6 stycznia 2015
5 stycznia 2015
4 stycznia 2015
2015 art challenge || Styczeń {1,2}
Różni ludzie, różne postanowienia. Ja spróbuję zmierzyć się z wyzwaniem "grafika na dzień" :P Co prawda już od wielu lat rysuję dosłownie codziennie, ale większość z tych rzeczy nie trafia do sieci, bo albo jest pod NDA, albo nie mam czasu by je wykończyć, albo po prostu są to jakieś ćwiczenia lub nieudane szkice. Na czym więc ten challange polega? :P Na tym, by codziennie mieć coś wystarczająco "dobrego", aby trafiło na neta. Generalnie więc chodzi o to by rysować wystarczająco dużo i szybko by nie opuścić ani jednego dnia :D
W moim idealnym świecie byłabym w stanie poprowadzić ten challange cały rok, ale wolę nie krakać, bo znając swój słomiany zapał nic by z tego nie wyszło :3 Dlatego teraz mało ambitnie. Art challange na styczeń :) Jeśli dotrwam do 31 to będę super usatysfakcjonowana.
Challange będę prowadzić na blogu, posty będą pojawiać się albo codziennie albo co parę dni z paczkami kilku grafik z "zaległych dni". Grafik raczej nie będę numerować. Ponieważ często mam "fazy" na dane zestawienia kolorystyczne to nie krzyczcie na to że wszystko jest robione na jedno kopyto i wygląda podobnie, ok? ^^" Życzcie mi szczęścia, a ja z kolei zachęcam was do sprawdzenia swoich sił w takiej formie przymusowej aktywności artystycznej na sieci :DDD
PS: Korzystając z okazji wszystkim kreatywnym osobom, życzę z całego serca nieskończonej motywacji do pracy i sukcesów zawodowych! Niech będzie to udany artystycznie rok :>
20 grudnia 2014
19 grudnia 2014
18 grudnia 2014
14 grudnia 2014
11 grudnia 2014
Good Stuff || 21
Paczka linków na grudzień..
♦ DeviantArt App - w końcu, po TYYLU latach dA stworzyło prawowitą aplikację na smartfony. Appka ma zupełnie inny layout, który jest zdecydowanie bardziej wygodny niż tradycyjna stronka internetowa otwierana w przeglądarce na telefonie. Layout przeglądania grafik to kafelki, czyli mamy do czynienia z mozaiką grafik bez widocznej nazwy autora i tytułu pracy. Można sobie kliknać, żeby dowiedzieć się takich "szczegółów". Ilość favów jest teraz łatwa do zauważenia, bo wyświetla się wielkimi literami w dolnej części ekranu. Cała oprawa graficzna jest w ciemnych kolorach, więc można się spodziewać podobnych zmian na przeglądarkowej wersji dA. Póki co jestem olśniona prostotą tej appki, to naprawdę cudowne, że w końcu można się cieszyć dA na telefonie. Myślałam że kafle będą mi przeszkadzać, ale idzie się przyzwyczaić. Tak samo jak do nowego loga dA ;) Appka dostępna jest na iPhonach i Androidach.
♦ PermaNoobs - forum dla grafików, którzy "ciagle czują się noobami". W myśl zasady, że człowiek, uczy się całe życie, mamy tutaj nowe forum gdzie można spotkać teczki profesjonalistów z wieloletnim stażem, którzy chą być "jeszcze lepsi" :) Zdecydowanie jest to jedna z tych inicjatyw, której trzeba przyklasnąć.
♦ Disney ScreenCaps - stronka pełna still frameów z animacji. Wbrew tego co sugeruje tytuł, znaleźć tam można nie tylko stille z filmów Disneya. Świetne do studiowania światła, kolorów i kompozycji w filmach animowanych. Jest sporo podobnych stronek na sieci, akurat ta ostatnio wpadła mi w łapy.
♦ Burżujska Ławeczka - trafiłam na tą serię przez przypadek, szukając jakichś informacji na temat SecretService. Ławeczka jest serią o kulisach polskiego dziennikarstwa growego. Bierzcie pod uwagę, że nie jest to super profesjonalna seria, wulgaryzmy i nowomowa są na miejscu, ale naprawdę jest to kopalnia ciekawostek i anegdot na temat dziennikarstwa, mediów i sceny youtuberów w Polsce. Ponieważ jak dotąd słuchałam podobnych materiałów po angielsku, bardzo mnie zaciekawiło jak wygląda rzecz na polskim podwórku :D Panowie bez owijania w bawełnę opowiadają jak dziennikarstwo growe działa, jaka jest konkurencja, jak było kiedyś jak jest teraz i jak traktują ich PRowcy i developperzy. Fajna rzecz do przesłuchania dla tych, którzy czytają polskie media growe.
A teraz coś trochę z innej beczki: wideoteka na grudzień
♦ Shirobako - naprawdę zaskakujący slice of life, który urzekł mnie głównie dlatego, że w dosyć wiarygodny sposób odzwierciedla środowisko studyjne. Zauważyłam wiele podobieństw z pracą w studiu robiącym gry, artyści mają podobne problemy, i w podobny sposób są one rozwiązywane. Wszystko oczywiście jest okraszone zdrową dozą humoru - bardzo polecam to anime tym, którzy chcieliby się dowiedzieć jak mniejwięcej studia funkcjonują.
Szczerze mówiąc nie zamierzałam tu na blogu kiedykolwiek pisać o anime, ale może jest szansa że ktoś z Was mógłby polecić mi coś podobnego?
♦ IndieGame: the Movie - dokument opisujący kulisy powstawania takich gier jak MeatBoy, Fez i Braid. Pokazuje jak bardzo trzeba być zdeterminowanym i ile trzeba poświęcać by gra odniosła sukces, oraz ile ten sukces kosztuje. Jeden z tych filmów które sprawiają że człowiek czuje się naładowany energią i motywacją po jego obejrzeniu.
♦ Video Games: the Movie - dokument o historii i rozwoju gier video, z naciskiem na to jaką skalę osiągnęły dzisiaj w porównaniu do ich skromnych początków. Trochę o kulisach powstawania gier, i o przemianie społecznej stanowiska gier - z czegoś co było dla nerdów, do czegoś co jest dzisiaj mainstreamem.
♦ Free to Play the Movie - świetny dokument na temat e-sportu, dostępny dla każdego do obejrzenia poprzez platformę Steam. Oczywiście trzeba mieć na uwadze że rzuca on reflektory na scenę esportową Doty2, a ponieważ Steam i Dota 2 należą jednocześnie do Valve, to miejcie na uwadzę, że mogli trochę przypudrować i upięknić to zjawisko. Nie mniej jednak jest to najlepszy dokument na temat fenomenu e-sportu jaki widziałam, więc polecam obejrzeć tak czy siak :3
Szczerze mówiąc oglądam ogromną ilość tematycznych filmów i dokumentów. Jeśli uważacie to za przydatne, to mogę częściej wrzucać tytuły :3
10 grudnia 2014
1 grudnia 2014
29 listopada 2014
Good Stuff || 20 || Patreon & Tapastic
♦ Patreon - Ponad rok temu wystartowała nowa strona crowdfundingowa, "Patreon". Stronka założona przez Jacka Conte i Sama Yam powoli zdobywała coraz większe zainteresowanie, by urosnąć do poważnej alternatywy dla Kickstartera.
