random :P
6 lipca 2013
5 lipca 2013
Good Stuff || 02
Hej wszystkim :> Jak zwykle w pracy puszczam sobie jakieś fajne podkasty i różnego rodzaju wywiady i warsztaty z artystami :P
Tym razem polecam jak najmocniej videa publikowane przez CGMA. Przyznam szczerze, że jakoś wcześniej nie ogarniałam tej strony, ale jak się Kuciara pochwalił że zrobili z nim wywiad, to przysiadłam i ogarnęłam też resztę :) Nie wszystkie wywiady są jakieś mega super, czasem mają problemy z mikrofonem a czasem grafik z którym jest przeprowadzany wywiad jest trochę nieogarniętym człowiekiem :) Jednak część z nich jest naprawdę warta przesłuchania.
Tutaj macie wywiad, który właśnie przed chwilą skończyłam słuchać, z Erickiem D. Martinem (polecam oglądać te filmy na kanale youtube bo wygodniej). Koleś ma doświadczenie z wielu wielu projektów, różnego kalibru, opowiada o szczęściu jakie mu towarzyszyło przy wkręcaniach się do firm jak Nickelodeon czy Disney i również o niesamowitym pechu, jaki go prześladuje (niemal wszystkie projekty przy których pracował były anulowane xD) Opowiada też o tym co jest jego zdaniem ważne przy montowaniu portfolio oraz, co mnie najbardziej rozbawiło - opowiadał o różnych artdirectorach z którymi przyszło mu pracować i o różnych podejściach do prowadzenia projektu ;D
Swoją drogą cały CGMA youtube channel jest wart ogarnięcia, jest tam naprawdę dużo materiałów. W tym momencie: 118 darmowych filmów, wywiadow i warsztatow trwających od poł godziny do godziny z hakiem. I niech ktoś mi powie, że brakuje darmowych materiałów do uczenia się na necie :P Naprawdę nie rozumiem tego parcia na wydawanie kasę na zajęcia dokształcające :P Za darmo jest tego tyle, że nie jesteś w stanie ogarnąć wszystkiego, a ludzie wydają kasę na jeszcze dodatkowe zajęcia.
Dodatkowo przez przypadek natrafiłam na blogu Paula Richardsa na coś takiego jak Virtual Art Director. Rozwaliła mnie idea tego czegoś xD Polecam na poprawienie humoru. Jeśli nie macie iPhona lub iPada, przeglądarkową wersję Art Directora znajdziecie tutaj. xD
Pozdrawiam,
Telka
Good Stuff || 01
Fighter || Sketchbook
Mamy co czwartek w studio zajęcia z modela w ramach przerwy lunchowej :) Co prawda tylko godzina (bo tyle trwa lunch) ale lepsza regularna godzina co tydzień niż nic ;) Model zmienia pozę co 2-3 minuty, czasem zdarzają się pozy 5 lub 10 minutowe.
U góry podmalowane w shopie szkice własnie z takiej sesji z modelem. Trochę się tych sesji nazbierało, więc może jeszcze wrzucę jakieś szkicyki :)
U góry podmalowane w shopie szkice własnie z takiej sesji z modelem. Trochę się tych sesji nazbierało, więc może jeszcze wrzucę jakieś szkicyki :)
4 lipca 2013
3 lipca 2013
2 lipca 2013
30 czerwca 2013
Niewolnicy stylu || Article PL
Wiem że temat gustu i stylu jest swego rodzaju sakrum, i o "gustach się nie dyskutuje", jednak nikt chyba nie zaprzeczy, że poszukiwanie stylu jest częścią życia każdego artysty, i jest to problem, który wielu z nas chciałoby jakoś rozwiązać, a przynajmniej zrozumieć.
Jak zwykle przypominam, że jestem tylko człowiekiem, mogę się mylić, nie chcę nikogo broń boże krzywdzić, wszyscy artyści wymienieni w tych tekstach są podawani dla >przykładu< i po to, by lepiej zobrazować co mam na myśli. No i wreszcie na końcu, bierzcie poprawkę na to, że wszystko co piszę, to tylko moja osobista opinia - która z resztą może się zmienić z biegiem czasu.
Problem z mówieniem o stylach jest taki, że odbieranie wszystkich sztuk (nie tylko wizualnych) jest bardzo subiektywne. Nawet ludzie, którzy długo się znają, wychowani na tym samym podwórku - mogą mieć zupełnie inny gust. Wszystko co nas w życiu spotyka, i jak na to reagowaliśmy, środowisko, które nas otacza, recenzenci których uznajemy, gry które kochamy, książki które czytamy, ludzi których spotkaliśmy, a przede wszystkim wiedza którą posiadamy* - dosłownie wszystko ma wpływ na to jak postrzegamy świat i co nam się podoba a co nie. Co ciekawe, gust się zmienia z biegiem czasu, wraz z punktem widzenia. Zmienia się, bo i my się zmieniamy.
* - moim zdaniem to czy posiadamy odpowiednią wiedzę fachową warunkuje to, czy będziemy w stanie rozumieć i zachwycać się chociażby sztuką współczesną.
Dlatego często coś, na co nigdy nie zwracaliśmy uwagi - może nagle wydać się interesujące, jeśli ktoś kogo szanujemy zaprezentuje nam to w odpowiednim świetle. A rzeczy, które wielbiliśmy przez lata mogą nam spowszednieć i porzucimy je na koszt czegoś innego. Zdasz sobie sprawę z tego, jeśli pomyślisz teraz o jakichś swoich przeszłych fascynacjach, których już nie podzielasz.
Jeśli się naprawdę coś kocha i eksploruje, w końcu można się tym przesycić. Z pewnością doświadczyłeś tego w momencie, kiedy znalazłeś utwór muzyczny, który podobał Ci się do tego stopnia że go zajechałeś, słuchając go w kółko. Teraz przewracasz oczami, jak go gdzieś przypadkiem usłyszysz w radiu. Podobną sytuację możesz mieć jeśli jesteś fanem sci-fi - i oglądasz wszystkie filmy powiązane z tematem, czytasz książki, grasz w gry video, a nawet zaczynasz interesować się technologią i nauką by w końcu stać się wykrywaczem wszystkich możliwych klisz powielanych przez te wszystkie lata. Jest to moment w którym przestajesz się cieszyć nowymi produktami o tematyce scifi, bo jesteś w stanie przewidzieć wszystkie twisty, włacznie z zakończeniem, a jak coś przestaje zaskakiwać, to przestajesz się tym interesować.
Są to klasyczne przykłady "wyeksploatowania tematu" połączone z przewidywalnością.
A styl, to niestety, właśnie "przewidywalność".
Jak zwykle przypominam, że jestem tylko człowiekiem, mogę się mylić, nie chcę nikogo broń boże krzywdzić, wszyscy artyści wymienieni w tych tekstach są podawani dla >przykładu< i po to, by lepiej zobrazować co mam na myśli. No i wreszcie na końcu, bierzcie poprawkę na to, że wszystko co piszę, to tylko moja osobista opinia - która z resztą może się zmienić z biegiem czasu.
...
Gust nie jest niezmienny.
* - moim zdaniem to czy posiadamy odpowiednią wiedzę fachową warunkuje to, czy będziemy w stanie rozumieć i zachwycać się chociażby sztuką współczesną.
Dlatego często coś, na co nigdy nie zwracaliśmy uwagi - może nagle wydać się interesujące, jeśli ktoś kogo szanujemy zaprezentuje nam to w odpowiednim świetle. A rzeczy, które wielbiliśmy przez lata mogą nam spowszednieć i porzucimy je na koszt czegoś innego. Zdasz sobie sprawę z tego, jeśli pomyślisz teraz o jakichś swoich przeszłych fascynacjach, których już nie podzielasz.
Jeśli się naprawdę coś kocha i eksploruje, w końcu można się tym przesycić. Z pewnością doświadczyłeś tego w momencie, kiedy znalazłeś utwór muzyczny, który podobał Ci się do tego stopnia że go zajechałeś, słuchając go w kółko. Teraz przewracasz oczami, jak go gdzieś przypadkiem usłyszysz w radiu. Podobną sytuację możesz mieć jeśli jesteś fanem sci-fi - i oglądasz wszystkie filmy powiązane z tematem, czytasz książki, grasz w gry video, a nawet zaczynasz interesować się technologią i nauką by w końcu stać się wykrywaczem wszystkich możliwych klisz powielanych przez te wszystkie lata. Jest to moment w którym przestajesz się cieszyć nowymi produktami o tematyce scifi, bo jesteś w stanie przewidzieć wszystkie twisty, włacznie z zakończeniem, a jak coś przestaje zaskakiwać, to przestajesz się tym interesować.
Są to klasyczne przykłady "wyeksploatowania tematu" połączone z przewidywalnością.
A styl, to niestety, właśnie "przewidywalność".
Niewolnicy stylu.
Zachwycałam się kiedyś takimi artystami jak Bobby Chiu, Dave Rapoza, Lois van Baarle, Kekai Kotaki czy nawet jakiś czas temu Yue Wang (SakimiChan). Specjalnie dobrałam takich, a nie innych artystów, bo mimo że każda z tych osób jest zupełnie inna to jest parę rzeczy które ich łączą: a) ekstremalnie charakterystyczny styl b) ogromna popularność c) dziesiątki kopistów.
