.

Co ciekawe, słowo >artysta< jest równie często używane w branży rozrywkowej jak i na rynku dzieł sztuki współczesnej mimo, że znaczy zupełnie co innego w tych dziedzinach, dlatego dla wygody pisania umówmy się, że wszyscy ludzie mający kreatywne skłonności są artystami. (Kreatywne: czyli stwarzają coś nowego z tego co już jest). Moja mama jest artystką w układaniu kwiatów. Moja siostra lubi urządzać wnętrza. Moja druga siostra jest fotografem. To co czyni z nas artystów to nie poziom umiejętności, a kreatywność i charakter, który mobilizuje nas do tworzenia.
Osoba kreatywna to taka, która wciąż potrzebuje nowych bodźców, wciąż próbuje od nowa. Nawet jeśli chwilowo jest zadowolona z własnej pracy, zawsze powraca niedosyt, który napędza kolejną falę frustracji mobilizującą do dalszych prób. Ten kto przestał próbować, spoczął na laurach. Ten kto ciągle próbuje, ciągle się uczy. Motorem napędzającym tą machinę jest perfekcjonizm. Dążenie do SUBIEKTYWNEJ doskonałości. Uważam, że każda kreatywna osoba ma w sobie wiele perfekcjonizmu, ale objawiać się może on w różnoraki sposób.   

Perfekcjonista to osoba, która utożsamia się z tym co robi. Ma pasję do jakiejś dziedziny, i stara się osiągnąć w niej wszystko. Duży nacisk kładzie na rozwój. Wie, że osiągnięcie celu wiąże się z ciężką systematyczną pracą. Wie, że to musi trwać. Ponieważ zdaje sobie sprawę z tego, że rozwija się powoli, stara się przyspieszyć ten proces, kombinuje jak chodzić na skróty. Często perfekcjoniści są niecierpliwi, nigdy nie zadowoleni z własnych efektów, mają albo zaniżone poczucie własnej wartości albo wręcz przeciwnie, zawyżone. Mają wrażenie że ciągle muszą udowadniać sobie i otoczeniu, że są wartościowi. Interesują się tym, co myślą o nich inni. Często skupiają się na dosyć wąskich dziedzinach wiedzy i umiejętności by osiągnąć w nich subiektywną doskonałość. Niemal zawsze łączą swoją pasję z życiem osobistym. Mają wysokie poczucie konkurencyjności. Ludzi ze swojej dzidziny traktują jako konkurentów, potencjalne źródła wiedzy ale również jako przyjaciół (perfekcjoniści mają skłonności do przyjaźnienia się z innymi perfekcjonistami bo rozumieją swoje problemy lepiej niż inni ludzie)

Czy jesteś perfekcjonistą?
Test na perfekcjonizm (jeśli przynajmniej 5 stwierdzeń brzmi Ci znajomo, to zdałeś test. Jeśli uznasz wszystkie za swoje, to Ci współczuję) :
♦ Wymagam od ludzi dużo, a od siebie jeszcze więcej
♦ Żyję w stresie, bo stres mnie napędza.
♦ Moja praca to ja.
♦ Moja praca to moja pasja.
♦ Nie zadawalam się półśrodkami.
♦ Wszystko musi być perfekcyjne.
♦ Kocham swoją pracę.
♦ Chyba jestem pracoholikiem.
♦ Praca jest ważniejsza niż odpoczynek.  
♦ Robię więcej niż muszę.
♦ Nie mam czasu na rozrywki, >muszę pracować< (w weekend)
♦ Kolejne zlecenie? Co prawda jeszcze tamte dwa nie skończone, ale dobra! Lubię wyzwania!
♦ Pracuję 7 dni w tygodniu. To naturalne.
♦ Nigdy nic nie jest skończone.
♦ Nie wiem kiedy byłem ostatnio na wakacjach.
♦ Chcę być najlepszy.
♦ Powinienem teraz siedzieć w domu i expić (piątkowe piwo ze znajomymi)
♦ Nie jestem uzależniony od komputera.
♦ INTERNET NIE DZIAŁA?! JAK JA MAM PRACOWAĆ!?
♦ Nie obchodzi mnie co inni o mnie myślą.
♦ Może założyć FANPAGEA na facebooku?
♦ Może zapiszę się na jakiś kurs.
♦ Kursy są za drogie, lepiej pocrunchuję w domu.
♦ Muszę poprawić portfolio (przed wysłaniem CV do firmy)
♦ Muszę ZROBIĆ folio (2 miesiące od niewysłania CV do firmy)
♦ Jestem beznadziejny.
♦ Boże, taki crap na neta wrzucam a oni i tak się zachwycają :/
♦ Boże, ja TO wrzuciłem do folio? Pijany byłem czy co?
♦ Muszę wyczyścić galerię na stronie, bo siara straszna.
         
Pułapki perfekcjonizmu.
  • Strach przed przeciętnością. - chcesz być coraz lepszy w tym co robisz. Czujesz presję, że powinieneś szybko się rozwijać. Nie czujesz satysfakcji jeśli każda następna praca nie prezentuje wyższego poziomu niż Twoje wcześniejsze prace.
  • Overthinking - obmyślanie co by było gdyby. Zwykle pesymistyczne myślenie na temat tego jak inni ludzie mogli odebrać dane zdarzenie, sytuację. Zakładanie apokaliptycznych wersji zdarzeń i wyolbrzymianie każdej porażki która Cię spotka. Stan paniki. Przykład: "Nie odpisali z firmy do której wysłałem portfolio.. Cholera, powinienem z tym poczekać, mogłem poprawić kilka prac przed wysłaniem, a w sumie to mogłem zrobić jeszcze dwie nowe.. mogłem nie wysyłać, a tak to jestem już tam spalony." albo "o niee, nie radzę sobie z tym zadaniem, cały tydzień próbuję i próbuję i mi nie idzie, w koncu przenieśli to zadanie na innego grafika, z pewnością są mną rozczarowani, jak tak dalej pójdzie to mnie wyrzucą"
  • Stawianie sobie zbyt wygórowanych wymagań. - chcesz robić więcej niż od Ciebie wymagają. Więcej i lepiej. Ponieważ jednak czasem nie starcza Ci czasu na zrobienie wszystkiego tak dobrze jak TY byś chciał, pojawia się poczucie frustracji i niezadowolenia z oddanego produktu.
  • Zazdrość - widzisz różnice między swoją galerią a galerią X? Perfekcjonista będzie wyolbrzymiał zalety innych, a sobie będzie wyolbrzymiał wady. Będzie szukać informacji ile X ma lat i jak długo pracuje w branży, by wytłumaczyć sobie czemu jest aż tak lepszy. Wkurza się jak ktoś młodszy radzi sobie lepiej, ignorujac multum starszych od siebie ludzi którym nie idzie tak dobrze jak jemu. Postrzegasz siebie jako kogoś gorszego niż inni? To właśnie zazdrość. Jest toksyczna, bo w zbyt dużej ilości może dobrowadzać do depresji.
  • Prokrastynacja (to już omówiliśmy :) )