W przeciwności do Kicsktartera i jego klonów, Patron, który decyduje się wspomagać twórcę wspiera go systematycznie za każdym razem gdy twórca publikuje nowy kontent.
Model biznesowy tego systemu crowdfundingowego jest o tyle ciekawy, że może zapewnić twórcom systematyczne wsparcie, dając Patronom w zamian również dostęp do ekskluzywnego kontentu nie publikowanego szerszej publiczności. Patron może ustalić limity ile konkretnie chce na miesiąc "wydać" na autora.
Patreon jest głównie celowany do twórców grafiki, komiksów, filmów animowanych, muzyki i video. To po prostu inna forma donacji, która wydaje się bardzo logicznie rozpracowana. Jest to póki co najlepsza alternatywa do kickstartera dla osób, które nie chcą kłaść wszystkiego na jedną kartę i wykonać jednego dużego projektu.
O Patreonie dowiedziałam się jakiś czas temu, ale dopiero teraz dane udowodniły, że ludzie faktycznie są w stanie na tym coś konkretnie zarobić.
Piszę o tym dlatego, bo może ktoś skusiłby się na wsparcie swoich ulubionych twórców, albo byłby w stanie sam zaistnieć na tym rynku?
Tak czy inaczej, z pewnością o Patreonie będzie w internecie coraz głośniej.
Aby dowiedzieć się więcej na ten temat zapraszam na wiki i do obejrzenia tego filmiku, który w prosty sposób tłumaczy działanie tej stronki.
♦ Tapastic - dzięki Biramowi Ba właśnie dowiedziałam się o drugim podobnym portalu, ale skoncentrowanym na twórcach komiksów!! Z pewnością ucieszą się wszyscy komiksiarze :3
♦ Tapastic - dzięki Biramowi Ba właśnie dowiedziałam się o drugim podobnym portalu, ale skoncentrowanym na twórcach komiksów!! Z pewnością ucieszą się wszyscy komiksiarze :3
15 listopada 2014
13 listopada 2014
Good Stuff || 19
Jak czasem nic nie wpada ciekawego, tak czasem dobre rzeczy pojawiają się jedna za drugą. Dzisiaj głównie materiały na temat gier komputerowych :)
♦ Co-optional Podcast - podkast, który słucham już jakieś 2 lata. Rozmowy let's playerów na temat nowych gier i tego co aktualnie dzieje się w mediach growych. Traktuję ten podcast jako bardzo casualowy panel informacyjny :) Polecam też oczywiście youtube channel głównego hosta, TotalBiscuita. TB naświetla też problemy i duże wydarzenia w środowisku. Śledząc nowości na tych dwóch kanałach jest się na bieżąco z tym co się dzieje w branżowym community, bez konieczności sprawdzania codziennie stron internetowych.
♦ Polygon Quality Control - zupełnie nowiutki podcast gdzie Justin McElroy rozmawia z recenzentami na temat pracy dziennikarza w gamedevie, z naciskiem na ostatnią recenzję którą napisał. Solidny format i konkrety :)
♦ Color Theory for Game Design - artykuł o znaczeniu koloru w grach video. Generalnie sporo nowych artykułów na "how to not suck at game design". Jest co czytać.
♦ Game Dev Radio - moje zupełnie nowe znalezisko - podcast o robieniu gier indie. Bardzo informacyjny. Szczególnie "Exploring Design" epizody są świetne. Zdecydowanie polecam, jeśli ktoś myśli o zrobieniu jakiejś appki czy gierki, a może po prostu jest ciekawy jak indie game design wygląda od kuchni :3
Niestety wszystkie materiały wymienione u góry znowu są po angielsku... Bardzo ciężko jest znaleźć cokolwiek w języku polskim. Kiedyś słuchałam "CD-Radia" ale przestali nagrywać. Jeśli ktoś z Was ma może czasem jakieś linki do polecenia to ja zamieniam się w słuch :)
12 listopada 2014
Gandahar || Redesign
Parę dni temu natknęłam się przez przypadek na film animowany, który kiedyś zrobił na mnie ogromne wrażenie. Był to francuskiej produkcji "Gandahar" wydany w 1988 roku. Chciałam sobie ten film odświeżyć, bo mimo iż miałam ten film kiedyś na vhsie, i oglądałam go kilka razy, to nie bardzo pamiętałam o czym on był :P Także obejrzałam go po tych 15stu latach, i to co mnie najbardziej uderzyło, to pięknie malowane tła :) Film się mocno zestarzał, zwłaszcza jeśli chodzi o sceny akcji, storytelling i montaż, i generalnie podejrzewam, że dzisiejszy widz zmieszałby ten obraz z błotem. Jednak nie mogłam oprzeć się myśli, że ten film, zrobiony dzisiaj, mógłby być pięknym filmem scifi. W wielu momentach przypomina "Avatara" Camerona :P Pomyślałam, że jest to idealny materiał na poćwiczenie enviro, dlatego postanowiłam zrobić redesign lokacji i postaci (jako uzupełnienie), by zobaczyć jak mogłyby Gandahar wyglądać dzisiaj :3 Cała oprawa wizualna zdaje się była wykonana przez Philippe Cazaumayou "Cazę", który wpisywał się w klimaty science fiction lat 70tych i 80tych, czyli lata świetności Mobiousa, kolorowych planet i nieco onirycznego (surrealistycznego?) podejścia do fantastyki :)
Także Gandahar będę męczyć jakiś czas i robić powoli redesign. Na pierwszy ogień idzie Ambisextra, głównie dlatego, że dzięki niej (doskonale pamiętałam okładkę filmu) odnalazłam ten film :D
Także Gandahar będę męczyć jakiś czas i robić powoli redesign. Na pierwszy ogień idzie Ambisextra, głównie dlatego, że dzięki niej (doskonale pamiętałam okładkę filmu) odnalazłam ten film :D
7 listopada 2014
Good Stuff || 18
♦ How to stay motivated and finish your projects ♦ How to get past artist block - pokrzepiające filmy, dla artystów, którzy się "zablokowali" :0
♦ Brian McDonalds - dwa świetne podcasty z autorem "Invisible Ink" - jeden na 2020 Award Podcast, i drugi z PaperWingsShow. Wszystko na temat storytellingu. Swoją drogą jestem właśnie w trakcie czytania "Invisible Ink". Książka zawiera znacznie więcej informacji niż to co zostało przedstawione w podcastach :) Więc polecam i przesłuchać, i przeczytać książkę, zwłaszcza tym, którzy są w trakcie planowania lub produkcji własnych projektów :)
♦ Jawne Sny - blog pełen felietonów na temat gier komputerowych i kultury która je otacza :) Zdaje się że publikuje tam kilkoro niezależnych autorów, więc można spojrzeć na dane tematy z różnych punktów widzenia. :)
♦ Carapace - Perspective Tool - to narzędzie jest absolutnie cudowne. Perspektywa dla totalnych ignorantów i n00bów. Uwielbiam ten program. Znalazłam go przeglądając tą bibliotekę.