Wybrałam tych artystów ponieważ stanowią idealny przykład tego, co się może stać, kiedy połączysz dobrego skilla w rysowaniu z - internetem i przede wszystkim "sympatyczną osobowością". Tacy artyści najszybciej rozprzestrzeniają swoje wpływy po portalach, bo chętnie udzielają wywiadów, każdemu dziękują za komentarz, biorą aktywny udział w dyskusjach a przy tym ciężko harują na swoje portfolio.
Jednak to co najbardziej ludzi przyciąga do tych konkretnych artystów to unikatowy styl i podejście do rysunku. Każdy z nich jest bardzo charakterystyczny, bo stworzył własny język symboli, którymi się posługuje. W przypadku Lois jest to (mocno uogólniając) pastelowa kolorystyka, w przypadku Bobbiego są to kudłate potworki, Kekai wybrał półmonochromatyczną paletę i czerwone płaszcze, Rapoza ma swój rimlight a SakimiChan ma urocze twarze.
Co do SakimiChan - jej prace wydawały mi się bardzo fajne, bo były renderowane w taki trochę plastikowy/foliowy sposób, którego nie widziałam zbyt często. Postacie z tymi wielkimi oczami i tym śliskim plastikowym renderem bardzo mi się podobały. Tomek się ze mnie śmiał że "wyznaję plastik", a ja broniłam tych prac przez długie miesiące. Dopiero niedawno zauważyłam tą ogromną powtarzalność w jej galerii. Każda praca jest dosłownie taka sama, tylko "rekwizyty" się zmieniają. Mimo wszystko mam wrażenie jakby nikt tego nie zauważał. Zdaje się, że przewidywalni artyści mają największą popularność i publiczność.
Z czego to wynika? Prawdopodobnie jest to wynik tego, że ludzie przyzwyczajają się do pewnych schematów, i lubią "szufladkować" artystów. Jeśli styl jakiegoś artysty im odpowiada, będą oczekiwać od niego: "więcej tego samego". Coś takiego z pewnością spotkało zarówno Lois, jak i Kekaia. Mam wrażenie, że oboje cieszą się popularnością swojego stylu, ale jednocześnie zauważają >ramy< które poprzez wytworzenie stylu wybudowali wokół siebie. Są oni swego rodzaju niewolnikami swojego stylu, robią ciągle to samo, bo >nie mogą zawieść fanów<. W przypadku SakimiChan wydaje mi się to wręcz robieniem pod publikę.
Weźcie więc proszę pod uwagę to, że drugą stroną posiadania charakterystycznego stylu jest właśnie ryzyko stania się niewolnikiem tłumów. Oczywiście nie wszyscy będą uważali to za coś złego, niektórym artystom z pewnością może być to nawet na rękę, ale moim zdaniem wszelkiego rodzaju ograniczenia sprawiają, że artysta przestaje być wolny - a co za tym idzie - >przestaje się rozwijać i poszukiwać<.
Autor który "nie chce zawieść fanów" jednocześnie popada w kryzys twórczy i staje przed najtrudniejszym zadaniem; spróbowaniem zrobienia czegoś lepszego niż to, co już stworzył. O tego typu rozterkach moralnych wspominał i Notch (twórca Minecrafta), i ThatGuywitheGlasses (próbował zawiesić serię NostalgiaCritic, ale ponieważ wszystkie nowe serie które tworzył nie cieszyły się taką popularnością jak Nostalgia Critic, musiał biedak wrócić do tej formy, mimo że jak sam wspomniał już się w niej wypalił - w efekcie koleś prowadzi ten program z nieco czerstwą i zażenowaną miną i zaczął dołączać na koniec epizodów bardzo sugestywny utwór "The show must go on" :P). Podobne kryzysy mają artyści wszelkiej maści - wystarczy że odniosą na jakiejś płaszczyźnie sukces. Mają to swoje >dziecko<, które jest ich sztandarem, ich oczkiem w głowie, czymś co ma ogromną ilość fanów, co pielęgnują latami, aż w końcu zdają sobie sprawę, że sprzedają ten sam szajs już za długo, a w momencie kiedy chcą to zmienić - stają pod ścianą do ostrzału, przez "zawiedzionych" fanów. Ten schemat dotyczy wielu artystów - pisarzy którzy napisali BESTSELLER wdł NewTimes'a, aktorka, która dostała Oskara "w zbyt młodym wieku i na początku kariery zawodowej" za pierwszoplanową rolę kobiecą w filmie. Jak ktoś odnosi sukces, to oczekuje się, że każda następna rzecz, którą taki człowiek robi, musi być >lepsza< od poprzedniej. A ponieważ oczekiwania fanów są tak wygórowane, niemożliwym jest, by nowy produkt, tak odmienny od poprzedniego został zaakceptowany przez wyznawców poprzedniego produktu. W efekcie taki autor ma znacznie trudniej; nowe książki Rowling spotkały się z niesamowitą krytyką, tak samo nowa płyta Daft Punka spotkała się z mnogością sceptycznych opinii. Nawet o Peterze Jaksonie mówili, że Hobbit się mu nie udał ;P W stronę takich twórców od razu sypią się komentarze i recenzje typu: "wypalił się", "to już nie to samo", "próbuje ale mu nie wychodzi" bla bla bla. Ludzie mają klapki na oczach, i zamiast z zainteresowaniem oczekiwać na nowe ruchy swoich idoli, z góry zakładają że im się nie uda. A strach przed odrzuceniem przez fanów powoduje, że w większości przypadków autorzy ciągle klepią to samo - stają w miejscu, są mega przewidywalni i przestają zaskakiwać. A w moim odczuciu, jak ktoś przestaje mnie zaskakiwać, to przestaję się nim interesować.
W pogoni za stylem.
Zachwycałam się kiedyś takimi artystami jak Bobby Chiu, Dave Rapoza, Lois van Baarle, Kekai Kotaki czy nawet jakiś czas temu Yue Wang (SakimiChan). Specjalnie dobrałam takich, a nie innych artystów, bo mimo że każda z tych osób jest zupełnie inna to jest parę rzeczy które ich łączą: a) ekstremalnie charakterystyczny styl b) ogromna popularność c) dziesiątki kopistów.
Wybrałam tych artystów ponieważ stanowią idealny przykład tego, co się może stać, kiedy połączysz dobrego skilla w rysowaniu z - internetem i przede wszystkim "sympatyczną osobowością". Tacy artyści najszybciej rozprzestrzeniają swoje wpływy po portalach, bo chętnie udzielają wywiadów, każdemu dziękują za komentarz, biorą aktywny udział w dyskusjach a przy tym ciężko harują na swoje portfolio.
Jednak to co najbardziej ludzi przyciąga do tych konkretnych artystów to unikatowy styl i podejście do rysunku. Każdy z nich jest bardzo charakterystyczny, bo stworzył własny język symboli, którymi się posługuje. W przypadku Lois jest to (mocno uogólniając) pastelowa kolorystyka, w przypadku Bobbiego są to kudłate potworki, Kekai wybrał półmonochromatyczną paletę i czerwone płaszcze, Rapoza ma swój rimlight a SakimiChan ma urocze twarze.
Co do SakimiChan - jej prace wydawały mi się bardzo fajne, bo były renderowane w taki trochę plastikowy/foliowy sposób, którego nie widziałam zbyt często. Postacie z tymi wielkimi oczami i tym śliskim plastikowym renderem bardzo mi się podobały. Tomek się ze mnie śmiał że "wyznaję plastik", a ja broniłam tych prac przez długie miesiące. Dopiero niedawno zauważyłam tą ogromną powtarzalność w jej galerii. Każda praca jest dosłownie taka sama, tylko "rekwizyty" się zmieniają. Mimo wszystko mam wrażenie jakby nikt tego nie zauważał. Zdaje się, że przewidywalni artyści mają największą popularność i publiczność.
Z czego to wynika? Prawdopodobnie jest to wynik tego, że ludzie przyzwyczajają się do pewnych schematów, i lubią "szufladkować" artystów. Jeśli styl jakiegoś artysty im odpowiada, będą oczekiwać od niego: "więcej tego samego". Coś takiego z pewnością spotkało zarówno Lois, jak i Kekaia. Mam wrażenie, że oboje cieszą się popularnością swojego stylu, ale jednocześnie zauważają >ramy< które poprzez wytworzenie stylu wybudowali wokół siebie. Są oni swego rodzaju niewolnikami swojego stylu, robią ciągle to samo, bo >nie mogą zawieść fanów<. W przypadku SakimiChan wydaje mi się to wręcz robieniem pod publikę.
Weźcie więc proszę pod uwagę to, że drugą stroną posiadania charakterystycznego stylu jest właśnie ryzyko stania się niewolnikiem tłumów. Oczywiście nie wszyscy będą uważali to za coś złego, niektórym artystom z pewnością może być to nawet na rękę, ale moim zdaniem wszelkiego rodzaju ograniczenia sprawiają, że artysta przestaje być wolny - a co za tym idzie - >przestaje się rozwijać i poszukiwać<.