Różne twarze perfekcjonizmu
Poniżej kilka typowych przykładów perfekcjonistów. (typy wzięte z życiowych subiektywnych obserwacji)
(Niektórzy całe życie są jednym typem, niektórzy ewoluują z typu do typu, a niektórzy mieszają typy ze sobą, powodując jeszcze bardzo wybuchową mieszankę. Jeśli uważacie, że znacie jakiś dodatkowy typ, walcie śmiało opis :P)

Nauczyciel - perfekcjonista cieszący się tym, że może doradzać innym. Chętnie dzieli się swoją wiedzą, niczego w zamian nie oczekuje, bo wie, że sam osiągnął dużo dzięki bezinteresownej pomocy innych. Widzi okazję do poprawienia i utrwalenia swoich umiejętności niemal w każdych okolicznościach. Utwierdzony w przekonaniu, że ucząc innych przy okazji utrwala swoją wiedzę. Cieszą go sukcesy innych równie mocno jak jego własne. Sam wie, że rozwój trwa całe życie, i że wciąż może się jeszcze wiele nauczyć, ale nie lubi kiedy ktoś podważa jego autorytet poprzez krytykowanie jego pracy.

Zawodnik - ma poczucie życia w wyścigu. Nie dzieli się wiedzą, skupiony jest na sobie i na własnych celach. Kiedy ktoś stara się mu pomóc, zwykle uważa taką osobę za podejrzaną. Uważa, że nikt nie pomaga bezinteresownie. Unika mówienia o sobie, ale chętnie wyciąga informacje od innych. Łatwo ocenia ludzi z tej samej branży. Zwykle nie zauważa ludzi na niższym poziomie niż jego własny. Łatwo wytyka błędy innym, za to nie przejmuje się krytyką kierowaną w jego stronę.

Panikarz - ciągle w biegu, ciągle spóźniony. Bierze na siebie więcej niż jest w stanie unieść, a potem nie śpi i nie je ze stresu. Łatwo popada w stan beznadziei. Często opada na dno z powodu braku motywacji. Żywy kłębek nerwów.

Teoretyk - przeczytał (choćby pobieżnie) możliwie wszystkie książki na dany temat. Uznaje się za specjalistę. Teorię ma opanowaną w jednym palcu. Zna nazwiska, daty, terminy. Zachęca ludzi do czytania książek, których sam nie przeczytał do końca. Łatwo przychodzi mu ocenianie innych. Ma skłonności do uczenia innych. Czasem jego poziom praktyki nie odzwierciedla poziomu wiedzy na dany temat, co nie przeszkadza mu w tytułowaniu się specjalistą. W pewnym sensie może być hipokrytą, bo nie stosuje technik które poleca innym.

Samouk - brnie czasem nieco pod prąd. Ignoruje krytykę, złości się jak ktoś mu chce pomóc. Odstrasza bezinteresownych nauczycieli. Chce wszystko robić sam, dochodzić do wszystkiego własną drogą, we własnym tempie. Dumny ze swojej samodzielności i samowystarczalności. Bardzo osobiście podchodzi do tego co się powie o jego pracach. Z tego powodu bardzo często powtarza błędy, popada w rutynę i przykrywa to wszystko otoczką "stylu". Ma parcie na progres, może być systematyczny ale jego poziom stoi w miejscu i nie odzwierciedla czasu poświęconego na naukę. Skupiony na umiejętnościach, kiedy jedyne co go blokuje to charakter. Trudne przypadki mogą latami powtarzać te same błędy, z powodu nie doceniania krytyki i niechęci do zawdzięczania komukolwiek czegokolwiek.

Zegarmistrz - nigdy nie ma na nic czasu. Żeby wyjść z nim na piwo, musisz się umawiać na dwa tygodnie wstecz. Żyje według określonego grafika zadań, dzięki czemu nigdy się z niczym nie spóźnia.

Złota rączka - czego się nie dotknie - działa. Ma jednak problem z określeniem się. Jest niecierpliwy, dlatego często zmienia dziedziny. Wszystko mu wychodzi, więc nie jest w stanie określić co sprawia mu najwięcej frajdy. Chciałby w czymś być wybitnie lepszy, ale wszystko wychodzi mu tak samo dobrze. Ma to swoje zalety, np może próbować różnych rzeczy i nie ma poczucia straty czasu. Ale z drugiej strony, jeśli jest się od wszystkiego to jest się do niczego. Trzeba podjąć decyzję samemu, inaczej będzie się bimbać od jednej rzeczy do drugiej, przez co z niczego nie osiągnie się wyraźnego postępu.

Idealista - wymaga od siebie za dużo, więc nic dziwnego że wymaga też dużo od otoczenia. Szkoła działa gorzej niż przewidywałeś? Nauczyciel jest Twoim zdaniem niekompetentny? A reszta studentów nic w domu nie robi tylko imprezuje? Przywdziewasz więc pozę obrazobórczą, kipisz sarkazmem i ironią a wszystko dla iddylicznej idei >naprawienia systemu<. Najgorsza pułapka perfekcjonizmu, bo skazuje Cię jako jednostkę jawnie idącą pod prąd na (ostracyzm społeczny) społeczną izolację. Osoba postępująca w ten sposób często nie widzi różnicy między sobą a innymi ludźmi. Zakłada swoje działania jako jedyne słuszne i gardzi resztą świata która działa inaczej. Ma tendencje do wywracania zastanego burdelu do góry nogami, i mimo ze działa w dobrej wierze, jej działania często są destrukcyjne nie tylko dla otoczenia, ale przede wszystkim dla samej siebie. Uparcie wierzy w swój system wartości. Najbardziej skrajne echo perfekcjonizmu. Przeżyłam, nie polecam :P Jeśli ktoś ma podobnie: naprawdę sugeruję zmienić podejście i zająć się naprawianiem siebie. Bo to Ty jesteś popieprzony, a nie reszta świata.

Co robić żeby nie oszaleć?
Kończ projekty. Kończ obrazki. Będziesz mieć wtedy poczucie progresu. Rób od czasu do czasu coś tylko dla siebie. 

Kolekcjonuj skończone obrazki w jednym folderze, tak by mieć do niego łatwy dostęp przed wysyłaniem portfolio. Aktualizuj ten folder raz na kilka miesięcy, nawet jeśli nie zamierzasz zmieniać pracy. 

Nie bój się pomocy innych. Każdy ma coś wartościowego do powiedzenia. Nawet Twoja mama, która nie zna się na digitalu. 

Nie ścigaj się. Życie to nie wyścig. Jak będziesz się ścigał, to zobaczysz że życie zleci Ci strasznie szybko, i nikt nie będzie w stanie cofnąć zegara, by naprawić błędy i zacząć ŻYĆ.  