4 listopada 2014
3 listopada 2014
30 października 2014
28 października 2014
27 października 2014
Falconer || Character Design
Próbowałam namalować coś na szybko testując tę metodę z malowaniem ambient occlusion. Póki co to AO średnio mi wychodzi, naprawdę trzeba mieć wyczucie żeby to robić tak, aby działało. Technika wydaje się jednak obiecująca. Jak pewnego razu uda mi się zrobić ładne ambient occlusion to pokażę. W międzyczasie macie tu linka do oryginalnego posta Sama Nielsona na ten tamat, oraz do tutoriala Jonathana Hamiltona. Grafika u góry to wynik eksperymentowania z AO i moim standardowym renderem.
24 października 2014
18 października 2014
Riot Art Contest 2014 || Polycount || Zyra
Postanowiłam wziąć udział w konkursie z LoLa na Polycouncie. Super wymówka by znowu zrobić coś w comfort zonie :3
Póki co wybrałam Zyrę, czasu jest bardzo dużo więc powinnam się z nią wyrobić. Macie tu link do mojego wątku, jakby ktoś chciał śledzić postęp (pewnie i tak wrzucę potem wszystkie etapy na bloga, ale kto chce być na bieżąco, to zapraszam) :]
A tutaj link do konkursu, może ktoś jeszcze się skusi :> >> Riot Art Contest 2014 <<
17 października 2014
15 października 2014
12 października 2014
Zbrush || speed sculpt

Od jakiegoś czasu próbuję wrócić do rzeźbienia w zbrushu. Wersja 4R6 prócz cudownego dynamesha posiada też funkcję "zremesher", która naprawi nawet najbardziej pokrzaczoną topologię (co było moim największym koszmarem jeśli chodzi o modelowanie). Ta głowa miała dodatkowo polypaint, ale ustawianie UV's, wypalanie tego polypainta kiedy ma się kilka subtooli na modelu to istna mordęga. Próbowałam wyrenderować ten model z polypaintem w zbrushu, ale wyglądał okropnie (chyba nie umiem ustawić porządnie renderera w zbrushu...) Więc się poddałam i wrzuciłam do marmoseta sam model bez textury. Modelowanie samo w sobie nie jest trudne, ale aby w ogóle model jakoś zaprezentować to wszędzie zaczynają się schody. Jak ktoś ma jakąś sprawdzoną metodę prezentowania modeli to chętnie wysłucham każdej rady. :)
PS: Dzięki Commanderowi Barnikowi za uratowanie włosów! :3
A tutaj jeszcze starszy model jakiegoś creatursa. Kilka renderów plus tło i zęby/oko w photoshopie. Szczyt moich umiejętności renderowania w zbrushu.
24 września 2014
Trojan Horse was a Unicorn 2014 || Relacja
Po fiasku które zapamiętałam z International Symposium of Art and Design z przed roku, jadąc do Portugalii nie miałam zbyt wielkich oczekiwań. Organizacja jednak była dopięta na ostatni guzik, program był różnorodny i intensywny a wszystko spięte w spójne klamry czasowe, i sprytnie poszatkowane przerwami na lunche i happy hours. Nie będę się zbytnio wdawać w szczegóły, ale muszę przyznać, że ten event z ręką na sercu mogę wszystkim zainteresowanym polecać. Można było poznać popularnych artystów, uścisnąć rękę swoim inspiracjom, zobaczyć jak ci ludzie pracują, i podpytać ich o szczegóły, których nie uwzględnili w swoich prezentacjach. Co prawda większość artystów skupiła się na przedstawianiu własnych historii życiowych, ale jeśli wam to nie wystarczało, to bez problemu mozna bylo zaczerpnąć większej ilości informacji w bezpośredniej rozmowie.
W jakiś dziwny sposób atmosfera na "Jednorożcu" była zupełnie inna niż na innych tego typu eventach. Podejrzewam że byla to zasługa tego, że zdecydowana większość uczestników była profesjonalistami, a nie studentami.
Byłam bardzo zaskoczona ilością artystów z Polski :D Ponoć było nas 80osób (przynajmniej tak twierdził organizator, Andre). Z Tomkiem udało nam się poznać może ze 20 osób z Polski i ledwo mogliśmy się z nimi połapać xD Nie wiem gdzie była reszta 60 osób xD
Graficy z Artifex Mundi okazali się mega pozytywnymi ludźmi, poznaliśmy też grafików z Warszawy, Trójmiasta i Poznania, to naprawdę dziwne że więcej artystów z Polski poznałam poza Polską. W życiu bym się nie spodziewała że na jednym evencie poznam tylu polskich artystów jednocześnie :3
Jeśli chodzi o jakość przemówień to najlepsze były wieczorami, szczególnie te prowadzone przez Scotta Rossa i te z Sydem Meadem. W pierwszym przypadku był to trochę "business talk" a w drugim był to "wysyp anegdotek z życia Syda". Wszyscy speakerzy wieczorni byli dobrze przygotowani, bardzo charyzmatyczni i obdzierali branżę filmową z blichtru i prestiżu. Generalnie na tych wieczornych rozmowach można się było dowiedzieć wielu rzeczy, które są istotne i otwierające oczy na model biznesowy, wykorzystywanie naiwności artystów etc.
Osobiście brakowało mi trochę "odpowiedników Scotta Rossa z branży gier komputerowych", bo te branże jednak się różnią od siebie, i fajnie by było, jakby ktoś próbował rozebrać branżę gier na czynniki proste tak jak Scott zrobił to z branżą filmową.
Na tym festiwalu poza przemowami i prezentacjami można było też wziąć udział w "wacom art battles", które miały miejsce codziennie o północy w kasynie, i które były wyświetlane na projektorze na ścianie kasyna, czy pójść szkicować lub malować z otatuowanych "suicide girls". Wczesnym rankiem były prowadzone warsztaty z różnych mediów (np glina, animacja, zbrush), organizowano też "mentoring sessions" które polegały na tym, że można było pokazać swoje portfolio i otrzymać jakiś feedback. Były nawet organizowane rozmowy kwalifikacyjne :P Generalnie artakcji nie brakowało.