Autor który "nie chce zawieść fanów" jednocześnie popada w kryzys twórczy i staje przed najtrudniejszym zadaniem; spróbowaniem zrobienia czegoś lepszego niż to, co już stworzył. O tego typu rozterkach moralnych wspominał i Notch (twórca Minecrafta), i ThatGuywitheGlasses (próbował zawiesić serię NostalgiaCritic, ale ponieważ wszystkie nowe serie które tworzył nie cieszyły się taką popularnością jak Nostalgia Critic, musiał biedak wrócić do tej formy, mimo że jak sam wspomniał już się w niej wypalił - w efekcie koleś prowadzi ten program z nieco czerstwą i zażenowaną miną i zaczął dołączać na koniec epizodów bardzo sugestywny utwór "The show must go on" :P). Podobne kryzysy mają artyści wszelkiej maści - wystarczy że odniosą na jakiejś płaszczyźnie sukces. Mają to swoje >dziecko<, które jest ich sztandarem, ich oczkiem w głowie, czymś co ma ogromną ilość fanów, co pielęgnują latami, aż w końcu zdają sobie sprawę, że sprzedają ten sam szajs już za długo, a w momencie kiedy chcą to zmienić - stają pod ścianą do ostrzału, przez "zawiedzionych" fanów. Ten schemat dotyczy wielu artystów - pisarzy którzy napisali BESTSELLER wdł NewTimes'a, aktorka, która dostała Oskara "w zbyt młodym wieku i na początku kariery zawodowej" za pierwszoplanową rolę kobiecą w filmie. Jak ktoś odnosi sukces, to oczekuje się, że każda następna rzecz, którą taki człowiek robi, musi być >lepsza< od poprzedniej. A ponieważ oczekiwania fanów są tak wygórowane, niemożliwym jest, by nowy produkt, tak odmienny od poprzedniego został zaakceptowany przez wyznawców poprzedniego produktu. W efekcie taki autor ma znacznie trudniej; nowe książki Rowling spotkały się z niesamowitą krytyką, tak samo nowa płyta Daft Punka spotkała się z mnogością sceptycznych opinii. Nawet o Peterze Jaksonie mówili, że Hobbit się mu nie udał ;P W stronę takich twórców od razu sypią się komentarze i recenzje typu: "wypalił się", "to już nie to samo", "próbuje ale mu nie wychodzi" bla bla bla. Ludzie mają klapki na oczach, i zamiast z zainteresowaniem oczekiwać na nowe ruchy swoich idoli, z góry zakładają że im się nie uda. A strach przed odrzuceniem przez fanów powoduje, że w większości przypadków autorzy ciągle klepią to samo - stają w miejscu, są mega przewidywalni i przestają zaskakiwać. A w moim odczuciu, jak ktoś przestaje mnie zaskakiwać, to przestaję się nim interesować.
W pogoni za stylem.
Ok, no to pokazałam Wam jak okropne jest posiadanie stylu, a mimo wszystko dalej ciągnę ten temat? To co chcę tutaj zaznaczyć, to nie to, że styl sam w sobie jest zły - tylko to, że ARTYSTA który sam ogranicza się do jednego stylu JEST ZŁY. Zawsze mnie dziwiło, że artyści tak często >gonią za stylem< po to by w pewnym momencie pozwolić mu definiować ich twórczość. A ponieważ styl sam w sobie jest : celowym popełnianiem błędów, mądrym łamaniem zasad >ograniczaniem formy wyrazu< to ograniczanie się tylko do jednego >ograniczenia< jest po prostu strzałem w kolano.
To moim zdaniem właśnie różni taką Lois i Kekaia od np Nathana Fowkesa czy chociażby Setha Engenstorma. Ci pierwsi mogą sobie być "artystami" ale ci drudzy są raczej profesjonalistami. Wszystko co robią jest tak samo >zajebiste< mimo że tworzą w różnych stylach. To moim zdaniem odróżnia artystów od profesjonalistów. Profesjonaliści nie boją się wyjść poza "ramy jednego stylu" - ba - oni są nawet w stanie produkować WIELE stylów, i w każdym potrafią się odnaleźć, co sprawia że odbieramy ich jako grafików bardziej wszechstronnych.
A artyści, którzy pierwszy raz zrobią coś dobrego, często boją się to porzucać. I to właśnie sprawia, że muszą się oni potem borykać z takimi problemami jak wściekli fani.
Tworzenie stylu: czyli sztuka samo powtarzania siebie.
Uważam, że jeśli coś będzie się powtarzać dostatecznie długo, w końcu znajdą się tego wyznawcy. W ten sposób można >przepchnąć< bardzo kiepski styl karykatur, lub kreskówkowy - zrobisz jedną postać z ekstremalnie zaburzoną anatomią? Ktoś Cię wyśmieje. Zrobisz ich serię? Przyciągniesz uwagę tłumu.
Wystarczy spojrzeć na style webkomiksiarzy, gdzie im bardziej minimalistyczna kreska na odwal się - tym lepiej. Dobrym przykładem mogą być komiksy Dema, czy Cyanide, czy chociażby Oswalda. Wszystko, jeśli powtórzyć wystarczającą ilość razy, może zostać uznane za styl, i zdobyć fanów.
Dochodzę do wniosku, że styl to właśnie >samo powtarzanie siebie<, i może to działać na różnych płaszczyznach - wystarczy że zaczniesz często operować językiem charakterystycznych symboli. Symbolem może być tematyka, lub postać do której będziesz często wracać. Może to być też ograniczona gama barwna, do której będziesz wracać, mogą to być proporcje, lub kompozycje lub >jakość< wykonania - finalny render który jeśli uda Ci się powtórzyć kilka razy, to może przekonać do siebie ludzi.
Zwróćcie uwagę na portfolia artystów, których uważacie za profesjonalistów. Prawdopodobnie wrażenie profesjonalizmu jest powodowane między innymi tym, że dany artysta był w stanie zrobić kilkanaście grafik do jakiegoś projektu w tym samym stylu, i zaprezentować to w ten sam sposób. Takie działania powodują poczucie >konsekwencji< - widać że autor ma równomierną galerię, i że potrafi utrzymać taki sam poziom wykonania przez X ilość grafik. Takie coś powoduje, że artysta wydaje się solidny i widać, że to, że jeśli jakaś grafika dobrze mu wyszła to nie był przypadek, tylko świadome działanie.
Jeśli styl w galerii innego kolesia jest również solidny i równomierny, mimo że przedstawia jakieś bahomazy, wtedy łatwiej widzowi zrozumieć, że to też było działanie CELOWE. Że autor systematycznie robi świadomie właśnie takie grafiki. W momencie zdania sobie sprawy, że było to celowe, widz przestaje patrzeć na to jak na bohomazy. Zaczyna rozpoznawać w poszczególnych pracach charakterystyczne cechy, i uznaje to za styl :)
Wynika to z prostego schematu, w którym ludzie muszą dostosowywać swój mózg do tego co widzą. Jeśli widzą coś mega dziwnego pierwszy raz, odrzucą to. Jeśli potem pokażesz im więcej dziwnych rzeczy w tym samym stylu, masz większe szanse na zdobycie przychylnej audiencji. Bo mózg obserwatora po zobaczeniu kilku prac - "dostosuje się" do rozumienia i rozpoznawania charakterystycznych cech, kliszy i rozwiązań, które stosuje autor.
Dlatego własnie artyści z bardzo absurdalnym stylem często zdobywają popularność. Moim zdaniem jest to wynikiem tego, że ludzki mózg jest zaprogramowany na "szukanie patternów", ludzie lubią porównywać rzeczy i znajdywać cechy wspólne. Rozpoznanie czegoś daje im wysoki dopływ dopaniny do mózgu, a co za tym idzie, mają ogromną satysfakcję i czują szczęście :)
Nawet jeśli ich mózg wybadał pattern typu: "Twoja postać wygląda zupełnie jak Scarlet Johanson!"
Trochę odmienną reakcją powstałą na tym samym tle może być : "to co narysowałeś jest BARDZO podobne do tego co robił Kekai do GuildWarsów" - z tym że w tym drugim przypadku mózg odczuwa złość i rozczarowanie, ponieważ rozpoznał pattern ale się "pomylił", bo praca nie należy do Kekaia, a do jakiegoś początkującego grafika, który zrobił coś swojego używając >symboli< Kekaia.
Czyli za styl możemy uznać cokolwiek - wystarczy, że zobaczymy coś bardzo do siebie podobnego kilka/kilkanaście razy.
Styl więc używa danych symboli ŚWIADOMIE i konsekwentnie, by wytworzyć logicznie powtarzające się patterny, łatwe do zidentyfikowania przez widza.
...