Znajdź sobie inne, dodatkowe i mniej stresujące zajęcie. Gotuj. Naucz się robić drinki. Rób kartki okolicznościowe. Lub wyrabiaj biżuterię. Bądź kreatywny bez stresu. Zobaczysz, że drobne sukcesy w dodatkowych dziedzinach dają wystarczająco dużo radości by zrównoważyć te depresyjne emocje z pracy :)

Walcz z zazdrością :) Najlepszym sposobem jest szczere zaprzyjaźnienie się z kimś z tego samego sektora wiedzy. Ciesz się jego sukcesami, i motywuj go gdy ma doła. Odwdzięczy się tym samym :)

Postaw sobie rozwój sam w sobie jako cel. Będzie to cel samospełniający się za każdym razem kiedy weźmiesz ołówek lub piórko tabletu do ręki.



Tyle mądrości na dzisiaj!
Pozdrawiam,
Telthona

4 listopada 2012

Progres prokrastynacji || Artykuł

Progres i prokrastynacja.Każda ambitna i pracowita osoba doskonale o tym wie. A  jeśli myślisz, że Ciebie to nie dotyczy, to jesteś w błędzie.
Tym razem krótka refleksja na temat tego czemu pracujemy praktycznie non stop a i tak stoimy w miejscu. Czym jest prokrastynacja i jak z nią walczyć?
(Od razu pragnę zauważyć, że sama wciąż mam z tym ogromny problem, i ten post powstał bardziej z myślą o poruszeniu tego problemu niż o jego rozwiązaniu. Nie ma przepisu na to by zwalczyć prokrastynację do zera. To jest ciągły proces pracy nad sobą. Na końcu posta zamieściłam linka do  filmiku, uświadamiającego to i owo)

Prokrastynacja to tymczasowe, szybkie zajęcie, którym wypełniamy lukę czasu, która nam się tworzy między >teraz< a >skończenie TEGO projektu<. Projekt może być mały ale kłopotliwy (np. wykonanie dwóch ilustracji dla marudnego klienta) lub duży (np. zrobienie dyplomu z animacji ;)) Im większy projekt i im większe w nim pokładamy nadzieje, tym częściej będziemy go odkładać. Z różnych powodów. Z obawy przed porażką. Z niesprecyzowania działań. Z niewiedzy jak zacząć. Odkładamy wszystkie czynności przybliżające nas do skończenia projektu (np. konsultacje, spotkania z klientem) i robimy to w bardzo sprytny i złożony sposób, który mami nasz mózg, że robimy mimo wszystko coś pożytecznego w tym czasie, przez co łatwiej usprawiedliwiamy sobie winę i TYM CZĘŚCIEJ PROKRASTYNUJEMY. Prokrastynacją może być cokolwiek. Temperowanie ołówków. Porządkowanie biurka. Granie w gry komputerowe. Marnowanie mnóstwa czasu na youtubie czy deviantarcie. Te ostatnie mają to do siebie, że dodatkowo oszukujemy się, że robimy research, że się uczymy (oglądając tutoriale), że szukamy inspiracji, ale tak naprawdę jest to tylko zastępcze działanie, odraczające na później to co nieuniknione.

Przyczyny prokrastynacji:

♦ Perfekcjonizm. 
Perfekcjoniści za dużo od siebie wymagają, wyolbrzymiają porażki, mocniej przejmują się krytyką i bardzo osobiście podchodzą do tego co robią. Choć to może wydawać się dziwne, właśnie te pracowite jednostki są najbardziej podatne na prokrastynację z powodu nieodzownego stresu, który jest częścią ich życia. (Ponieważ to zagadnienie jest dosyć skomplikowane, poświęcę na nie odrębny artykuł, więc wrócimy do tego tematu później)

♦ Słomiany zapał.
Dotyczy wszystkich ambitnych osób, które nie potrafią realnie ocenić sił na zamiary. Zwykle polega to na schemacie:
Bodziec → Entuzjazm → Akceptacja → Praca (ok 30% całości) → Refleksja (ile jeszcze przede mną) → Spadek entuzjazmu → Prokrastynacja.
Często działałam pod impulsem, co powodowało późniejsze rozczarowania. Zwykle miałam coś takiego po otrzymaniu maili z ofertami pracy od potencjalnych klientów. Człowiek czyta o projekcie, entuzjastycznie do niego podchodzi, wydaje mu się, że to może być coś super do portfolio, godzi się na głodowe stawki, lub zaniża stawki by nie odstraszać prywatnych klientów, a potem ma takich projektów 4 jednocześnie, i nie nadąża z żadnym bo do każdego ma minimum 5 grafik do zrobienia.. A potem nie wiadomo z czego rezygnować. Bo żaden z 4rech projektów nie jest jakoś bardziej pchnięty do przodu.

Ludzie odkładają pewne rzeczy na później, lub nawet odpuszczają tą część która sprawia im problemy tylko dlatego, że zdają sobie sprawy ile pracy jeszcze ich czeka. Widmo >nawału pracy< jest bardzo przytłaczające, i nic dziwnego, że człowiek ucieka od pracy w prokrastynację.

♦ Rutyna.
"Everyday I'm crunching"  przenika naturalnie do naszego życia, i staje się częścią akceptowalnej rutyny. Przyzwyczajasz się do tego, że cały czas masz coś do zrobienia, aż przestajesz na to reagować właściwie. Praca 7 dni w tygodniu to brak weekendów więc żeby nie oszaleć, odkładasz zadania na później by doświadczyć choćby chwilowej ulgi. Rutyna znaczy, ze zaczynasz pracować schematycznie i bezrefleksyjnie. Twoje działania są przewidywalne, mylnie utrzymujesz się w przekonaniu, że pracujesz systematycznie i non stop, ale tak naprawdę 80% tego czasu to prokrastynacja której nie zauważasz, bo stała się częścią Twojej codziennej rutyny. Jeśli uważasz, że pracujesz cały czas, bo siedzisz całymi dniami przy biurku, przy komputerze, to zacznij zapisywać sobie godziny w których przechodzisz do programu w którym naprawdę pracujesz, i zapisuj moment w którym minimalizujesz okno. Naprawdę, wyniki mogą Cię zaskoczyć. W pracy dyrektor projektu kazał mi mierzyć ile czasu robię dane koncepty, bo musiał opracować grafik ile czasu trzeba przeznaczyć na dane komponenty. Zdziwiłam się jak wiele jestem w stanie zrobić w ciągu 4rech godzin. 