Jeszcze dodam, że miejscówka, w której działa się impreza (Troia w Portugalii) była bardzo przyjemnym ale naprawdę mikroskopijnym kurortem wakacyjnym. Poza eventem naprawdę niewiele ludzi się tam pojawiło. Dla osób które przyjechały przed konferencją, lub zostały po niej, miasteczko mogło wydawać się puste. Nie jest więc to jakieś stricte turystyczne miasto, do popularnych raczej nie należy. Ludzie w Portugalii nie mówią zbyt dobrym angielskim, więc jak się człowiek zaciął w pół drogi przez suchy półwysep szukając rzymskich ruin, mógłby iść i iść bez końca i umrzeć z pragnienia, bo nigdzie nie ma oznakowań, samochody się nie zatrzymują, a biegacze nie rozumieją pytań :P
Organizatorzy zadbali o sztandary w porcie, ogromne plakaty, trailer eventu, dostęp do ogromnych sal konferencyjnych, kina i kasyna. Wszyscy uczestnicy dostali identyfikatory z ulotką z rozkładem programu. W głównym budynku eventu rozłożyli też sklepik w którym można było kupić koszulki, szkicowniki, artbooki i przybory rysownicze. Po Troi kręciła się armia organizatorów w jaskrawo oznakowanych koszulkach. A wisienką na torcie był darmowy alkohol na happy hour, butelki wody między prelekcjami i zimne redbulle by utrzymać wszystkich na nogach. Czasem serwowali nam też portugalskie specjały :) Na koniec zbierali feedback od ludzi, i meilowo rozsyłali ankiety do wypełnienia. Organizacja iście na medal :)
Scott Ross i Syd Mead rozmawiają przy "kominku" :3
Mam co prawda więcej zdjęć, ale niczym się one nie różnią od tego co można zobaczyć na oficjalnej stronie THU czy fanpage'u, którego polecam śledzić :) Ilość miejsc ponoć zawsze ma być ograniczona do 400 osób, więc jeśli ktoś jest zainteresowany, to musi się liczyć z tym, że bilety mogą się rozejść bardzo szybko. Zwłaszcza po tak fenomenalnej drugiej edycji festiwalu :)
Nie wiem czy moje wrażenia z tego festiwalu byłyby takie same, gdyby festiwal odbył się gdzieś indziej. Portugalia jest przepięknym krajem, załapaliśmy się i na ostre słońce, i na niesamowicie widowiskowy sztormy i ulewy, niebo było przepiękne, organizatorzy skutecznie nas spijali darmowym alkoholem, apartamenty w hotelach były ogromne, a my z Tomkiem naprawdę już dawno nie byliśmy na wakacjach, więc możliwe że kompilacja tych wszystkich czynników z niesamowicie fantastycznymi, wyluzowanymi i zabawnymi ludźmi których poznaliśmy uczyniła ten event dla nas czymś więcej niż był on w rzeczywistości.
Niemniej jednak Koń Trojański przekroczył moje oczekiwania, i przywrócił mi wiarę, że tego typu eventy mają sens istnienia, i wnoszą coś dobrego do naszego community.
Prawdopodobnie będziemy mocno rozważać pojawienie się na przyszłorocznej edycji :)
To tyle ode mnie :P Czas wracać do jesiennej brytyjskiej rzeczywistości.
Pozdrawiam,
Telka
W jakiś dziwny sposób atmosfera na "Jednorożcu" była zupełnie inna niż na innych tego typu eventach. Podejrzewam że byla to zasługa tego, że zdecydowana większość uczestników była profesjonalistami, a nie studentami.
Byłam bardzo zaskoczona ilością artystów z Polski :D Ponoć było nas 80osób (przynajmniej tak twierdził organizator, Andre). Z Tomkiem udało nam się poznać może ze 20 osób z Polski i ledwo mogliśmy się z nimi połapać xD Nie wiem gdzie była reszta 60 osób xD
Graficy z Artifex Mundi okazali się mega pozytywnymi ludźmi, poznaliśmy też grafików z Warszawy, Trójmiasta i Poznania, to naprawdę dziwne że więcej artystów z Polski poznałam poza Polską. W życiu bym się nie spodziewała że na jednym evencie poznam tylu polskich artystów jednocześnie :3
Jeśli chodzi o jakość przemówień to najlepsze były wieczorami, szczególnie te prowadzone przez Scotta Rossa i te z Sydem Meadem. W pierwszym przypadku był to trochę "business talk" a w drugim był to "wysyp anegdotek z życia Syda". Wszyscy speakerzy wieczorni byli dobrze przygotowani, bardzo charyzmatyczni i obdzierali branżę filmową z blichtru i prestiżu. Generalnie na tych wieczornych rozmowach można się było dowiedzieć wielu rzeczy, które są istotne i otwierające oczy na model biznesowy, wykorzystywanie naiwności artystów etc.
Osobiście brakowało mi trochę "odpowiedników Scotta Rossa z branży gier komputerowych", bo te branże jednak się różnią od siebie, i fajnie by było, jakby ktoś próbował rozebrać branżę gier na czynniki proste tak jak Scott zrobił to z branżą filmową.
Na tym festiwalu poza przemowami i prezentacjami można było też wziąć udział w "wacom art battles", które miały miejsce codziennie o północy w kasynie, i które były wyświetlane na projektorze na ścianie kasyna, czy pójść szkicować lub malować z otatuowanych "suicide girls". Wczesnym rankiem były prowadzone warsztaty z różnych mediów (np glina, animacja, zbrush), organizowano też "mentoring sessions" które polegały na tym, że można było pokazać swoje portfolio i otrzymać jakiś feedback. Były nawet organizowane rozmowy kwalifikacyjne :P Generalnie artakcji nie brakowało.
Jeszcze dodam, że miejscówka, w której działa się impreza (Troia w Portugalii) była bardzo przyjemnym ale naprawdę mikroskopijnym kurortem wakacyjnym. Poza eventem naprawdę niewiele ludzi się tam pojawiło. Dla osób które przyjechały przed konferencją, lub zostały po niej, miasteczko mogło wydawać się puste. Nie jest więc to jakieś stricte turystyczne miasto, do popularnych raczej nie należy. Ludzie w Portugalii nie mówią zbyt dobrym angielskim, więc jak się człowiek zaciął w pół drogi przez suchy półwysep szukając rzymskich ruin, mógłby iść i iść bez końca i umrzeć z pragnienia, bo nigdzie nie ma oznakowań, samochody się nie zatrzymują, a biegacze nie rozumieją pytań :P
Organizatorzy zadbali o sztandary w porcie, ogromne plakaty, trailer eventu, dostęp do ogromnych sal konferencyjnych, kina i kasyna. Wszyscy uczestnicy dostali identyfikatory z ulotką z rozkładem programu. W głównym budynku eventu rozłożyli też sklepik w którym można było kupić koszulki, szkicowniki, artbooki i przybory rysownicze. Po Troi kręciła się armia organizatorów w jaskrawo oznakowanych koszulkach. A wisienką na torcie był darmowy alkohol na happy hour, butelki wody między prelekcjami i zimne redbulle by utrzymać wszystkich na nogach. Czasem serwowali nam też portugalskie specjały :) Na koniec zbierali feedback od ludzi, i meilowo rozsyłali ankiety do wypełnienia. Organizacja iście na medal :)
Scott Ross i Syd Mead rozmawiają przy "kominku" :3
Mam co prawda więcej zdjęć, ale niczym się one nie różnią od tego co można zobaczyć na oficjalnej stronie THU czy fanpage'u, którego polecam śledzić :) Ilość miejsc ponoć zawsze ma być ograniczona do 400 osób, więc jeśli ktoś jest zainteresowany, to musi się liczyć z tym, że bilety mogą się rozejść bardzo szybko. Zwłaszcza po tak fenomenalnej drugiej edycji festiwalu :)
Nie wiem czy moje wrażenia z tego festiwalu byłyby takie same, gdyby festiwal odbył się gdzieś indziej. Portugalia jest przepięknym krajem, załapaliśmy się i na ostre słońce, i na niesamowicie widowiskowy sztormy i ulewy, niebo było przepiękne, organizatorzy skutecznie nas spijali darmowym alkoholem, apartamenty w hotelach były ogromne, a my z Tomkiem naprawdę już dawno nie byliśmy na wakacjach, więc możliwe że kompilacja tych wszystkich czynników z niesamowicie fantastycznymi, wyluzowanymi i zabawnymi ludźmi których poznaliśmy uczyniła ten event dla nas czymś więcej niż był on w rzeczywistości.