Moim zdaniem osoby, które usilnie poszukują stylu i nie mogą go znaleźć, bardziej skupiają się na tym, żeby zadowolić publiczność i zdobyć dużą popularność, niż by zadowolić siebie. A osoby, które to osiągnęły, mogą spać spokojnie, i już robić to co robią do końca świata, ale mogą za pare lat obudzić się w niewygodnym miejscu, w którym jakby coś im odbiło i np. zapragnęli robić ilustracje do książek dla dzieci to mogliby się spotkać z naprawdę negatywnym odzewem fanów.
Sama jestem raczej wyznawcą "cykli" i "projektów" niż stylu. Dzięki temu ma się swego rodzaju dystans do tego co się robi, bo każdy cykl i projekt traktuje się jako oddzielną całość, i każdy może być czymś zupełnie innym. Takie myślenie przydaje się również w komercyjnej pracy, gdzie w momencie w którym dostajesz za zadanie zdefiniowanie stylu, nie jesteś jedyną osobą która się pod tym podpisuje, i tak naprawdę styl "zostaje" przypisany do produktu, a nie do autora.
Dlatego sugerowałabym wszystkim tworzenie "swoich własnych projektów" zamiast gonić za jakimś jednynym słusznym stylem. Ponadto, jeśli będziecie myśleć "projektami" i trzymać je oddzielnie, nie będziecie aż tak bardzo osobiście do "stylów" podchodzić. Bo charakterystyczny styl to tak naprawdę klatka pełna oczekiwań.
Jeśli więc utworzenie stylu nie jest takie trudne, dlaczego tak wielu grafików ma z tym problemy? Jest to wynik tego, że wszyscy graficy mają jednak takie trochę naiwne i romantyczne myślenie, że "styl sam się jakoś wytworzy", i wolą by ten proces był powolny i "naturalny", w przeciwności do sztucznego implementowania "symboli" do swojej twórczości :)
A jeśli wam tak bardzo zależy, użyjcie mózgu. Spróbujcie zdefiniować styl nawet matematycznie. Eksperymentujcie. Jeśli nie będziecie do czegoś w 100% przekonani, nic się nie stanie. Żeby coś nazwać stylem, musi być tego dużo ;P
Pozdrawiam,
Telka
25 czerwca 2013
19 czerwca 2013
Good Stuff || 01
Ponieważ ostatnio mam niesamowite szczęście do znajdywania świetnych materiałów na necie, postanowiłam, że będę od czasu do czasu dzielić się z wami linkami do nich. Może nie wszystkich to zainteresuje, ale przynajmniej będziecie wiedzieć dlaczego nic nie postuję na blogu. (bo to jest naprawdę goood stuuufff!! XD)
___
Na dobry początek macie tu linka do video zrobionego przez kolesi z Double Fine Studio na temat procesu twórczego do Massive Challice: CLICK Film mnie totalnie zauroczył, bo kolesie bez kozery pokazują też słabe koncepty, i cały ten "creative bullshit" który towarzyszy podczas pracy nad grą :> Taki filmik będzie dobry dla wszystkich ludzi którzy nie mają zielonego pojęcia jak się pracuje w studio, a ludzie którzy pracują w podobnym środowisku będą mogli się pośmiać :> Pokazują swój tok myślenia oraz przy okazji omawiają kilka cudnych pomysłów które pojawią się w końcowej wersji gry.
Znalazłam też parę tygodni temu przecudowny podcast SiDEBAR, gdzie znajdzie się coś ciekawego dla artystów wszelkiej maści od komiksiarzy począwszy, poprzez animatorów, illustratorow, concept artystow... Kolesie prowadzą wywiady z gwiazdami CG (gwiazdy małe, duże, stare i nowe :), opowiadają dużo anegdotek i co najważniejsze : prowadzący podcast są ZAWSZE świetnie poinformowani, wszystko wiedzą, świetnie przygotowani, i przy tym czuć że są pasjonatami i luzakami jednocześnie :D Szczególnie polecam epizod z Williamem Wrayem :P Funny as hell :P Przesłuchajcie sobie to, i jeśli wam się spodoba, słuchajcie pozostałych :D
I tutaj filmik po którym niewiele się spodziewałam, a zaskoczyło mnie zalewem dużej ilości przydatnych informacji: przegląd szkicownika Scotta Robertsona z Nevillem Pagem Pewnie większość z was już ten kanał ogarnęła, ale może ktoś nie zna, to polecam :>
Oraz na koniec macie tu krótki tekst Adama Duffa na temat tego jak kluczowe momenty w naszym życiu mogą wpłynąć na naszą kreatywność. Mówi podczas rysowania tygryska :> CLICK
Hmm. To chyba wszystko na razie. Bardzo inspirujący stuff :D Przynajmniej dla mnie! :)
Pozdrawiam,
Telka
6 czerwca 2013
The International Art and Design Symposium 2013 || Relacja
Te cztery dni były przeurocze. Już teraz jestem pewna, że oficjalna relacja z tego wydarzenia (o ile się pojawi) będzie obfitować w super ujęcia, pokażą uśmiechnięte twarze, fajną salę z kolorowymi światłami, nagą modelkę i szkicujących artystów i będzie to wszystko wyglądało tak, jak można sobie to tylko wyobrazić. A jak było naprawdę?
Bilety były drogie, organizacja była BEZNADZIEJNA, większość ludzi była interesowna, a wykłady były rozlazłe w czasie. Codziennie sympozjum zaczynało się o randomowej godzinie, były różnego rodzaju problemy techniczne i przez cały czas trwania imprezy czułam się jak na jakimś byle jakim plenerze zorganizowanym przez ASP. Nikt nic nie wie, nic nie wiadomo... ale po kolei...
o r g a n i z a c j a
Jakiś czas przed sympozjum CryptCrawler napisał dosyć ponurego posta na deviantarcie, na temat nie dotrzymywania umowy przez conceptart.org i The Art Department. Ten post spowodował lawinę: wyzyskani artyści z różnych stron świata wyłazili z podziemi by podzielić się podobną historią. Po tych postach bardzo dużo ludzi wycofało się z udziału w imprezie.
Przed samym eventem przestała działać strona sympozjum, tak samo jak forum conceptart.org, (co było prawdopodobnie związane ze sprawą CryptCrawlera i innych artystów) Manley przestał też pisać na facebooku. Nie było nawet wiadome, o której w końcu mają pojawić się ludzie, i czy sympozjum w ogóle się odbędzie (zniknięcie forum i strony eventu mogły sugerować różne rzeczy). W końcu pojawił się wpis na fejsie, żeby wszyscy przyszli na 9 rano.
Piątek, godz. 9:00. Ludzie się tłoczą przed drzwiami. Brama jest zamknięta. Nikt nic nie wie. Nawet wykładowcy nic nie wiedzą. Czekamy. Po jakimś czasie ochrona obiektu, w którym sympozjum powinno się odbyć, strasznie nas przepraszała, że nas nie wpuszczają, ale bez organizatora nie mogą tego zrobić, nie mogą się też do niego dodzwonić i nie wiadomo gdzie się podziewa. Więc czekamy dalej.
W końcu, po 3 godzinach podpierania ściany i marudzenia, ni stąd ni zowąd pojawia się Manley, wydzierając się do ludzi, że przeprasza nas za spóźnienie. Mówi, że był problem z przelewem pieniędzy z banku z USA do banku w UK, żeby opłacić miejscówkę, i ponieważ pieniądze nie doszły, nie wpuszczą nas do środka." Ludzie zaczynają szmerać. "Ale!" rzecze Manley "Możemy za to pójść do jakiegoś MUZEUM" (czyli mamy jeszcze płacić za bilet do muzeum?) "Proszę wszystkich wykładowców, żeby zebrali grupki ludzi i zajęli ich czymś w jakimś muzeum. Spotkamy się tutaj za 4 godziny!" (czyli o 16 godzinie, o której wdł pierwszych przewidywań sympozjum powinno się skończyć) Ludzie kręcili nosem, ale część się rozeszła, żeby nie stać kolejnych godzin pod bramą. A bardziej uparta część ludzi została, marudząc na absurdalne pomysły Manleya. A teraz uwaga: po 15 minutach Manley wraca, i mówi, że jednak otworzą bramę! :P A połowy uczestników już nie było. Dopiero po jakiejś godzinie ktoś zamieścił im na fejsie info (bo oczywiście Manley tego nie ogarnął), że brama otwarta i że sympozjum się jednak rozpoczęło.
Zanim ludzie zajęli miejsca, zanim komputery zostały rozstawione i zanim podłączono je do screenów minęło trochę czasu, w którym Manley opowiadał dlaczego nie działa forum conceptart.org. W końcu zaprosił wszystkich wykładowców na scenę. Zamiast ich jakoś porządnie wprowadzić i przedstawić, dał im mikrofon a sam gdzieś sobie poszedł.
sympozjum
Zanim ludzie zajęli miejsca, zanim komputery zostały rozstawione i zanim podłączono je do screenów minęło trochę czasu, w którym Manley opowiadał dlaczego nie działa forum conceptart.org. W końcu zaprosił wszystkich wykładowców na scenę. Zamiast ich jakoś porządnie wprowadzić i przedstawić, dał im mikrofon a sam gdzieś sobie poszedł.