♦ Nacisk na progres.
Mam wrażenie, że z żartobliwego podejścia do tematu, nagle pojawił się jakiś ogólny nacisk na POSTĘP. Nie wiem z czego to wynika, i szczerze mówiąc nie chcę wiedzieć. Ja rozwijałam się we własnym zakresie i sama byłam sobie "batem i marchewką", czyli sama potrafiłam się motywować, nagradzać i robiłam wszystko w swoim ślimaczym tempie. A teraz w środowisku branżowym (dev, max3d, digart a nawet facebook (z powodu tworzenia FANPAGÓW artystów) wszyscy się cisną na progres. Ja się rozwijam, to niech ktoś się przyłączy i będziemy się okładać batem wzajemnie!! Po prostu pięknie :P Nie chcę nikogo tutaj krytykować, ale taki NACISK też do niczego nie prowadzi. Tylko do frustracji, bo zrobił się z tego tępy wyścig szczurów, i coraz mniej ludzi jest zadowolonych ze swoich postępów, a jak "biegną z kolegami" to tym bardziej odczuwają presję, bo porównują się między sobą, i jeśli komuś idzie lepiej, to cała reszta jest przepełniona goryczą. Chcą wskoczyć z poziomu <średnio zaawansowany> na "uber pro" i to przyćmiewa im całą resztę idei które można obrać sobie za cel.. Na dodatek każdy ma swoją własną subiektywną opinię o tym >kim jest wymiatacz<.

♦ Zbyt ambitne i dalekie cele do osiągnięcia.
Problem tkwi właśnie w obraniu dalekiego celu zamiast postawić sobie rozwój jako cel sam w sobie. Ja rozumiem że tzw. "crunching everyday" staje się częścią życia każdego z nas. Ale trzeba mieć też czas na rozrywkę, na rodzinę, na przyjaciół, na odpoczynek i na SEN. Im bardziej człowiek zmęczony tym więcej apokaliptycznych wizji się pojawia w umyśle. Niejednokrotnie mnie rozwalało, jak ktoś się wykręcał od wyjścia na piwo tym że musi expić, robić portfolio etc... kiedy był weekend, i kiedy wiedziałam że i tak będzie prokrastynować a nie robić to co powinien. 
Zabawne jest w prokrastynacji to, że ona nas trzyma blisko miejsca w którym powinniśmy robić projekt. Jeśli masz do zrobienia dyplom w Warszawie, to nie będziesz myśleć o przeprowadzce gdzieś indziej. Jeśli masz do oddania 4 ilustracje dla klienta, to będziesz przez 2 tygodnie siedzieć na dupie garbiąc się przed komputerem, mimo że na same ilustracje poświęcisz tylko 20, 30 godzin z tego czasu.

♦ Przemęczenie.
"Pracuję non stop, mam prawo odpocząć!" I zamiast wyjść z przyjaciółmi do pubu, do kina, do parku, pobiegać siedzimy dalej w środowisku w którym pracujemy więc nasze myśli ciągle wracają do projektu. Grasz w grę od 9 do 3 w nocy? A potem masz wyrzuty sumienia, że mogłeś w tym czasie zrobić coś pożytecznego. 

Jak sobie z tym poradzić?
Osobiście jestem zwolennikiem opinii, że powinno się pokazywać w miarę systematycznie to co się robi. Ale nie pokazywać TOTALNIE wszystkiego (wielu ludzi w ten sposób postępuje, i łatwo ocenić teczkę czy galerię takiej osoby, jak wrzuca wszystko, to znaczy że pracuje mało. Zawsze w kreacji występować muszą GORSZE prace. Gorsze koncepty. Gorsze szkice. Nieudane studia anatomiczne, nieudane coś tam. To jest naturalne że podczas tworzenia mamy gorsze dni, lub po prostu jesteśmy zmęczeni, albo coś nam wychodziło i to spieprzyliśmy po drodze. Trzeba zdać sobie sprawę z tego, że portfolio to jest jakieś 40% wszystkiego co się zrobiło. Najlepsze rzeczy. 

Jak zmienić podejście?
Kiedyś zarzekałam się, że nie lubię "kończyć" obrazków. Że nie mam do tego cieprliwości. Że wolę szkicować pomysły, bo zaczynanie prac idzie znacznie szybciej niż ich kończenie. Ostatnio zmieniłam podejście, i zamiast myśleć >muszę to wykończyć< myślę sobie >chcę zacząć to wykańczać<. Różnica jest taka, że jeśli zaczynanie idzie Ci łatwiej, to możesz to wykorzystać do kończenia poprzez dzielenie pracy na małe kawałki, które możesz zaczynać :) Nie myślisz o kończeniu dużego jpga, tylko o zaczynaniu następnego kawałka, który przybliża Cię do finishu. Może to niewielka zmiana, ale naprawdę pomaga zwalczać niechęć do doprowadzania prac do końca.

Kiedy następuje progres prokrastynacji?
Zwykle wtedy, kiedy zbyt mocno identyfikujesz się ze swoją pracą. Kiedy poświęcasz jej zbyt dużo uwagi i serca. Jeśli długo nie odnosisz w niej sukcesów, zaczyna Ci się się wszystko walić, bo chwiejne podpory determinacji w końcu puszczają. Jest to spowodowane wkładaniem ogromnej ilości czasu i energii w pracę, kiedy długo nie widać efektów. Takie coś od razu przechodzi, kiedy projekt trafia do sklepów i możesz w końcu pokazać swoją pracę :)

A na zakończenie daję Wam linka do video, opisującego w pigułce książkę "Nawyk Samodyscypliny" (naprawdę polecam obejrzeć to video!)


Jak macie jakieś własne sposoby, spostrzeżenia i może pomocne książki, dzielcie się w komentarzach :)

Edit: Dodaję tytuły książek, które wymieniliście w komentarzach jako bardzo pomocne :)
♦ "Jak przestać się martwić i zacząć żyć" Autor: Carnegie Dale. 
♦ "Metody NLP"  Autor: Gąsierkiewicz Ryszard
♦ "Nawyk Samodyscypliny" Autor: dr Neil Fiore (film podany powyżej jest recenzją tej książki w pigułce) 

Pozdrawiam, 
Telthona

23 października 2012

Sylvari's Awakening || Digital art

Inspired by Sylvari from Guild Wars :>

21 października 2012

Pathfinder Society || Paizo || Character Portraits

Hi again. Some more illustrations I've done for Sanos Abduction and Green Market Pathfinder Society Scenerios :>

29 września 2012

Pathfinder Society || Paizo || The Sanos Abduction || Cover

Hi guys, this time I wanted to let you know that two new Pathfinder Society scenarios are released. The Sanos Abduction and The Green Market. I've had a pleasure to make some creatures and characters portraits for those two books :>

I was also very surprised and proud, when I saw the cover of  The Sanos Abduction :> Yeah this Zombie Pegasus is mine! :> Here you have the cover:

Pegasus Zombie

I hope that I will be able to show you more artworks I made for this two stories soon :> But for know, you can find them in those pdfs (they are very cheap!). To learn more about Pathfinder, visit Official Paizo Website. There you can check all of their products and learn more about this awesome universe. You can also check a Pathfinder Wiki or read their blog. ^^

22 września 2012

Cintiq 21 ux Review || Article

When I've fallen in love with my Cintiq at work, I relized that I need to write a review about it for you. As I mentioned before, my work station at CA studio has Cintiq 21 ux and additionally monitor for references and such.