Niemniej jednak Koń Trojański przekroczył moje oczekiwania, i przywrócił mi wiarę, że tego typu eventy mają sens istnienia, i wnoszą coś dobrego do naszego community.
Prawdopodobnie będziemy mocno rozważać pojawienie się na przyszłorocznej edycji :)
To tyle ode mnie :P Czas wracać do jesiennej brytyjskiej rzeczywistości.
Pozdrawiam,
Telka
12 września 2014
Trojan Horse was a Unicorn 2014 || Event
Wybieramy się w tym roku z Tomkiem na Konia Trojańskiego do Portugalii.
Jeśli ktoś przypadkiem też tam jedzie i chciałby się spotkać, to dajcie
znać :)
1 września 2014
20 sierpnia 2014
9 sierpnia 2014
Lair || Digital illustration
Wróciłam do fantasy, żeby poćwiczyć render :> Powoli wyrabiam sobie cierpliwość do ilustracji. Zaczynam chyba rozumieć, o co w tym wszystkim chodzi xD
Dziękuję Tomkowi za tipy i spekulary :3 Wyszłaby z tego prawie kolaboracja, gdyby nie fakt, że miał swoje rzeczy do wykończenia :3 Może niebawem namalujemy coś razem. Fajnie by było :>
23 lipca 2014
Renesans photomanipulacji? || Artykuł
Około
dziesięciu lat temu na scenie sztuki cyfrowej zakwitł nowy nurt.
Były to tak zwane photomanipulacje. Na początku te
grafiki były po prostu nazywane "grafikami cyfrowymi", a
ich autorzy nie zawsze chętnie dzielili się sekretem ich
powstawania, wprowadzały w błąd wielu odbiorców, jako rzekomo ręcznie malowane dzieła.
Ta
odnoga sztuki miała wiele wzlotów i upadków, ludzie powoli
akceptowali fakt, że można miksować ze sobą wycięte fotografie i
nazywać je ilustracjami. Fotografie te, sprawnie skomponowane ze
sobą zachwycały realizmem i finezją. Tutoriale jak je robić w
photoshopie zasypywały czasopisma branżowe, między innymi polską
edycję Computer Arts. Co jakiś czas w tej dziedzinie wybuchały
skandale, bo okazywało się, że grafiki określane przez autora jako digital painting były tak naprawdę zgrabnymi zlepkami zdjęć.
Skandale wybuchały też na innych płaszczyznach; używane
komponenty w pracach okazywały się twarzami znanych aktorów, ktoś
wlepiał w tła zdjęcia "prosto z googla". Dyskusji na ten
temat były tysiące, i dużą rolę w uregulowaniu sprawy odegrał
portal DeviantArt, który specjalnie dla tej sztuki utworzył
oddzielny dział w sektorze "Digital art" oraz dodatkowy
dział "Stock Images and Resources" gdzie graficy mogli
spokojnie brać fotografie stockowe i komponować z nich ilustracje.
Przyzwolenie na użycie stocka zwykle wiązało się ze zobowiązaniem
zlinkowania źródła w opisie swojej grafiki, gdziekolwiek się ona
by nie pojawiła.
Photomanipulacja
długo była uznawana za tę trochę "gorszą stronę medalu",
bo każdy mógł się nią zajmować, wystarczył dobry smak, wiedza
gdzie szukać materiałów i średniozaawansowana wiedza korzystania
z photoshopa.
Ludzie
potrafili zaakceptować tę dziedzinę sztuki, jednak była ona dosyć
piętnowana jeśli chodzi o np. ilustrację książkową gdzie często
zamiast zatrudnić artystę grafika, wydawnictwo samo zajmowało się
produkowaniem okładek.
Wielokrotnie
zdarzały się sytuacje, kiedy graficy, którzy zajmowali się na
początku sklejaniem fotek, zaczynali używać brushy, stampa i powoli przeistaczali się w malarzy. Co ciekawe takim grafikom było
znacznie trudniej się przebić, bo odbiorcy tych grafik, podpatrując
ich wcześniejsze dokonania, zakładali, że ta osoba "czituje"
czyli dalej korzysta z fot, ale się już do tego nie przyznaje.
Jeśli podpatrzycie na konta grafików z działu photomanipulacji na
deviantarcie, możecie się przekonać jak bardzo negatywny feedback
te osoby otrzymywały, i dalej otrzymują.
Zdecydowanie
odmienną sytuację mają osoby, które najpierw zaczynały malować,
a potem stopniowo zaczeły wkomponowywać w swoje grafiki zdjęcia
tak, by nikt się na tym nie poznał. Z każdą następną pracą
używając coraz więcej pomocy w postaci dobrej rozdzielczości
fotografii.
Parę
lat minęło, Cghub zamknięto, internet pęka w szwach z darmowymi
tutorialami, gdzie graficy mówią "rysuj codziennie a będziesz
pro", tylko jakoś wszyscy zapomnieli wspomnieć "użyj
fotek". Zatem setki grafików zmagało się codziennym trudem,
raz po raz próbując robić coś realistycznie, ale unikając jak
ognia wszelkich pomocy typu - pipeta, tracing czy oglaboga WKLEJANIE
FOT. Te trzy rzeczy cały czas były postrzegane jako zło, wszyscy
CHCIELI wierzyć, że to co jest na tej czy na tej grafice jest
namalowane ręcznie. Po za tym grafika leży w dziale "drawings & paintings" a nie w dziale "photomanipulation"
więc to musi być prawda. Prawda?
I
nagle gumroad explodował, i nagle ktoś podpatrzył, że Craig
Mullins gdzieś tam wkleił obraz olejny innego artysty na swój
własny, i gdzieś tam Robotchiev mówi, że on używa grafik i prac
innych artystów, bo jest designerem a designer musi mieć świeże
pomysły, a potem wszyscy zaczęli zakrywać się tym, ze to jest
CONCEPT ART, że CONCEPT ART to PRODUCTION ART a w produkcji
najważniejsze są dobre pomysły i szybkość!
Więc
ludzie gryzą tę prawdę niczym czerstwy chleb, akceptują ją i
zaczynają wplatać w swój warsztat, i robią production art nawet
bez presji czasowej, idą na skróty, używają zdjęć, nazywają to
"digital painting", i cieszą się bo nagle się okazało
że jednak foty dużo przyspieszają i już nie masz problemów z
anatomią czy renderingiem. Oto "production art" - coś co
nigdy nie powinno wyjść poza studio stało się celem i sztuką
samą w sobie.
Tak
bardzo byliśmy naiwni i idealistyczni... Cała sfora świeżo
oświeconych artystów podzieliła się na dwa obozy, i co mnie
niesamowicie bawi, zaczęła się dyskusja TEGO SAMEGO RODZAJU, jakie
były 10 lat temu przy narodzinach nurtu "photomanipulation".
Prawdopodobnie
ta dyskusja ma miejsce, bo ludzie mają problem z terminologią i nie
potrafią zaszufladkować swojej pracy. Jeśli nie jest to digital
painting to w takim razie co to jest? A jak w ogóle określić co ma
prawo nazywać się digital paintingiem a co nie? Przecież nie
możemy wrzucać do jednego wora prac, które są malowane ręcznie,
i prac, które są patchworkiem zdjęć? Ile procent grafiki musi być
namalowane, żeby można było powiedzieć że jest digital
paintingiem? A ile procent fot musi być żeby było określone
photomanipulacją? Czy jeśli sklejone fotki są lekko podmalowane to
znaczy że to już painting? A jeśli ktoś maluje całą ilustrację
ale wklei zblurowaną fotkę spalonego lakieru na tło, to czy to już
jest photomanipulacja?