Bilety na ten event były niesamowicie drogie, a co jeszcze bardziej podejrzane - opłaty trzeba było przelewać DOKŁADNIE na adres paypala Jasona Manleya, prościutko do jego kieszeni. Szczęściarze, którzy kupili je wcześniej z pewnością nie byli aż tak sfrustrowani jak ci co zapłacili $645. To był naprawdę drogi warsztat. A jego organizacja była na niedopuszczalnym poziomie. Na dodatek nie można było wnosić własnego jedzenia i napojów a w środku serwowali tylko redbulle i wodę po wygórowanych cenach. Dodatkowo rzuciło mi się w oczy, że Manley nazwał wszystkich wykładowców "wolontariuszami" - czyli nie płacił im za prowadzenie tych warsztatów. Jedyne co im opłacił to bilety lotnicze i hotel, i strasznie biadolił, że kilku wykładowców zrezygnowało z udziału (z pewnością w wyniku afery z CryptCrawlerem), i został z "biletami w ręku". Nie wiem, jak on mógł w ogóle o tym wspominać, w momencie, gdy organizacja leżała, nawalił z godzinami, trzymał ludzi pod drzwiami, a sympozjum "samo się toczy" bo wykładowcy dzielą się swoją wiedzą za darmo... No po prostu lawina absurdów.
A tak żeby było śmieszniej: w ogóle nie sprawdzali tych biletów. Ani pierwszego dnia, ani później. Za to sprawdzali nam torby, żeby sprawdzić czy nie wnosimy czasem własnej wody czy własnych redbulli ;P Niektórzy ludzie z którymi rozmawialiśmy wbili się tam bez biletów... :P
W ciągu dnia odbywały się 4 wykłady, a po każdym była "15minutowa" przerwa, w trakcie której byłeś w stanie pójść do restauracji, złożyć zamówienie, poczekać, zjeść obiad, napić się kawy, połazić i wrócić. Wykład zwykle trwał ok godziny, czasem trochę dłużej.
Jakby to obliczyć, wychodzi że płaciło się 645$ za 16 godzin wykładów. Cała reszta spędzonego czasu w budynku sympozjum to było dosłownie "czekanie" na następny wykład.
A tak żeby było śmieszniej: w ogóle nie sprawdzali tych biletów. Ani pierwszego dnia, ani później. Za to sprawdzali nam torby, żeby sprawdzić czy nie wnosimy czasem własnej wody czy własnych redbulli ;P Niektórzy ludzie z którymi rozmawialiśmy wbili się tam bez biletów... :P
W ciągu dnia odbywały się 4 wykłady, a po każdym była "15minutowa" przerwa, w trakcie której byłeś w stanie pójść do restauracji, złożyć zamówienie, poczekać, zjeść obiad, napić się kawy, połazić i wrócić. Wykład zwykle trwał ok godziny, czasem trochę dłużej.
Jakby to obliczyć, wychodzi że płaciło się 645$ za 16 godzin wykładów. Cała reszta spędzonego czasu w budynku sympozjum to było dosłownie "czekanie" na następny wykład.
Muszę jednak przyznać, że same wykłady nie były złe, i dla niekórych z nich warto było się na sympozjum pojawić - część grafików się przygotowała, i mieli prezentację na jakiś konkretny temat i mieli coś ciekawego do powiedzenia. Inni po prostu rysowali i odpowiadali na pytania z publiczności. Inni trochę przynudzali o sobie i pokazywali swoje pokaźne profile na linkinie, z pokaźną listą projektów na koncie -__-
Podczas czekania na następny wykład można było z wykładowcami porozmawiać, podsunąć portfolio i zapytać o jakieś rady, albo po prostu wyznać jak wielkim się jest fanem :) Miałam wrażenie, że z powodu braku programu (program po prostu NIE ISTNIAŁ) i przedłużających się przerw, całość eventu przekształciła się w jakiś taki fanowski piknik, w którym młodzi graficy otaczali wianuszkiem jakichś wymiataczy i że tak powiem lizali im tyłki. Także była to impreza ostrych kontrastów- niektórzy jak Kekai lub Bjorn pławili się w sławie, a niektórzy wymiatacze wkurzeni na Manleya, spławiali wszystkich którzy do nich podeszli i nie dało się z nimi pogadać.
Za to kilku weteranów branży poruszyło ważne tematy jak np. "znudzenie tematem" kiedy ktoś pracuje 5 lat na jednym stanowisku w jednej firmie i się wypala, dlaczego ważne jest prowadzenie prywatnych projektów, oraz dlaczego warto całe życie się uczyć, i nie spoczywać na laurach.
Poruszyli też problem głodowania artystów, i jak temu zapobiec (na nowym conceptart.org będziesz mógł sprzedawać printy, tshirty i kubki! już nie będziesz głodować! yeeyy! -____-)
Znalazł się też nawet czas na panel z prawnikiem Manleya, który opowiadał o branżowych horrorach, o niefajnych sytuacjach, o kradzieży praw autorskich, o wyzyskiwaniu artystów i o tym dlaczego Cię nie stać na porządnego prawnika :P
Co do rysowania z modela, dwa razy modelka się pojawiłą i pozowała chwilę, ale to rysowanie było dokładnie w tym samym momencie co wykłady, więc trzeba było wybrać co jest ważniejsze. My wybieraliśmy wykłady.
Raz nawet zrobili nam imprezę wieczorem, z DJem, ale nie usuneli krzeseł z parkietu, więc piliśmy piwo i staliśmy, i była to najbardziej sztywniacka impreza na której byłam w życiu :P
Raz nawet zrobili nam imprezę wieczorem, z DJem, ale nie usuneli krzeseł z parkietu, więc piliśmy piwo i staliśmy, i była to najbardziej sztywniacka impreza na której byłam w życiu :P
To tak w skrócie. Jak dla mnie cały event kulał już przed samym startem. Uważam, że Manley olał temat, bo wiedział, że pod koniec i tak wszyscy będą zadowoleni, w końcu spędzili 4 dni w towarzystwie doświadczonych ludzi z branży.
Manley okazał się osobą, która nie szanuje ani ludzi, którzy mu płacą, ani ludzi którzy mu pomagają. Miał bardzo luzacki i "roztargniony" stosunek do wszystkiego co się dookoła dzieje. Po całym tym evencie mam już poszlaki do tego, by raczej unikać wszelkiego rodzaju działalności Manleya (zwłaszcza panel z jego prawnikiem dosyć dosadnie pokazał, że Manley często babra się w syfie. Nawet nie wiedziałam, że TA BRANŻA może mieć takie problemy ;) Oczywiście Manley kreował się w każdym z przypadków na ofiarę i pokrzywdzoną osobę, ale liczne doniesienia od wielu artystów podkopały jego reputację na tyle, że nie mam do niego kredytu zaufania. Sugeruję zainteresować się tematem, żeby w pełni zrozumieć, dlaczego wydawanie kasy na cokolwiek związanego Manleyem nie jest dobrym pomysłem.
podsumowanie
Uczestnicy nie traktowali tego eventu jako warsztat tylko jako okazję do promowania siebie i swojej galerii. Wszyscy byli skupieni na sobie i swoim portfolio, organizator miał wszystko w dupie, wykładowcom było głupio, że organizacja leży, ale nic nie mieli do powiedzenia. Jak chcieliśmy się z kimś jakoś lepiej poznać to rozmowa ucinała się gdy pytali nas (mnie, Tomka i EC) gdzie pracujemy, i w momencie w którym odpowiedzieliśmy, cała luźna rozmowa zamieniała się w czerstwe wciskanie nam swoich wizytówek i ulotek z próbką portfolio.
Najśmieszniejszym punktem eventu był dla mnie moment, w którym po krótkiej rozmowie z Manleyem wlazł on na scenę, wziął do ręki mikrofon, pokazał na Tomka palcem i zachęcił wszystkich do pokazania mu swojego portfolio bo jest z Rocksteady. :P
Mimo wszystko, świetnie się bawiliśmy, przez wszystkie 4 dni, ale było to spowodowane bardziej doborowym towarzystwem (EC, Resh, Ravirr, Takashmen, Najtkriss) niż samym eventem :). EC okazał się typem o zajebistym poczuciu humoru, więc jeśli ktoś się wybiera na jakieś szemrane imprezy, to dzwońcie po niego, z nim będziecie się dobrze bawić nawet na zlocie szachistów :D
Uważam, że było warto pojechać raz i się na własne oczy przekonać jak te warsztaty w praktyce wyglądają. Doświadczenie z pewnością było ciekawe. Czy pojechałabym na ten event w przyszłym roku? :P Raczej nie :P Podobnych warsztatów jest wszędzie pełno - na pewno któryś będzie mniej rozlazły ;)
Uważam, że było warto pojechać raz i się na własne oczy przekonać jak te warsztaty w praktyce wyglądają. Doświadczenie z pewnością było ciekawe. Czy pojechałabym na ten event w przyszłym roku? :P Raczej nie :P Podobnych warsztatów jest wszędzie pełno - na pewno któryś będzie mniej rozlazły ;)
Pozdrawiam,
Telthona
5 czerwca 2013
30 maja 2013
The International Art and Design Symposium 2012 || News
Szybki, krótki news tym razem. Jutro zaczyna się Międzynarodowe Sympozjum Sztuki i Designu, organizowane przez Jasona Manleya i jego ConceptArt.org
Tak się składa, że i my się na nim pojawimy z Tomkiem :)
Póki co ten warsztat jest numerem jeden pod względem braku organizacji, braku rozkładu jazdy, godzin, programu, a nawet sposobu uiszczania wpłaty i odbierania biletów, nie mniej jednak mamy nadzieję, że w ostatniej chwili się wszystko wyklaruje, bo póki co to planujemy iść na ślepo, bez planu, będzie szau! :D
Słyszeliśmy, że EC się również pojawi, teraz dostałam cynka od Resha, także jeśli jeszcze ktoś się ukrywa, dajcie znać, i najlepiej napiszcie mi na meila (s.duchiewicz@gmail.com) swoje nr telefonów komórkowych, żebyśmy mogli się jakoś znaleźć i pójść po warsztatach na jakieś ale, cydr i londyńskiego burgera ;)
Pozdro!