I was surprised that there are so much differences between working on Intuos and Cintiq. Its completly different experience, you have a touch contact with glass, almost like drawing on very smooth paper. This glass becomes warmer as long as its turned on, and its very nice feeling :D
You can paint very dynamic lines and very precisly or very rough and loose ones and this is really feeling of real drawing. Especially its awesome if you work on very huge files, and if you working on a detail, you actually FEEL its a bigger area to paint. When I'm drawing on intuos, its size is always the same, you see zooming in or zooming out only on the screen. On Cintiq you have very natural feeling of working on very huge canvases. Its hard to describe :P

This glass is very reflectible, and this is a huge disadventage, because we have on studio very bright lamps above every desk, and when I sometimes customaise the angle of cintiq, and I stare at it, i see this lamp :P But this glass is very nice to touch, very smooth, and pen nibs will have for sure very long life there. I've been working on  it for over 3 months with only one pen nimb and it still looks like new one. So if you will have this cintiq, just ask someone to turn the light off or just customise the angle that way to unable cintiq reflect something bright, and its very important because of it I used to have a headache very frequently, and when I searched a reason of this headache, I relized that I'm staring at lamp, and its because of it.

On this Cintiq colors looks awesome, but again I realized that its brightness settings were too bright, and my beautiful colors were very dark on different computers. So just make sure that it has good brightness and contrast settings before you start working on it.

Photoshop and OpenGL. I love OpenGL because of dynamic zooming and rotating a canvas. I don't know why, but Cintiq has problems with OpenGL. If I have PS opened on Cintiq and create new file, this file wont use Open GL until I will move whole ps window to second monitor, and open a file there. Then I have to move the window to Cintiq and then Open GL is working. I don't know solution about such thing, i have installed the newest drivers for graphic card and for Cintiq, so if you have a solution, please tell me :P

Subpixels. Nightmare for everyone who works on Cintiqs. Mine first subpixels appeared on first week of using. Now I have 7 of them, they are purple, sometimes this annoys me, but generally I can't see them.They are most visible on backround with opposite color to this on which they are shining. Until 5 of them won't become >BLACK< (dead) we can't send this Cintiq to Wacom (it's funny but in fact this dont disturb me so much to complain about it)

Express Keys
Finally I have enough buttons to customize!! :> Its awesome, this cintiq has 16 buttons and 2 wheels , both have 4 options, and they are on two sides, so finally I dont need keyboard when I paint :> Its very comfortable and its a pleasure to work without keyboard :D

Comfort of working.
I found the Cintiq as very comfortable tool to work with. Its huge, very precise, and easy to customize. You can rotate him, change the angle, tilt it and work on it  with real pleasure. You just need to find good place to put him on it, wihout window/lamp reflections. In fact i think that it would be even better to work on it in very dark room, but in our open space its impossible i guess. :)

Others opinions...
Some 3d artists from CA also worked on Cintiq, but they almost always complained that its uncofrotable for them, bacause they need a keaboard anyway, and there is no space below the screen for the keyboard. But for guys like them, Wacom involved a new Cintiq, with free to plase, and above him is a place for keyboard :)
And guys who are wokring on 2d art, they always appreciate this hardware.

but

Don't buy smaller Cintiq. I've heard from some several sources that they are totaly pointles and really unconfortable. You need to have a huge area to place your hand. If you will buy this tinytiny Cintiq you probably will see nothing because you will cover all monitor with your hand :)
One guy from work also told me that he bought an older version of used Cintiq. And now focus people: this cintiq was totaly ruined, unable to use because of scratches on the working area. So just be careful when you will decide to buy it. Used ones could be much cheaper than the new one, but be sharp and check why its so cheap.

Am I going to buy it for myself?
Its one of very common question I received :D I think that the main adventage in working in CA studio is more fact that I have two monitors, than this I have a cintiq. It's more the possibility to have your wip OPENED all the time, so you can stare at it and think what the hell is wrong with it :) But on the other hand... if I will buy a second monitor (because I know thats very helpful, and for sure I will), and if I would like to buy a Eizo or another expensive monitor for graphics... why not buy a Cintiq? ;) In fact, I  already started to spare some monay for this purpose :D




I hope it was helpful for you guys :)
Cheers,
Telthona

15 września 2012

Neuroshima 51th State WINTER || Story on Board Magazine || Card Illustrations

Hi guys. This time I just wanted to show you some of  the works I've done for board game Neuroshima 51st State. I played  the RPG  with friends long time ago, so it was for me a huge surprise when i get a commision info on my mail box on December 2011.
A few months have passed since then and finnaly I can show you some of these artworks.
If you are interested, here you have link to StoryonBoard issue #3.
You can learn more about this board game, and other games set in Neuroshima universe on the official website of Portal Publishing Company.


Here you have some pages from this issue:
One of my artwork was also included in"Gwiezdny Pirat" issue #50

 And here you have some of those card illustrations in full frame:

13 września 2012

Enviro speedpaintings || Digital Art

I'm not good at complex illustrations with nice background and story telling, so I just need some practice. Nothing special, quick speedpaintings.

4 września 2012

Jak nie traktować klientów || Article PL

Tym razem chciałabym się z Wami podzielić moimi ostatnimi spostrzeżeniami na temat freelancingu :P Liczę, że ktoś znajdzie w tych pustych akapitach trochę nauki na przyszłość, i może uniknie popełnienia moich błędów.

25 maja dostałam ofertę zrobienia okładki dla pewnego muzycznego zespołu. Decyzję o wzięciu zlecenia podjęłam jeszcze przed pierwszym dniem w mojej nowej pracy, mając naiwne myślenie, że wszystko pójdzie łatwo i szybko... A było totalnie na odwrót. Komplikacje z przeprowadzką, łażenie po bankach i ogarnianie nowego mieszkania, czekanie na komputer i odcięcie od Internetu strąciły wszelkie zlecenia na plan dalszy. Właśnie minął 3 miesiąc od tamtego dnia, a zlecenie nie zostało zrealizowane. Na samym finishu w końcu klientowi puściły nerwy i napsuli mi wczoraj krwi na miłej pogawędce na gg. (nie rozmawiajcie w takich sytuacjach z klientami ani przez telefon, ani na gg. W rozmowie na bieżąco łatwiej wyprowadzić się z równowagi i można zareagować mocniej niż się zamierzało)
Zaliczkę zwróciłam, jednak cała sytuacja bardzo mnie zestresowała, bo mimo, że żadnej umowy z nimi nie podpisywałam, i nie podali mi żadnego ostatecznego deadlinu (np. nie znałam daty premiery płyty) drogi Pan Gentleman postraszył mnie konsekwencjami finansowymi, bo umowa meilowa jest wiążąca.

Prawda jest taka, że nawaliłam z tym czasem realizacji. Ale jakby się zastanowić to często moje deadliny były przesuwane, np. dlatego że klient oczekiwał dodatkowych poprawek, lub gdzieś wyjeżdżał i cały proces się trochę wydłużał. Nigdy jednak nikt nie czuł się poszkodowany i nikt mi nigdy w ten sposób nie okazywał swojego niezadowolenia. W ogóle to jest pierwszy przypadek, żeby mój klient był niezadowolony i dlatego uważam to zlecenie za totalną porażkę.