A
może powinniśmy po prostu dzielić grafiki nie według sposobu ich
wykonania a według ich przeznaczenia? Jeśli coś jest ilustracją
to jest ilustracją bez względu na media użyte, tak samo concept
art.
Czy
stoimy teraz nad przepaścią, z której jeśli skoczymy, to będziemy
już zawsze sceptyczni, zawsze podejrzliwi, zawsze zakładali
najłatwiejszą drogę? A może w ogóle przestanie nas to wszystkich
obchodzić. Nasi klienci, również oświeceni w procesie powstawania
tych rzeczy zaczną nam zaniżać stawki, będą wymagać bardziej
skomplikowanych i realistycznych rezultatów w któtszym czasie,
wszystko będzie się sprowadzać do cudownego wypluwania idealnych
grafik jak z karabinu maszynowego, rynek zostanie zalany, wszyscy
będą mogli to robić, aż do momentu kiedy jakiś manager
projektantki ubrań zauważy, że digital artyści kradną zdjęcia z
wybiegu :3
Ja
wiem, że jako graficy potrzebujemy refek. Musimy się uczyć jak coś
wygląda, a przecież jest niemożliwe, żebyśmy znaleźli gdzieś
dookoła domu zdechłą fokę, krokodyla czy pistolet z
drugiej wojny światowej. Nie mówiąc już o lawie, średniowiecznym
bucie czy głowicy nuklearnej. Musimy podpatrywać z refek. Ale
referencja to nie to samo co STOCK PHOTO.
Osobiście
cały ten ruch w kierunku używaniu zdjęć mnie bawi, bo jako
siostra fotografa wiem, że fotografowie też mają swoje prawa, i
możecie mi wierzyć lub nie, ale potrafią zrobić komuś niezły
shitstorm. Ludzie się tak oburzali, że Mullins ukradł i użył w
swojej grafice OBRAZ INNEGO ARTYSTY. Czyli kraść prace fotografa,
stylisty, makijażysty, projektanta ubrań można, ale innego
ilustratora to już nie? ;) Przecież fotograf też jest artystą! I
jakoś nas to już nie oburza? Nie bądźmy hipokrytami. Jeśli
przyzwalamy na kradzież pracy innych artystów takich jak fotograf,
stylista czy projektant to nie bądźmy wybiórczy. Jak kradniemy to
kradniemy wszystko, jak nie kradniemy, to nie kradniemy nic.
Sztuka
jest subiektywna. Żyjemy w iluzji własnej percepcji, gdzie to co
widzimy jest konfrontowane z tym co wiemy, i z naszym wyobrażeniem
jak to powstało. Stąd te bańki oczekiwań, stąd te skandale i
dyskusje. Każdy ma swój własny artystyczny kręgosłup moralny,
który jest mało elastyczny. Może on się nagiąć pod wpływem
ilości ludzi którzy myślą podobnie, i taka osoba przyjmuje
opornie opinię innych, lub twardo stoi na swoim jak ta czarna owca
przeciwko wszystkim.
Z
percepcją sztuki jest jak z religią (jak to wspomniała Suzanne Helmingh). Ktoś wierzy w swoje własne wymyślone zasady, i będzie
ich walecznie bronił, nawet jeśli nie ma to sensu. Tolerancja równa
się różnorodność, równa się wolność. Powinniśmy być
tolerancyjni. Nie może dochodzić do przewrotnych sytuacji, kiedy
ktoś kto był postrzegany jako guru, nagle jest mieszany z błotem.
To tylko dowodzi jak kruche są nasze relacje, między artystami,
fanami, ogólnie odbiorcami sztuki. Tylko coś pójdzie nie po myśli
motłochu, i już idą z widłami i pochodniami, zachowują się jak
horagiewki na wietrze i chcą obalić jednego czy drugiego,
zapominając jak wiele danej osobie zawdzięczają motywacji,
inspiracji i miłości do tego fachu.
Tolerancja
jest oznaką dojrzałości, i nasze cudowne community powinno w końcu
dojrzeć, oswoić się z tym, że nie wszyscy muszą działać w ten
sam sposób. I jeśli się zawiodłeś na cyfrowym hiperrealiźmie,
nie martw się. Hiperrealizm nie jest wymagany w concept arcie. Nie
jest wymagany w ilustracji. Jest mnóstwo firm robiących gry, które
preferują stylizowane grafiki. Ba, nawet topowe firmy które robią
realistyczne gry video, np Rocksteady, używało chociażby przy
postaciach do Arkham City bardzo stylizowanych concept artów. Także
to nie jest tak, że hej, wszyscy rzućmy się na photobashing, bo
wszyscy to robią, i jak nie nadążę to mnie hiperrealistyczna
konkurencja wygryzie. Słyszałam w kilku miejscach takie
powiedzonko, że "wszyscy profesjonaliści to robią",
jakiś artysta w danym tutorialu mówił że "wszyscy w
hollywoodzie tak robią", inny mówił, że "ci co nie
używają fot, są uparci i robią wszystko ręcznie kosztem swojej
kariery". Jeśli tak, to okey, mogę być "semiPro" z
moim "semirealizmem" :D Mi to nie przeszkadza, każdy ma
swoje preferencje, jak ktoś chce używać fot, niech to robi, jak
ktoś nie chce, niech nie robi, i tak przecież "najważniejszy
jest efekt końcowy". Jeśli ilustracja zachwyca, i inspiruje,
to spełnia swoją rolę. Jeśli concept art ładnie pokazuje design
postaci, lokacji czy broni, to spełnia swoją rolę. Nie powinniśmy
ich rozpatrywać pod względem sposobu wykonania. Nawet jeśli to tak
bardzo nas kusi...
***
PS:
a tak jeśli jesteście ciekawi, to ja nie korzystam z fot. Z dwóch
powodów. Po pierwsze dlatego, że uwielbiam rysować, a po drugie
dlatego, że moja siostra naopowiadała mi dużo ciekawych historii o
kradzieży fotografii, o aferach, prawie autorskim. Szanuję pracę
fotografów tak samo jak innych artystów, stąd np uważam że
kopiowanie fotografii kurtki bez zmieniania jej koloru i designu jest
trochę szkodzące zarówno dla projektanta który tę kurtkę
zaprojektował, jak i modelki która tą kurtkę nosi, jak i
fotografa, który tę kurtkę sfotografował. Dodatkowo jest coś
takiego jak "prawo do wykorzystania wizerunku", więc
wszystkie modelki, które nie wyraziły zgody na używanie ich
wizerunków (w tym ciał ^^") teoretycznie miałyby prawo
grafika pozwać, za wklejanie brzuchów, twarzy czy nóg. Oczywiście
jest to mało prawdopodobne, ale była jedna głośna sytuacja, w
której nijaka Ellen Page, publicznie marudziła na studio Naughty Dog za... no
własnie ;) za postać Ellie, która do złudzenia przypominała
Ellen. Brzmi znajomo? To trochę zabawne, że akurat kolesie z Naughty
Doga tak promują używanie fotek :D (ja naprawdę obiektywnie nie
mam nic do ich prac, naprawdę, love peace Kuciara etc) Po prostu
uważam, że w dobie wschodzącego next genu, takich sytuacji może
zdarzać się więcej, szczególnie jeśli dużo młokosów się na
to rzuci bo starszy koledzy tak robią i to promują. Na szczęście
równolegle rozwija się technologia photoskanu, więc w
hiperrealistycznych grach będzie się po prostu podpisywało umowę
o używanie wizerunku z aktorami, którzy będą skanowani, więc
problem "designowania" twarzy zostaje rozwiązany.