Telka
28 maja 2013
Digital Dragons 2013 || Potęga Obrazu
Dzisiaj na youtubie opublikowano wszystkie pokazy, które miały miejsce na Europejskim Festiwalu Gier w Krakowie "Digital Dragons". Ponieważ całe wydarzenie jakoś mnie ominęło, miło się zaskoczyłam, że dali możliwość obejrzenia wszystkich wykładów na youtubie.
Zaczęłam od Pawła i Andrzeja Graniaka, z Potęgi Obrazu, którzy mieli wykład na temat koncept artu. Jak Panów szanuję, że pioniersko założyli szkołę koncept artu w Polsce, tak muszę przyznać, że po obejrzeniu tego wykładu nie mam najmniejszych wątpliwości, że ci panowie nie mają wiedzy opartej na doświadczeniu, tylko wiedzę opartą na bajdurzeniu prawdziwych konceptartystów, są oczytani ale to czego uczą to informacje z drugiej ręki. Czytają artykuły, wyciągają wnioski, i te wnioski w trochę sfiksowanej formie przekazują dalej. Śmiem podejrzewać, że nigdy nie pracowali w studio przy żadnym projekcie AAA. Na początku dokonywali analizy RENDERU Altaira, potem porównywali CONCEPT ART barbarzynki z diablo3 do ILUSTRACJI barbarzyńcy z diablo3, by na końcu przejąć pałeczkę GAME DESIGNERÓW, w tworzeniu postaci. Najwyraźniej panowie nie wiedzą na czym polega praca game designera, art directora i czym to się różni od concept artysty i w jaki sposób przebiega współpraca między nimi i innymi działami w firmie. Później dokonali podziału concept artystów na takich, którzy robią postacie i na takich, którzy robią enviro, a zapytani o to czy taki podział istnieje również przy artystach 3d, odpowiedzieli, że nie wiedzą, ale że raczej nie. Dodali, że grafika 3d ich nie dotyczy bo oni zajmują się konceptowaniem.
To wszystko tylko potwierdza, że Państwo Graniakowie nie znają się na rzeczy, i mimo że mają logiczne pomysły, i zachęcają do główkowania, nie wiedzą na czym concept art W PRAKTYCE polega. Po tym wykładzie raczej odradzam kupowania od nich kursu konceptartu.
Nawet nie oglądajcie tego wykładu, bo to czyste hipotetyzowanie na temat "projektowania światów", nie poparte doświadczeniem w branży, do której przygotowują ludzi. Moim zdaniem, jeśli ktoś nie zna się na gotowaniu, nie powinien zakładać restauracji.
To tyle z moich przemyśleń, jak zauważę coś równie absurdalnego na reszcie Digital Dragons, dam Wam znać :) A nóż widelec pojawi się coś wartościowego dla odmiany.
Tutaj macie listę, jeśli ktoś jest masochistą jak ja: CLICK
Pozdrawiam,
Telthona
19 maja 2013
Rysowanie na iPadzie || Recenzja
Witajcie. Ciężko mi się było zabrać za ten tekst bo... nie bardzo miałam na czym go oprzeć. Muszę przyznać, że iPad jest świetnym sprzętem, wielofunkcyjnym, lekkim i porządnie wykonanym, ale ta wielofunkcyjność będzie skutecznie odciągać każdego grafika od meritum sprawy, a mianowicie, od rysowania.
Zamiast siedzieć i dłubać rysuneczki, będziesz siedzieć na necie, grać w beznadziejne gierki i robić dokładnie to co na komputerze, czyli prokrastynować.
Po jakichś 5 miesiącach użytkowania sprzętu i bujania się z chęcią napisania porządnej recenzji zdecydowałam się napisać ją krótką i konkretną, żeby nie przeciągać tematu, który trochę mnie drażni.
Kupując ten sprzęt miałam nadzieję, że przełamię swoją barierę i niechęć do szkicowania - miałam nadzieję, że szkicowanie w digitalu siedząc na kanapie będzie świetnym zastępstwem dla szkicownika i ołówka. Okazuje się jednak, że jeśli ktoś ma problemy ze szkicowaniem w realu, będzie miał ten sam problem ze szkicowaniem na ipadzie. Zwłaszcza, że sprzęt ten nie jest aż tak cudowny jak by się mogło na pierwszy rzut oka wydawać.
Być może miałam wygórowane oczekiwania w stosunku do tego sprzętu, i zakładałam, że tak, to będzie COŚ, co będę nosić ze sobą non stop w torebce. Wyobrażałam sobie, że będę na tym sprzęcie rysować codziennie, i że naprodukuję mnóstwo fajnych grafik, w kolorze, bo przecież digitalowy speed ma tą przewagę nad ołówkiem, że można pracować z kolorem.
Kolor z kolei jest przecudowny, retina jest cudeńkiem, który doceni każdy grafik, jednak przyznam, że ta cecha jest nieco przesłonięta nie do końca wygodnym sposobem użytkowania tego sprzętu.
Po pierwsze; multi touch. Kretyńska polityka Apple zakłada, że iPad został stworzony do pracowania PALCEM. Taka filozofia przynosi beznadziejne skutki typu: 1 - Apple nie wydaje własnego stylusa - i 2 - multi toucha nie da się wyłączyć. Jest to chooolernie wkurzające. Użytkownicy nowego Wacoma z opcją multitoucha wiedzą o jaki rodzaj irytacji mi chodzi, bo Intuos5 miał multitouch, który czasem "niechcący" mógł Ci przeskrollować warstwy w photoshopie, jeśli musnąłeś powierzchnię tabletu brzegiem ręki. Ale tam tą opcję dało się wyłączyć, a w ipadzie niestety, jest to feature stały i niezmienny. Co prawda nie jest to aż tak drażniące jak w intuosie, ale za to powoduje strasznie dużo brudów na grafice, przez co jesteś skazany na "zamazywanie" artefaktów co kilkanaście minut, bo nie jesteś robotem, który jest w stanie trzymać rękę wysoko nad powierzchnią ipada, i kiedy opierasz dłoń o screen, prawie zawsze "coś" po tym kontakcie zostaje. Zagubione kropki, kreski, i inne dziwactwa, które mogą Cie doprowadzić do szału, zwłaszcza przy dłuższej sesji.
Po drugie: STYLUS. Tak jak wspomniałam, ipad został stworzony do pracowania palcem. Niesie to też za sobą jeszcze dalsze konswkwencje, nie wiem czy nie bardziej absurdalne, bo znaczy to, że stylus musi mieć rysik grubości palca, i musi mieć dodatnią temperaturę. Powoduje to śmieszne sytuacje, jak np budzę się rano, i chcę coś z tym ipadem podzialać, a akurat była chłodna noc, to muszę dosłownie to piórko rozgrzać w dłoniach bo inaczej ipad go nie czyta :P A co do samej grubości palca, to jest to tak absurdalny pomysł, że jest naprawdę ogromnym wyzwaniem dla inżynierów, którzy chcą stworzyć urządzenie dla artystów grafików, które ma rysik grubości palca, działa porządnie, i jeszcze żeby było wygodne w trzymaniu. Nielada wyzwanie! Widać jak inżynierowie się głowią i próbują "grubość palca" pogodzić z "precyzją w rysowaniu" poprzez przeglądanie wyników na kickstarterze z frazy "ipad stylus". Możecie zobaczyć jakie powstają innowacyjne potworki, które próbują sprostać wyzwaniu.
Wystarczy spojrzeć na to zdjęcie by zdać sobie sprawę jak ogromny stanowi to problem:
Zdjecie z portalu macworld.com - artykuł o stylusach do ipada znajdziecie tu: CLICK
Ja osobiście posiadam tylko piórko Bamboo od Wacoma, jako że we wszystkich recenzjach wypadało najlepiej, a i tak muszę przyznać, że stworzenie to czasem laguje a sam rysik jest bardzo miękki, jak gąbeczka i zdaje się być podatny na ścieranie, więc jego żywotność stoi pod dosyć dużym znakiem zapytania, i jak znam życie, będę musiała inwestować w wymienne wkłady.
