14 lipca 2013
Cartoony || Sketch
Ćwiczę sobie taki niby pixarowy styl -___- i mi nie wychodzi. Będę dręczyć temat aż coś wyjdzie -___-
13 lipca 2013
11 lipca 2013
Llamas || Sketchbook
Podmalowany w szopie bazgroł ze szkicownika. Mam jeszcze dwa pomysły na te lamy. Więc możliwe, że jeszcze coś podobnego wrzucę :P
9 lipca 2013
7 lipca 2013
6 lipca 2013
5 lipca 2013
Good Stuff || 02
Hej wszystkim :> Jak zwykle w pracy puszczam sobie jakieś fajne podkasty i różnego rodzaju wywiady i warsztaty z artystami :P
Tym razem polecam jak najmocniej videa publikowane przez CGMA. Przyznam szczerze, że jakoś wcześniej nie ogarniałam tej strony, ale jak się Kuciara pochwalił że zrobili z nim wywiad, to przysiadłam i ogarnęłam też resztę :) Nie wszystkie wywiady są jakieś mega super, czasem mają problemy z mikrofonem a czasem grafik z którym jest przeprowadzany wywiad jest trochę nieogarniętym człowiekiem :) Jednak część z nich jest naprawdę warta przesłuchania.
Tutaj macie wywiad, który właśnie przed chwilą skończyłam słuchać, z Erickiem D. Martinem (polecam oglądać te filmy na kanale youtube bo wygodniej). Koleś ma doświadczenie z wielu wielu projektów, różnego kalibru, opowiada o szczęściu jakie mu towarzyszyło przy wkręcaniach się do firm jak Nickelodeon czy Disney i również o niesamowitym pechu, jaki go prześladuje (niemal wszystkie projekty przy których pracował były anulowane xD) Opowiada też o tym co jest jego zdaniem ważne przy montowaniu portfolio oraz, co mnie najbardziej rozbawiło - opowiadał o różnych artdirectorach z którymi przyszło mu pracować i o różnych podejściach do prowadzenia projektu ;D
Swoją drogą cały CGMA youtube channel jest wart ogarnięcia, jest tam naprawdę dużo materiałów. W tym momencie: 118 darmowych filmów, wywiadow i warsztatow trwających od poł godziny do godziny z hakiem. I niech ktoś mi powie, że brakuje darmowych materiałów do uczenia się na necie :P Naprawdę nie rozumiem tego parcia na wydawanie kasę na zajęcia dokształcające :P Za darmo jest tego tyle, że nie jesteś w stanie ogarnąć wszystkiego, a ludzie wydają kasę na jeszcze dodatkowe zajęcia.
Dodatkowo przez przypadek natrafiłam na blogu Paula Richardsa na coś takiego jak Virtual Art Director. Rozwaliła mnie idea tego czegoś xD Polecam na poprawienie humoru. Jeśli nie macie iPhona lub iPada, przeglądarkową wersję Art Directora znajdziecie tutaj. xD
Pozdrawiam,
Telka
Good Stuff || 01
Fighter || Sketchbook
Mamy co czwartek w studio zajęcia z modela w ramach przerwy lunchowej :) Co prawda tylko godzina (bo tyle trwa lunch) ale lepsza regularna godzina co tydzień niż nic ;) Model zmienia pozę co 2-3 minuty, czasem zdarzają się pozy 5 lub 10 minutowe.
U góry podmalowane w shopie szkice własnie z takiej sesji z modelem. Trochę się tych sesji nazbierało, więc może jeszcze wrzucę jakieś szkicyki :)
U góry podmalowane w shopie szkice własnie z takiej sesji z modelem. Trochę się tych sesji nazbierało, więc może jeszcze wrzucę jakieś szkicyki :)
4 lipca 2013
3 lipca 2013
2 lipca 2013
30 czerwca 2013
Niewolnicy stylu || Article PL
Wiem że temat gustu i stylu jest swego rodzaju sakrum, i o "gustach się nie dyskutuje", jednak nikt chyba nie zaprzeczy, że poszukiwanie stylu jest częścią życia każdego artysty, i jest to problem, który wielu z nas chciałoby jakoś rozwiązać, a przynajmniej zrozumieć.