A
wracając do designu ogólnie... rzeczywiście w wielu przypadkach praca concept artysty nie polega na
designowaniu rzeczy od nowa, a na sklejaniu już istniejących
elementów i komponowaniu ich w nowy sposób. Czyli concept artysta i tak robi coś ala
photobashing, ale nie musi dosłownie wklejać tych fot. Może je
przerysować.
Np.
designując postać historyczną używam już istniejących designów chociażby sprzączek od pasków. Nie wymyślę tych sprzączek od nowa,
jeśli mają być poprawnie historyczne. Więc po prostu kopiuję
design. Także hipotetycznie w takim momencie "kradnę"
design tej sprzączki, bo jakiś artysta kiedyś tą sprzączkę
wykonał. Ktoś może powiedzieć, że wkleić tą sprzączkę byłoby
szybciej. Czy to, że tego nie robię sprawia, że jestem
nieproduktywnym pracownikiem? I że marnuję czas? Póki co nikt mnie
do używania zdjęć nie przymusza. (I tak nie
zawsze zdjęcie będzie pod odpowiednim kątem, żeby się
nadawało do moich celów. Skoro grafik
i tak dużo czasu zużywa na research, to szukanie idealnej foty
byłoby dodatkową stratą czasu. Także czasem znacznie szybciej
narysujesz coś od nowa.) Oczywiście
wszystko zależy od okoliczności, celu grafiki, czasu jaki masz,
preferencji klienta i preferencji artysty.
Zdjęcia mogą być
skrótem, mogą ułatwić. Tak jak się mówi, to tylko kolejne narzędzie w
asortymencie grafika. Używaj jeśli chcesz, jeśli nie chcesz nie
używaj. Ja akurat wolę rysować.
Parafrazując Carla Segana; "jakbyśmy mieli zrobić concept art od podstaw, musielibyśmy
najpierw stworzyć wszechświat" :) Więc gdzie jest linia co
można kraść, a czego nie można - nikt jeszcze nie wie. I pewnie nigdy
się nie dowie. Po prostu cieszmy się pięknymi ilustracjami,
designem, pracujmy spokojnie, i pijmy kawę.
Pozdrawiam,
Telthona
17 lipca 2014
Good Stuff || 17
W końcu odpoczęłam po urlopie (tak, moje urlopy są tak intensywne, że praca jest przy nich odpoczynkiem lol :P) więc mogę się podzielić dosyć dużą paczką fajnych linków.
♦ Gumroad & KiwiJuice - Podczas mojej nieobecności zaszła istna eksplozja w świecie tutoriali. Portal gumroad.com umożliwił artystom sprzedawanie swoich tutków, trików czy brushy. Ceny tutoriali są bardzo przystępne, można płacić przez paypala. Pojawiła się nawet stronka która zbiera i eksponuje tutoriale co bardziej znanych branżowych profesjonalistów, KiwiJuice. Jeśli interesuje was jakiś konkretny artysta nie wymieniony na KiwiJuice, to polecam sprawdzić jego konta społęcznościowe, bo jest całkiem duża szansa że i on jakieś swoje tutki opublikował. Jakie będą długotrwałe skutki tego nagłego obnażeniu warsztatów tak wielu profesjonalistów, ciężko przewidzieć, ale już widzę zdecydowanie silny prąd ku używaniu zdjęć. W głębi duszy liczę że to taka przejściowa moda, która minie tak samo jak minęła moda na kopiowanie Kekaia. Pozytywnym efektem powstania tej stronki jest jednak fakt, że zmienia się podejście do wartości intelektualnej. Jeśli ludzie głosują portfelami, że tak, chcemy dać coś w zamian autorowi, to nic tylko się cieszyć, bo środowisko wraz z wiedzą z tych tutoriali dojrzewa, dostaje dodatkowy pryzmat dzięki któremu mogą się zdystansować do swojej twórczości. Cieszę się, że artyści mogą teraz zarabiać na swojej wiedzy i doświadczeniu w tak bardzo przystępny sposób. Wiem, że wielu ludzi narzeka że nagle "artyści się sprzedają", ale szczerze mówiąc jak dotąd wielu z nich sprzedawało się jeszcze gorzej, bo za free przez co ludzie przyzwyczaili się do tego, że wszystko mogą mieć za darmo. Generalnie sytuacja wygląda tak: artyści robili tuty, żeby być popularni - i to są ci którzy się wściekają że nagle pojawiła się platforma, która umożliwia spieniężanie tej wiedzy w lepszy sposób niż youtube. A teraz sytuacja jest odwrotna: pupularni artyści robią tuty żeby zamienić je na kasę. I żadne z tych podejść nie jest złe. Jest po prostu inne.
♦ Brainstorm - nowa grupa FB którą założyli Maciej Kuciara i John. J. Park. Grupa skupia się na concept arcie i designie, są organizowane Video Brainstorm Sessions. Jak najbardziej polecam zasubskrybować kanał, udzielać się w grupie, i korzystać póki się dzielą wiedzą xD Przedsięwzięcie jest ciekawe, zobaczymy co się z tego rozwinie :)
♦ Will Terry, o którym już kiedyś wspominałam, wciąż publikuje świetne filmy. Tym razem szczególną uwagę polecam skupić na tym:
- A video for your illustration clients - Film, w którym Terry sugeruje jak powinno się dawać feedback artystom, i gdzie powinna się kończyć rola art directora/zleceniodawcy a gdzie powinno się zaufać artyście i jego wizji. Terry uważa, że zleceniodawcy często robią podstawowy błąd, wybierając artystę, którego portfolio nie do końca pokrywa się z ich wizją projektu. Zleceniodawcy zakładają, że jeśli ktoś umie rysować, to może się dostosować do każdego stylu, który sobie wymarzą, przez co obie strony konfliktu kończą będąc niezadowolonym z finalnego produktu. Sugeruje również, że artysta jedyne czego powinien się trzymać to brief, i cała rola art directora powinna ograniczać się do pilnowania by wszystkie punkty briefu znalazły się w pracy artysty, a całą resztę powinni zostawić artyście do ogarnięcia, bo cała reszta to kwestia smaku i bardzo subiektywnych preferencji. Jeśli w briefie jest napisane że kapturek ma być czerwony, a artysta zrobi go niebieskim, to zleceniodawca ma jak najbardziej prawo upomnieć artystę by to zmienił. Ale pozostałe decyzje co do kolorów czy designu czy kompozycji (których nie ma w briefie) powinno się pozostawić artyście. Oczywiście można wprowadzić jedną czy dwie główne, duże poprawki, ale Terry sugeruje że przy trzeciej poprawce artysta zaczyna się czuć zaszczuty, a przy czwartej przestaje go ta ilustracja już w ogóle obchodzić, bo czuje, że to nie jest jego własna praca. A zdemotywowany artysta, przygnieciony ostrym feedbackiem czuje się jak marionetka wykonująca coś, z czym nie może się już identyfikować. Co oczywiście skutkuje średnią ilustracją z której nie jest zadowolony ani artysta ani zleceniodawca. Zleceniodawcy powinni przestać traktować artystów jako "ołówek", który wcieli ich wizję w życie, głównie dlatego że artysta zwykle też ma swoją wizję, która nie jest gorsza od wizji zleceniodawcy, jest po prostu trochę inna. I jeśli zleceniodawca się z tym nie zgadza, i naciska na realizację jego własnej wizji, to Terry poleca takim zleceniodawcom kurs rysunku, żeby mogli sami je wcielić w życie :P Heh, wszystko o czym mówił brzmiało dla mnie niepokojąco znajomo. Gdyby wszyscy art directorzy i zleceniodawcy obejrzeli ten film, świat byłby lepszym miejscem dla grafików.