***

Jak można było tego całego cyrku uniknąć? Rezygnując wcześniej. Nie próbując dokonać czynu niewykonalnego, pracując w domu nad 4 zleceniami jednocześnie, po 8 godzinach pracy w studio. Jeśli widzicie, że nie nadążacie, to zrezygnujcie z najbardziej upierdliwego klienta. Oboje na tym zyskacie.

Rada na przyszłość: nie próbujcie sie forsować. Nie bierzcie więcej zleceń niż jesteście w stanie wykonać. Wiem, że akurat "zlecenie" może uciec. Czyli jak się nie weźmie od razu, to przepada. Ale trzeba podejmować racjonalne decyzje. Jedno zlecenie przepadnie, pojawią się następne. Trzeba sobie po prostu to uświadomić, i nie brać wszystkich zleceń jakie się pojawiają.

Jak rozpoznać, że prawdopodobnie zlecenia nie wykonacie:
● Jeśli w którymś momencie klient będzie chciał pchnąć projekt w innym kierunku. Jeśli podświadomie czujecie, że dane poprawki Wam nie odpowiadają, po prostu zrezygnujcie z projektu. Nie będzie się Wam chciało wracać do zlecenia które podświadomie uznaliście za problematyczne/kiczowate/nie w Waszym stylu. Klient jak coś wymyśli to już prawdopodobnie nic nie zaradzisz.
● Jeśli klient dorzuca dodatkowe elementy do koncepcji - również zrezygnujcie z projektu, lub zażądajcie dodatkowej opłaty za wnoszone poprawki, zwłaszcza jeśli te poprawki są duże i wiecie że będziecie się z nimi męczyć wiele godzin.
● Jeśli zaakceptowaliście niską cenę, to prawdopodobnie nie będzie się Wam chciało nad tym pracować. Przeliczanie godzin spędzonych nad grafiką na wynagrodzenie dodatkowo potęguje wrażenie, że praca Ci się nie opłaca. (nawet jeśli nie będziecie sami tego przeliczać, jakiś przyjaciel zrobi to za Was i na pewno wytknie Wam marnowanie czasu)
● Jeśli zlecenie  będzie wymagało od Ciebie nauki - np nowej stylistyki, to z pewnością będziesz mieć problemy z finalizacją grafiki. Traktowanie zlecenia jako okazję do nauki jest jak najbardziej w porządku ale tak naprawdę, pod presją czasu nie myśli się o nauce, tylko o popchnięciu pracy jak najbardziej do przodu, po prostu wykorzystując takie umiejętności jakie się ma. Więc jeśli bierzesz zlecenie które jest dla Ciebie za dużym wyzwaniem, to prawdopodobnie nie zdążysz na deadline lub nie sfinalizujesz go wcale.

Zdajcie sobie sprawę z tego, że zrezygnowanie z projektu może być korzystne dla obu stron. Dla klienta, bo będzie miał czas znaleźć kogoś innego na Twoje miejsce, i dla Ciebie, bo będziesz mógł się wyspać i przynajmniej będziesz mieć energię, żeby skończyć pozostałe zlecenia aktualnie rozgrzebane i nieskończone.

Projekt zawsze wydaje się bardzo atrakcyjny, dopóki go nie zaczniesz i nie zobaczysz ile roboty jest przed Tobą. Wszyscy ludzie podświadomie uciekają od nawału roboty co skutkuje permanentną prokrastynacją. Praca się piętrzy a im dłużej zwlekasz z dopięciem wszystkiego, tym bardziej Ci się nie chce. Zwłaszcza, jeśli te opóźnienia wynikają przede wszystkim z tego, że chciałeś dać więcej niż byłeś w stanie. Że mierzysz zbyt wysoko, jak na swoje możliwości, chcesz zrobić coś super za niską cenę. Zadowolić klienta. I jeszcze SAM chcesz być zadowolony. Do tego stopnia, że jesteś bardziej dla siebie surowy w ocenie niż klient. Zdarzało mi się nawet poprawiać grafikę po zatwierdzeniu jej przez klienta tylko dlatego, że ktoś coś napisał na deviantarcie lub blogu. Brak weekendów, ekstremalnie mało wolnego czasu, a jeśli jakiś był to zapchany prokrastynowaniem przed komputerem zamiast normalnym wypoczynkiem.

***

Tak wyglądało moje życie freelancera, nieustanne poczucie bycia "in progress" w jakimś projekcie. I dlatego uważam, że freelancerka jest TOTALNIE nie dla mnie, i to jest właśnie powód, dla którego tak chwaliłam pracę w studio, gdzie nie ma obciążenia psychicznego. W takim razie dlaczego przez te 3 miesiące, mimo pracy w studio siedziałam dodatkowo na freelansie? Otóż mam w życiu kilka zasad, jedną z nich jest "jeśli coś zaczniesz to to SKOŃCZ". I zamiast uciąć wszystkie zlecenia w momencie dostania pracy w CA, ciągnę niektóre z nich do dzisiaj.

Ale po wczoraj czuję, że prawdopodobnie nie będę już brała nowych zleceń. Na pewno nic pilnego. Nie mam nerwów na takie rajdy. W domu będę pracować tylko nad własnymi projektami. Będę miała w końcu czas na sen, a może nawet na granie w gry które mi się spiętrzyły na steamie. Możecie więc liczyć, że w rychłej przyszłości ruszymy (ja i Noiprox) z drugim projektem, który mam nadzieję da Wam trochę funu :)

A tutaj niezrealizowany (i niedokończony) projekt okładki i opracowanie graficzne tej nieszczęsnej płyty :) Pokazuję ją bo mimo wszystko jestem z niej prawie zadowolona. Może sobie nawet te dwie ilustracje wykończę w wolnym czasie.



Jedno zlecenie a tyle wniosków! Ja dostałam swoją nauczkę.
A Wy? Jak u Was z freelancingiem? ;)

Pozdrawiam,
Telthona

2 września 2012

Racial Wars || Box

As some people noticed, artwork "Luv'brianna" was made for box cover, and it has been useed as a card  illustration as well :) Here you have pictures of this box :) I've made illustration, and Tomasz Namielski have made a box design for it :)


31 sierpnia 2012

Racial Wars || Card Illustrations

I just wanted to show you the rest of card illustrations I've done for ccg Racial Wars :D
The box with game arrived two weeks ago, and we still play it! :D It's really strange feeling, when you play a game with your illustrations and layout card designs:) I'm really surprised because this game has a really good mechanics :)

You can see here 6 illustrations which I didn't published yet, and photo of all my dragons from this game ^^

  

28 sierpnia 2012

Daily Deviation || CGhub profile || Paizo Publishing - Pathfinder || News

Hi guys!

Short post only to share some news.