Jednak to co jest najgorsze w rysowaniu na ipadzie to czas reakcji pióra i ogólna szybkość pracy. Już wielokrotnie przyznawałam, że człowiekiem cierpliwym to ja nie jestem, i generalnie lubię rysować szybko, osiągając jak najlepsze rezultaty w jak najszybszym czasie.
Dla osoby która pracuje na codzień na najszybszym i najlepszym sprzęcie a mianowicie tabletach Wacoma, przesiądnięcie się na ipada jest dosyć bolesne. Grafik po prostu musi zwalnić tempo bo rysik nie nadąża. I nie jest to wina rozdzielczości ekranu, czy tego, że "zakrywa się" kawałek obszaru roboczego ręką. Po prostu piórko ma gabczasty rysik, który w kontakcie z retiną genereuje pewien "opór" i nawet jeśli ślizga się po retinie gładko, to wyraźnie widać, że coś co normalnie bym narysowała w 20 minut na PCcie, na ipadzie zajmuje mi to godzinę lub dwie.
Z początku próbowałam się przekonać do tego tempa pracy, wmawiałam sobie, że poćwiczę sobie cierpliwość i będę miała bardziej stalowe nerwy przy pracowaniu potem na PCie. Ale zawsze w pewnym momencie przychodzą takie racjonalne myśli, że WTF co ja w ogóle robię, przecież marnuję swój czas.
Myślałam również, że może powinnam przetestować inne piórka, i może one jakoś przekonają mnie do tego, ale potem zaczynałam oglądać porównania i recenzje na youtubie i po paru godzinach szperania nadciągała kolejna fala frustracji, że czemu ja marnuję czas na szukanie innego piórka jak w każdej recenzji Bamboo wypada najlepiej.
Ostatnią moją nadzieją jest poczekanie na tzw. iPen 2, który ma premierę w lipcu tego roku. Ponoć ma poziomy nacisku, szybszy czas reakcji i jest bardziej precyzyjny. Firma produkująca te piórka osiągnęła ten efekt dzięki drobnemu stelażowi, który nakłada się na ipada, który ma czujki obliczające pozycję piórka. Generalnie oznacza to, że piórko to działa nie dzięki multitouchowi, a dzięki temu stelażowi i czujkom. Pisak więc nie musi mieć rysika grubości palca. Niestety stelaż ten przejmuje funkcję covera tabletu, przez co niestety tablet zmieni rozmar na większy, i przez co nie będę mogła używać okładki którą aktualnie mam kupioną i która chroni screen przed uszkodzeniami. Sprzęt innowacyjny jak cholera, a wszystko przez filozofię i politykę Appla. Więcej info na temat tego stylusa znajdziecie tu: CLICK (warto się urządzeniem zainteresować, bo jego druga wersja potrafi zamienić screeny Maców w Cintiqi :)
To tyle z zaobserwowanych wad rysowania na ipadzie, więc powiem teraz o jego zaletach.
Z pewnością najmocniejszą stroną iPada jest jego oprogramowanie. Aplikacje do rysowania są przecudowne, a przynajmniej 2 z nich. Mam dwóch faworytów: ProCreate i ArtStudio. Testowałam też inne, ale nie warto ich nawet wyszukiwać bo powstały ewidentnie po to by zdzierać kasę z ludzi. Większość aplikacji do rysowania ma UWAGA: zablokowane brushe, które trzeba dokupować jeśli chcesz porysować większym pisakiem niż 5 px, lub CO GORSZA musisz dokupywać gumki, airbrushe czy KOLORY. SERIO. W wielu aplikacjach musisz dokupywać kolory, lub sloty na color swatche. Nie wiem kto wpadł na takie cudowne pomysły ale jeśli ktoś jest szczęśliwym posiadaczem ipada, i chce na nim porysować, to serio: wydaj te kilka euro i kup cały program, taki jak ProCreate czy ArtStudio, do którego >jeśli już bardzo chcesz< możesz dokupić coś jeszcze, ale nie masz do tego przymusu bo te programy mają absolutne multum pędzli oraz creatory swoich własnych, i są naprawdę wygodne i intuicyjne w użytkowaniu. Wydanie kilku euro na pełne wersje obu programów da więcej niż dokupowanie kolorków po mniejszej cenie do programików FREE, bo jak się to wszystko zsumuje to się okaże, że wydało się na kolorki więcej niż by się wydało na ProCreate i ArtStudio razem wzięte.
Te dwie wyżej wymienione aplikacje to absolutnie wszystko czego Ci trzeba, w sumie jak się uprzesz to możesz kupić jedną. Ja kupiłam dwie, używam ich na zmianę bo mają trochę inne sposoby mieszania, jestem z obu absolutnie zadowolona. Tylko piórko i ten multitouch przyćmiewają całokształt.
A nawet się zastanawiałam, dlaczego tak niewiele jest tutków pokazujących jak graficy rysują na ipadzie. Po prostu na sobie się przekonałam, że jest to trochę ślamazarne, i żeby coś konkretnego zrobić trzeba spędzić dwa razy więcej czasu niż by się spędziło na PCie.
Pamiętam, że dosyć długo się zastanawiałam nad kupnem iPada, i generalnie kupowałam go po to, by na nim rysować. Bałam się, że jak tylko kupię ten tablet, to okaże się, że Apple zapowie iPada z oryginalnym stylusem, z poziomami nacisku i obrotem pióra, lub że Wacom zapowie własną mobilną "konsolę" do rysowania, i czekałam na to długo, ale jak już mówiłam, nie jestem człowiekiem cierpliwym... iPad zły nie jest, po prostu... inne firmy chcą z niego zrobić tablet dla profesjonalistów, a po prostu on nim nie jest.
Podsumowując: Rysowanie na ipadzie jest znacznie wolniejsze niż rysowanie na PCie, przez co lepiej rysować na nim w momencie kiedy i tak ma się marnować czas; czyli w pociągu, lub siedząc w kolejce do urzędu. Mimo rozbudowanych opcji oprogramowania będzie trudno ukończyć bardziej zaawansowaną grafikę, więc raczej jest to sprzęt do bardzo randomowego szkicowania pomysłów niż do "robienia" grafik.
Dodatkowo, jestem trochę sfrustrowana, bo niedawno zaczęły chodzić różnymi kanałami słuchy, że WACOM FAKTYCZNIE MA ZAMIAR WYPUŚCIĆ MOBILNY TABLET. Także jeśli myśleliście nad kupnem ipada pod rysowanie - proszę was: wstrzymajcie się z tym. Całkiem możliwe że już niedługo doczekamy się pełnoprawnego tabletu mobilnego stworzonego specjalnie dla grafików. Ja osobiście nie mogę się doczekać, i jeśli nie ja go kupię, to zmuszę Tomka żeby kupił, albo kupimy go na spółkę.
A do tego czasu będę sobie mozolnie bazgrolić w ślimaczym tempie na ipadzie :P
I na zakończenie trochę randomowych bazgrołów z mojego ipada:
18 maja 2013
10 maja 2013
Sun scratches || WIP
Śniło mi się dzisiaj coś takiego. Rano szybko zrobiłam szkic, żeby nie zapomnieć. Miałam zamiar to wykończyć w weekend. A tu nagle ogarniam tego newsa, dosłownie kilka minut temu : http://events.slooh.com/ XD Uwielbiam te zbiegi okoliczności. :D
7 maja 2013
24 kwietnia 2013
Satyr || Illustration
Tym razem chciałam się pobawić ze stylizowaniem ilustracji. Eksperyment zaliczony, ale nie do końca udany. Chyba będę musiała w końcu popracować nad shapem.
15 kwietnia 2013
Satyr || Sketch
Uszy zainspirowane najpiękniejszymi kozami świata, o których istnieniu dowiedziałam się dzisiaj rano od Tomka. Gdy je zobaczyłam to od razu pojawiło mi się w głowie to skojarzenie: >klik!< iście, inspirujące kozy... :D
14 kwietnia 2013
Storyboard || WIP
Pracuję w wolnych chwilach nad takim maleńkim storyboardem - fabuła raczej banalna i przewidywalna, ale każda historia jest dobra do poćwiczenia storyboardów :> Macie tu dwie klatki. Będzie więcej :>
7 kwietnia 2013
Blogger || WTF
Chcę dodać nową osobę do listy obserwowanych blogów... i co? Wyskakuje mi komunikat, że maxymalnie mogę obserwować 300 blogów :/ WTFFFF Co to jest za ograniczenie w ogóle! Wie ktoś czy da się coś z tym zrobić? :/
Edit: Dzięki M.Proszowskiej za podanie dobrych czytników RSS :>>> Feedly jest super, i z pewnością mi ładnie zastapi ten czytnik bloggera :> W sumie już widzę że jest nawet lepszy :DD Dzieki raz jeszcze!
----
I wanted to add new blog to my watch list on blogger, and you know what? I can't, because i already have 300 blogs added, and i need to remove some of them to add new ones. WTF!! :/// Does anyone know if there is other solution? :/
Edit: Thanks to M.Proszowska, i know what to do with this problem ;) Will use Feedly now, its much better than blogger reader :) Thanks again for help!