♦ Checking Values CTRL + Y - patent który jak się o nim dowiedziałam to się popukałam w czoło. Tyle kombinacji urządzałam żeby osiągnąć optyczny grayscale. A jest na to JEDEN SKRÓT KLAWISZOWY. Dzięki Ci, Thomas Scholes, moje życie będzie teraz łatwiejsze.
♦ Checking Values CTRL + Y - patent który jak się o nim dowiedziałam to się popukałam w czoło. Tyle kombinacji urządzałam żeby osiągnąć optyczny grayscale. A jest na to JEDEN SKRÓT KLAWISZOWY. Dzięki Ci, Thomas Scholes, moje życie będzie teraz łatwiejsze.
♦ Digital Dragons 2014
- videorelacje z eventu. W tym roku większość prezentacji była
poświęcona zarabianiu na aplikacjach i mikrotransakcjach. Starałam się
obejrzeć wszystko, ale nic jakoś specjalnie nie zapadło mi w pamięć.
Daję jednak linka bo może komuś się przyda wiedza z bardziej
biznesowego punktu widzenia.
♦ Games making noob - blog Błażeja Żywiczyńskiego, który pracuje w CI Games. Nazwisko kojarzyłam z komentarzy pod postami na polygamii, ale na jego bloga trafiłam dopiero niedawno. Okazuje się, że blog jest całkiem niezły! Dużo ciekawostek z procesu pracy nad grami, analizy innych produkcji i wszystko z punktu widzenia game designera :) Co ciekawe, Błażej przyłożył ręki do przetłumaczenia części z episodów Extra Credits na język polski, które również polecam obejrzeć.
PS: Dziękuję Pumax za poinformowaniu mnie o niektórych linkach :3
Na razie tyle ode mnie,
Pozdrawiam,
Telka
26 czerwca 2014
Sci-fi enough? || Sketchesss
Niewiele było tu malowania :P Głównie lasso, kalejdoskopy z photo bootha i tryby mieszania. Nie wiem czy to jest już scifi czy jeszcze nie :P Następnym razem spróbuję coś bardziej wyrysować :)
Nie będzie mnie na blogu przez dwa tygodnie bo wzielam urlop. :) Nowe posty pojawiać się będą dopiero po 8 lipca :>
Pozdrawiam!Telka
24 czerwca 2014
Cyberkicia || Sketch
Dzisiaj (znowu) naoglądałam się Scotta Robertsona :) W tym filmiku wspomniał że używa aplikacji photo booth na iphonie, żeby robić abstrakcyjne zdjęcia (mirror w czasie rzeczywistym) które później wykorzystuje jako brushe, kompozycje lub tekstury. Od razu sobie ściągnęłam tą apkę, i bawiłam się fotografując elementy kuchni czy łazienki :P Tak, mój mixer w kuchni lub głośniki od kompa okazały się świetnymi źródłami abstrakcji, jeśli sfotografować je pod odpowiednim kątem :) Zdjęcia z photo bootha są bardzo niskiej rozdzielczości, ale w zupełności wystarczą by wykorzystać je jako teksturki czy brushe. Technika wykorzystania zdjęć nie jest niczym odkrywczym, ale różnica polega na tym, że fotografując obiekty używając mirrora potrafimy "oderwać" się od patrzenia na te zdjęcia jako na zdjęcia konkretnych przedmiotów. Przełącza to mózg na myślenie abstrakcyjne i wyłapywanie nowych patternów na miejsce starych. Przypomina to trochę rozpoznawanie obiektów w chmurach na niebie lub w cieniach drzew :P Scott proponował kilka metod które przełączą ci mózg na takie właśnie abstrakcyjne myślenie. Póki co sprawdziłam tylko tego photo bootha, ale już widzę że (przynajmniej w moim przypadku) jest to bardzo skuteczną i dającą dużo frajdy metodą, którą jak najbardziej polecam :>
Skoro napstrykałam tych fotek kranom i mikserom, zostałam z 3ma setkami niskiej rozdzielczości fotek, które miały fajne refleksy i symetrię :P A jak się patrzy na refleksy to aż chce się zrobić coś scifi :P Ponieważ jestem totalnym n00bem w temacie, a zauważyłam pattern że jeśli ktoś robi pierwszy raz postać scifi to robi jakąś seksi laskę w hełmie, to stwierdziłam że podążę za trendem i dorzucę swoje trzy grosze. Tak powstała cyber kicia xD
Ok, tak naprawdę to jest jakiś 3 godzinny speed. Nie chce mi się tego kończyć ^^" Ale możecie się spodziewać więcej scifi w niedalekiej przyszłości :)
Pozdrawiam
Telka
23 czerwca 2014
22 czerwca 2014
20 czerwca 2014
Good Stuff || 16
Porcja linków na weekend:
♦ Why game developpers are keep getting laid off - artykuł opisujący tzw "production cycle" i to, co się z nim wiąże, a mianowicie cykliczne rotacje kadry w branży gier ( na przykładzie ostatnich głośnych zwolnień i sensacji z nimi związanych)
♦ Clients from hell - tumblr wypełniony po brzegi konwersacjami meilowymi pomiędzy zleceniodawcą a zleceniobiorcą. Kwintecencja pracy freelancera :P
♦ What's it like working in a video game studio? - perła pośród wszystkich tematycznych tumblrów :P Tego nie da się opisać, tego trzeba doświadczyć xD
♦ Krita Kickstarter - ekipa odpowiedzialna za program Krita, pojawiła się niedawno na Kickstarterze. Wymagana suma wcale nie jest taka wysoka, więc trochę mnie dziwi że projekt wciąż nie został ufundowany. Także kto ciekawy niech klika : )
Pozdrawiam,
Telka
18 czerwca 2014
17 czerwca 2014
16 czerwca 2014
Forgive me || Illustration
Robiłam porządki w folderach i znalazłam starą prawie dokończoną ilustrację :P Nie jestem z niej zadowolona ale gdybym miała wgrywać tylko rzeczy, z których jestem dumna to nic bym chyba nie wgrywała :P
15 czerwca 2014
Subskrybuj:
Posty (Atom)
















