Collaboration with Noiprox : Here be Dragons - Ph. Dragon's Nest received a Daily Deviation award :> And we are very happy because of this :D Its a sign that we should update soon more artworks from this project :> Stay focused!

And I finally opened a CGhub account, so if you are on Cghub, sent me details and I will add you to friends :)

And the last one: lately I worked on some illustrations for Pathfinder (Paizo Publishing) :) I hope that very soon I would show you some of them :D

Cheers!
Telthona


26 sierpnia 2012

Guild Wars 2 || Sylvari Elementalist || Fanart

Hi guys!

I just wonna say, that I will play GW2 with my friends!! :] Unfortunatelly i'm not able to play >>now<< because my graphic card is broken, and i'm waiting for new one to play GW2 on the highest details :D
I cant play, but I created my character (creator worked but very slow :<) and im so satisfied with her that I have to paint her ^^

It's still a wip, because I have planty commisions to finish! But i like how this wip looks now, so just wanted to share her and the news with you ^^ I just waited so long for this game and when its finnaly open i cant play it >__<

If you would like to meet me in game, i will play on Blacktide serwer, or we can fight each other one the world vs world battle! And dont be scared. I waste time more on crafting than fighting and im quite a noob :]

16 sierpnia 2012

Saga Wizji Paradoksalnych || Digital Art

Something totally different :) Illustrations done for Saga Wizji Paradoksalnych, novel written by Martyna Goszczycka.

Check official website of Saga Wizji Paradoksalnych!

PS: In this novel you will find a lot of charismatic and strong characters! If you like fantasy and poetic decriptions you definately have to check this out! In polish only.

4 sierpnia 2012

Jak się żyje i pracuje w Anglii! || Article || PL

Witam wszystkich! Po istnej powodzi jaką przeżyła moja skrzynka mailowa po opublikowaniu newsa o dostaniu się do  Creative Assembly, postanowiłam, że nie będę odpisywać każdemu z osobna, a napiszę notkę która zawrze odpowiedzi na wszystkie pytania. Jeśli nasuną się Wam jakieś nowe - na które jeszcze nie odpowiedziałam, proszę o umieszczenie ich W KOMENTARZU POD NOTKĄ, by wszyscy zainteresowani mieli dostęp zarówno do pytań jak i udzielonych przeze mnie odpowiedzi :)

Wszyscy wiedzą jak to działa?
No to do rzeczy.

Dostałam kilka dosyć długich maili, kilka notek i wiele komentarzy na deviantarcie, sporo wiadomości na FB, z którego rzadko korzystam, i wszystkie te wiadomości oscylowały wokół jednej i tej samej osi:

"Jak się żyje w UK i pracuje w CA?"
Z czego oczywiście większy nacisk był kładziony na drugą część :P


Creative Assembly


1. Jak przebiegał proces rekrutacji. / Jak się tam dostałaś? Wysyłałaś portfolio czy sami Cie znaleźli?

Wszystkim będę powtarzać, że miałam po prostu niewiarygodnie dużo szczęścia. Naprawdę, to była taka lawina "szczęśliwych zbiegów okoliczności" :D Najpierw Gutek dał nam (mi i Noiproxowi) cynka ze na stronce CA jest ogłoszony nabór na concept artystów. Strasznie się ociągaliśmy z wysyłaniem portfolio, no bo przecież to duża firma i nie sądziliśmy, że jesteśmy wystarczająco dobrzy na takie stanowisko w takiej firmie. Ale wysłaliśmy w końcu te folia i CV. Na początku był przesiew folio a drugim etapem było tzw phone interview, żeby sprawdzić czy dobrze mówimy po angielsku. Tutaj padały dosyć podstawowe pytania o doświadczenie, poprzednie projekty etc. Po tym zaproszono nas na właściwy interview na miejscu w studio (to jest nawet zabawne, że obydwoje z Tomkiem przeszliśmy wszystkie etapy) I to było naprawdę pozytywne, bo firma zajęła się kosztami podróży i zakwaterowaniem, jedyne co mieliśmy zrobić to wydrukować bilety lotnicze i  pojawić się w studio o określonych godzinach :) No interview jak interview, jak wygląda każdy wie. No może poza faktem, że Kevin (nasz art director) otworzył mojego deviantarta i znalazł prace gdzie mam progres (improvement meme) i się zaczął śmiać, że widać postępy :) No i wspomniał, że wszystkich zgłoszeń było ok 280 :D Potem strasznie długo czekaliśmy na odpowiedz, bo jeszcze na interview przychodziło kilka innych osób, i szczerze mówiąc nastawiałam się bardziej na to, że jeśli ktoś z naszej dwójki się tam dostanie to Tomek (lepsze cv i lepsze folio, praca w City Interactive na stanowisku concept artisty przy Sniperze2, Alien Fearze i tym nowym projekcie rpg fantasy Tomasza Gopa, lepsza znajomość języka angielskiego), a tu nagle po dwóch miesiącach dostałam meila, że mnie przyjeli :D Szczerze, to bylam w szoku ;D Ale takim pozytywnym :D
 
2. Jak wyglądało Twoje portfolio które wysyłałaś do CA.

W portfolio mam mniej wiecej to samo co w galerii na deviantarcie, z tym ze jest to "obciete" o najgorsze prace, szkice, speedpaintingi i o te artworki, ktore są już za stare, lub te które sie powtarzaja (pod wzgledem tematu, kompozycji etc). Generalnie portfolio podzieliłam na dwa sektory: ilustracje i concept arty. Dałam tak ok. 50 plików.

3. Jakiego trzeba mieć skilla, żeby dostać się na takie stanowisko.

Moim zdaniem liczy się przede wszystkim elastyczność w dopasowywaniu się do różnych stylów, wiedza na temat branży gier i samodzielność. Musisz umieć optymalnie zarządzać swoim czasem, by wszystkie powierzone Ci zadania były systematycznie pchane do przodu. Akurat w moim szczególnym przypadku dużym plusem okazała się znajomość historii i historii sztuki. Wiedza jest czymś naprawdę ważnym przy historycznych projektach. No i SZYBKOŚĆ PRACY. Naprawdę. Jako concept artist, musisz szybko wprowadzać swoje pomysły na papier. Musisz się liczyć z tym, że 20 z 50  szkiców konceptów zostanie od razu odrzucone, przez co musisz je szybko zastąpić nowymi dwudziestoma :)  

4. Jak wygląda Twój dzień pracy.

Przychodzę do pracy o 9.00. Sprawdzam w systemie czy pojawiły się jakieś nowe taski dla mnie. Jeśli nie, kontynuuję te już zaczęte. Po dwóch kawach mamy godzinną przerwę na lunch. Czasem się gdzieś wyjdzie, a czasem się siedzi na necie lub gra w gry. Po lunchu wracam do pracy. W ciągu pracy bez problemu mogę się zwracać do lead artisty o jakiś feedback, lub podpatrzeć co robią koledzy. Raz w ciągu dnia przychodzi art director i mi rzuca jakimiś nowymi pomysłami, daje mi rady, czasem robi overpainty, pożycza mi książki do nauki :) Czasem mamy meetingi, gdzie prowadzimy żywe dyskusje o projektach lub oglądamy materiały video lub zdjęcia z konferencji lub rozdania nagród etc. Generalnie jest dużo takich eventów które urozmaicają rutynę siedzenia przed komputerem.