Edit: Dzięki M.Proszowskiej za podanie dobrych czytników RSS :>>> Feedly jest super, i z pewnością mi ładnie zastapi ten czytnik bloggera :> W sumie już widzę że jest nawet lepszy :DD Dzieki raz jeszcze!
----
I wanted to add new blog to my watch list on blogger, and you know what? I can't, because i already have 300 blogs added, and i need to remove some of them to add new ones. WTF!! :/// Does anyone know if there is other solution? :/
Edit: Thanks to M.Proszowska, i know what to do with this problem ;) Will use Feedly now, its much better than blogger reader :) Thanks again for help!
3 kwietnia 2013
Titania || Illustration
Coś szybkiego z dzisiaj. Nie jest jeszcze skończone, pewnie poprawię jej łapska. Próbowałam wprowadzić więcej kolorów do mojej palety, a i tak wyszedł prawie monochrom :P Muszę zacząć ćwiczyć kolory chyba.. :P
31 marca 2013
Wady rysowania na iPadzie || ...
iPad ma dwie wady, które sprawiają, że to narzędzie jest niezdatne do rysowania.
1- internet
2- gierki
Nie polecam ;__;
1- internet
2- gierki
Nie polecam ;__;
27 marca 2013
23 marca 2013
20 marca 2013
O naiwności grafików || Artykuł
O tym jak nie zostać przynętą oraz jak nie dać się na nią złapać, oraz o tym czemu oddawanie obrazków za creditsy szkodzi nie tylko Tobie, ale również pozostałym grafikom.
...
Odkąd pamiętam dostawałam dziwnego rodzaju propozycje współpracy. Na początku się na nie często łapałam, bo byłam bardzo naiwna. Wciąż jestem naiwna na wiele sposobów, ale oferty które ostatnio dostaję wydają się podejrzane bardziej niż zwykle, a wierzcie mi, mam naprawdę szeroką tolerancję na tego typu rzeczy. Wyraźnie widać, że coś się zmienia w tej branży, i zmienia się na gorsze. To istne szaleństwo. Miałam zostawić te uwagi dla siebie, ale poziom oburzenia zastaną sytuacją zmusza mnie do wylania tego kwasu na Was :P Ku przestrodze!!
O co tyle krzyków? Sukcesy znanych i lubianych gier na urządzenia mobilne, ich skrajna popularność i system freemium (który jest najgorszą rzeczą, która mogła kiedykolwiek przytrafić się graczom) sprawiły, że robienie prostych aplikacji na iPady czy Androidy stało się niezwykle zyskowne w stosunku do nakładu pracy, który trzeba w taki produkt włożyć. Zaowocowało to oczywiście isnym wysypem małych studiów i firemek kilkuosobowych, które robią gry w systemie free2play. Grafika samej gry bardzo często jest okropna, bo wymaga dużo pracy, więc co robią developperzy? Zatrudniają ilustratorów do upiększenia gry ładnymi postaciami, które prowadzą Cię za rękę przez tutorial etc. O ile jest sporo naprawdę fajnych i porządnych produkcji tego kalibru, to ilość nierównych stylistycznie gierek robionych niemal ZEROWYM kosztem jest wręcz niewyobrażalna.
I o tym właśnie chciałabym Was powiadomić. Nie wiem, czy to jakaś moda, czy co się dzieje z tymi firmami i ludźmi, ale otrzymuję ostatnio dość często oferty pt. "weźmiemy pare obrazków na karty do gry, co prawda nie mamy żadnego budżetu, ale oferujemy creditsy! Ponadto nie kupujemy od Ciebie żadnych praw, więc wciąż jesteś właścicielem obrazka!" "Damy linka i krótki profil Ciebie jako grafika na naszej stronie internetowej!" .. .
... Oh naprawdę? Naprawdę wciąż jestem właścicielem obrazka? Oh, dziękuję! Oh, creditsy na karcie!? Oh naprawdę? (To jest STANDARDDDD) Oh, link na stronce internetowej? Że niby dzięki temu będę popularna? ... :P ?
A ktoś w ogóle zagląda na tego typu strony? ..
No właśnie. Z ciekawości zajrzałam na podaną stronę i mało nie zaplułam się herbatą w momencie kiedy zobaczyłam grafiki. Tam byli ZNANI GRAFICY. Tak. Ultra popularni. Nie będę wymieniać nicków czy nazwisk, ale fakt, że zauważyłam tam także sporo POLSKICH artystów tylko utwierdził mnie w fakcie, że ten artykuł musi powstać. I sobie myślę: WTF?!!?@%^%^
Są trzy możliwości:
1- Ci znani graficy, ciągle mają kompleksy, więc udostępniają grafiki w zamian za creditsy.
2- Ci znani graficy korzystają z każdej możliwości, żeby pojawić się w 100 gierce, wiec jest im obojętne, czy będzie za darmo czy nie (mieli już tyle publikacji, że przestali na to patrzeć)
3- Tym znanym grafikom w odróżnieniu od pozostałej reszty idiotów SIĘ PŁACI, a tym samym stają się oni wabikiem i przynętą dla mniej popularnych artystów.
Nie wiem, naprawdę nie wiem, która z powyższych opcji jest prawdziwa, ale jej wynikiem jest przede wszystkim to, że młodsi graficy ulegają pokusie pojawienia się w tej samej karciance gdzie ich ukochani mistrzowie, których są fanami. "Woo, moja karta bedzie w tej samej grze! Jestem już prawie tak samo pro jak oni!" :P
A co do creditsów, nie wiem czy Ci naiwni graficy zdają sobie sprawę, że tego typu galerie na stronach takich gier służą potem jako... baza artystów do innej, podobnej gierki robionej przez podobne studio, z tak samo zerowym budżetem... i jeśli myślisz, że creditsy przynoszą popularność, a popularność przynosi więcej zleceń, to w tym przypadku jest to równoznaczne z większą ilością " zleceń w zamian za creditsy" - to efekt DOMINA i warto sobie to uświadomić.
Po za tym...nawet gdyby reklama tego typu działała - to w tym przypadku NIC NIE DA, bo jesteś tylko "jednym nazwiskiem" pośród kilkudziesięciu/kilkuset innych na stronie. Linki tego rodzaju wyglądają bardziej jak lista danych osobowych niż reklama Ciebie(czy kogokolwiek) jako artysty.
A potem piszą oburzeni idioci na fejsie lub devie "rysuję za bułkę" lub coś w tym stylu, i próbują udowodnić, że artysta musi zarabiać... no to jeśli musi, to niech przestaną udostępniać istniejące grafiki firmom za darmo!.. . Naprawdę, jestem zszokowana nawet nie postawą tych firm, bo wiadomo, że developperzy zawsze szukają oszczędności gdzie tylko się da - tylko tym, że są frajerzy, którzy się na to piszą.
Naprawdę nie wiem, czy widzicie w tym tyle absurdów co ja.
Nie dość że firmy zbierają "już istniejące obrazki", czyli nawet nie muszą poświęcać czasu na feedback, nie dość że gierka sama im się robi, nie dość że używają te karty również w celach marketingowych, to jeszcze często Ci wyzyskani artyści REKLAMUJĄ produkt u siebie na profilach... są oni również bazą osób które dadzą like'a na fejsie, i w ten oto prosty sposób, ogarniając 600 grafików, mamy ok 1400 kart, 600 notek na profilach i jeszcze 600 lików każdej z 1400 kart które pokażemy na fejsie. . ..
A to tylko szczyt góry lodowej, bo artyści nawet nie zdają sobie sprawy, jak dużo kasy na tych kartach może zarobić developper.
To wszystko jest po prostu ZŁE.
Graficy są naiwni, ciągle gonią za popularnością, dają się wykorzystywać i jeszcze się z tego cieszą. A potem czekają na jakieś nowe zlecenia, i jedyne co otrzymują to oferty tego samego rodzaju. Ponieważ są sfrustrowani, to godzą się jeszcze raz na podobne bagno, żeby nazwisko i creditsy były gdzieś w obiegu. "A nuż widelec zobaczy mnie ktoś kto ma budżet..." .. .
To sytuacja patowa, bo działając w ten sposób, i dokładając się do tego typu produktów nie dość, że przyzwyczajamy developperów do "dostawania za darmo wysokiej jakości grafik" to jeszcze potem nawet za małą kasę klienci oczekują nie wiadomo czego - bo skoro za darmo wygląda tak, to za sto dolców powinno wyglądać lepiej, prawda?!
Konkluzja:
Zacznijcie się w końcu szanować. Siebie, swój czas i swoją pracę. Bo jeśli WY nie zaczniecie, to nikt tego za Was nie zrobi. I przestańcie marudzić o tym, że klepiecie biedę. Jak o tym wszystkim rozpowiadacie, to tylko odstraszacie NORMALNYCH klientów.
Pozdrawiam,
niezwykle oburzona Telka.
6 marca 2013
3 marca 2013
Subskrybuj:
Posty (Atom)









