6. Jak wygląda studio? Fajnie tam macie?

Studio jest bardzo duże. Dwa piętra w budynku biurowym, nowoczesne wnętrza zoptymalizowane dla dużej ilości ludzi. Pracujemy w tzw open spacie, czyli dużej hali, która ma tylko kilka pomieszczeń które izolują dział finansów i IT od reszty. A ta "reszta" to ogromna sala wypełniona biurkami i komputerami. Na początku myślałam, że będzie dziwne pracować z takim uczuciem, że wszyscy mogą Ci patrzeć na monitor. Ale po miesiącu pracy w takiej przestrzeni, naprawdę ją doceniłam. Klimatyzacja działa super, jest swobodny dostęp do wszystkich ludzi, mamy plan pięter z podpisami kto gdzie siedzi, jeśli jest jakiś meeting, o którym się zapomniało mimo przypomnień na komputerze, zawsze Cię ktoś po prostu zawoła lub "zgarnie po drodze". No i jest to bardzo budujące, jak przechodzi się z kuchni do swojego biurka i po drodze można się pogapić na animatorów, riggerów i modelerów w akcji :D Fajne to też jest z tego powodu, że jak się oklei kawał  ściany swoimi pracami to ludzie zaglądają częściej i coś tam zawsze zagadują :)

7. Na jakim sofcie i sprzęcie pracujesz.

PC, Photoshop CS5 i fantastyczny Cintiq21 ux ^^ 

8. Ile zarabiasz. Nie chcę naduzyc wojej prywatnej sfery finansowej w CA, jednakze moze znajdziesz okrezna metode sprzedania mi cyferek. Mozesz np podac ile funtow slimakow ginie rocznie na autostradach (pozdro Artozi! :D) 

Przedział początkowych zarobków concept artisty w UK: od 18.000 do 30.000 funtów brytyjskich na rok.

4. Czy mogłabyś podać jakieś rady, jak wkręcić się do branży gier.

Jedna rada: NIE ZWLEKAJ. Polacy mają coś takiego, że ciągle uważają się za "nie dość dobrych" żeby dostać się do firmy X lub Y. Ale zamiast kombinować z innymi firmami, ciągle przejmują się, że nie dostaną się do X więc klepią portfolio w mega żółwim tempie we własnym zakresie. Mają klapki na oczy, wysokie ambicje i średnie portfolio, nie poparte żadnymi projektami. Moim zdaniem trzeba mierzyć siły na zamiary. Jeśli chcesz się dostać do firmy X, to rób wszystko co w Twojej mocy, by pracować dla podobnych ale mniejszych firm, lub nawet dla projektów niekomercyjnych i amatorskich po to, by poszerzać portfolio i umiejętności. Wielu ludzi się śmiało ze mnie, że cenię się za nisko, i mam niskie ceny za ilustracje i koncept arty. Ale taka jest prawda, że polskie podwórko game-devove czy scena gier fabularnych i planszowych jest nieco niszowa, i Ci ludzie to bardziej pasjonaci niż biznesmeni. Za to są bardzo wymagający, dzięki czemu szybko będziesz się przy nich rozwijać.
Druga sprawa: SPECJALIZUJ SIĘ. Wielu ludzi mi zarzucało, że męczę tylko klimaty fantasy i to postaci. A przecież powinnam być wszechstronna, umieć i enviro, i scifi, i mecha, i pojazdy i architekturę i kompozycje i ... ? Jak się łapiesz wszystkiego, to jesteś z wszystkiego do niczego. Specjalizuj się. Mi się to opłaciło. Robię teraz mnóstwo konceptów do Roma II, i jakoś nikt nie marudzi, że brakuje mi wiedzy w rysowaniu robotów ;)
NIE ZNIECHĘCAJ SIĘ. Każda porażka Cię czegoś uczy. Jak się podniesiesz, staniesz się silniejszy i bardziej zdystansowany do swoich umiejętności. Sukces odniesiony po wieluletniej pracy z pewnością wynagrodzi Ci cały stres którego doświadczyłeś. Sukces po paśmie porażek smakuje najlepiej :)

5. Na jakie studia powinienem pójść, żeby w przyszłości zostać concept artystą.

Na żadne. Żadne studia nie dadzą Ci tego, czego od nich oczekujesz, i żadne nie dadzą Ci więcej niż to co sam jesteś w stanie się nauczyć we własnym zakresie. ASP jest dla artystów, a prywatne uczelnie są dla ludzi którzy nie dostali się na ASP. Nie ma szkół dla concept artystów. Możesz sie uczyć z tutoriali i od innych grafików. Grafik który odniósł sukces w branży będzie lepszym nauczycielem niż człowiek który będzie miał opanowaną teorię koloru lub typografii i pobierał opłaty za wystawianie Ci ocenek.

Anglia

1. Jak z językiem.
Nigdy nie byłam orłem z jakichkolwiek języków obcych. Mam wciąż sporo problemów ze zrozumieniem niektórych skrótów, których używają Anglicy. Za to cieszę się, że wszyscy mówią tutaj na południu czystym angielskim, z ładnym akcentem więc generalnie jest bardzo ok. Ja mam okropny akcent i czasem zapominam słów, mówię chyba nieźle łamanym angielskim ale idzie się dogadać i Tomek uważa, że już mi się bardzo angielski poprawił więc kto wie ;P może będzie bardzo dobry za rok lub dwa :)

2. Gdzie mieszkacie.
Horsham. Mam 8 minut drogi do pracy ^^ Jest to bardzo małe miasteczko, pełne emerytów i ciężko tu o jakieś imprezy, ale Londyn i Brighton niedaleko więc nie mamy na co narzekać ^^

3. Czy jest dużo emigrantów.
Bardzo dużo. Wszystkich narodowości. Anglia jest bardzo multikulturowa, dzięki czemu wszyscy mają cierpliwość do nowo przybyłych. W firmie jest kilku Polaków, więc nawet jest z kim pogadać po polsku ;D

Dodatkowe pytania:

1. Ale zaraz zaraz, Noiprox  startował z Tobą, było jedno miejsce Ty sie dostałaś... to co on teraz robi?
Po kilku tygodniach na freelansie zdecydował się szukać pracy w studio. Finalnie dostał pracę w Rocksteady, w Londynie, jako Senior Promo Artist :) Także oboje cieszymy się niesamowicie.


No to chyba już wszystko ;D
Mam nadzieję że rozwiałam większość wątpliwości :D

2 sierpnia 2012

Sombras Divinas || Sorcerer and Palladin || Concept Art


Concept arts of characters from "Sombras Divinas", fantasy novel. Learn more on fanpage.