Jak zwykle przypominam, że jestem tylko człowiekiem, mogę się mylić, nie chcę nikogo broń boże krzywdzić, wszyscy artyści wymienieni w tych tekstach są podawani dla >przykładu< i po to, by lepiej zobrazować co mam na myśli. No i wreszcie na końcu, bierzcie poprawkę na to, że wszystko co piszę, to tylko moja osobista opinia - która z resztą może się zmienić z biegiem czasu.
Problem z mówieniem o stylach jest taki, że odbieranie wszystkich sztuk (nie tylko wizualnych) jest bardzo subiektywne. Nawet ludzie, którzy długo się znają, wychowani na tym samym podwórku - mogą mieć zupełnie inny gust. Wszystko co nas w życiu spotyka, i jak na to reagowaliśmy, środowisko, które nas otacza, recenzenci których uznajemy, gry które kochamy, książki które czytamy, ludzi których spotkaliśmy, a przede wszystkim wiedza którą posiadamy* - dosłownie wszystko ma wpływ na to jak postrzegamy świat i co nam się podoba a co nie. Co ciekawe, gust się zmienia z biegiem czasu, wraz z punktem widzenia. Zmienia się, bo i my się zmieniamy.
* - moim zdaniem to czy posiadamy odpowiednią wiedzę fachową warunkuje to, czy będziemy w stanie rozumieć i zachwycać się chociażby sztuką współczesną.
Dlatego często coś, na co nigdy nie zwracaliśmy uwagi - może nagle wydać się interesujące, jeśli ktoś kogo szanujemy zaprezentuje nam to w odpowiednim świetle. A rzeczy, które wielbiliśmy przez lata mogą nam spowszednieć i porzucimy je na koszt czegoś innego. Zdasz sobie sprawę z tego, jeśli pomyślisz teraz o jakichś swoich przeszłych fascynacjach, których już nie podzielasz.
Jeśli się naprawdę coś kocha i eksploruje, w końcu można się tym przesycić. Z pewnością doświadczyłeś tego w momencie, kiedy znalazłeś utwór muzyczny, który podobał Ci się do tego stopnia że go zajechałeś, słuchając go w kółko. Teraz przewracasz oczami, jak go gdzieś przypadkiem usłyszysz w radiu. Podobną sytuację możesz mieć jeśli jesteś fanem sci-fi - i oglądasz wszystkie filmy powiązane z tematem, czytasz książki, grasz w gry video, a nawet zaczynasz interesować się technologią i nauką by w końcu stać się wykrywaczem wszystkich możliwych klisz powielanych przez te wszystkie lata. Jest to moment w którym przestajesz się cieszyć nowymi produktami o tematyce scifi, bo jesteś w stanie przewidzieć wszystkie twisty, włacznie z zakończeniem, a jak coś przestaje zaskakiwać, to przestajesz się tym interesować.
Są to klasyczne przykłady "wyeksploatowania tematu" połączone z przewidywalnością.
A styl, to niestety, właśnie "przewidywalność".
Jak zwykle przypominam, że jestem tylko człowiekiem, mogę się mylić, nie chcę nikogo broń boże krzywdzić, wszyscy artyści wymienieni w tych tekstach są podawani dla >przykładu< i po to, by lepiej zobrazować co mam na myśli. No i wreszcie na końcu, bierzcie poprawkę na to, że wszystko co piszę, to tylko moja osobista opinia - która z resztą może się zmienić z biegiem czasu.
...
Gust nie jest niezmienny.
* - moim zdaniem to czy posiadamy odpowiednią wiedzę fachową warunkuje to, czy będziemy w stanie rozumieć i zachwycać się chociażby sztuką współczesną.
Dlatego często coś, na co nigdy nie zwracaliśmy uwagi - może nagle wydać się interesujące, jeśli ktoś kogo szanujemy zaprezentuje nam to w odpowiednim świetle. A rzeczy, które wielbiliśmy przez lata mogą nam spowszednieć i porzucimy je na koszt czegoś innego. Zdasz sobie sprawę z tego, jeśli pomyślisz teraz o jakichś swoich przeszłych fascynacjach, których już nie podzielasz.
Jeśli się naprawdę coś kocha i eksploruje, w końcu można się tym przesycić. Z pewnością doświadczyłeś tego w momencie, kiedy znalazłeś utwór muzyczny, który podobał Ci się do tego stopnia że go zajechałeś, słuchając go w kółko. Teraz przewracasz oczami, jak go gdzieś przypadkiem usłyszysz w radiu. Podobną sytuację możesz mieć jeśli jesteś fanem sci-fi - i oglądasz wszystkie filmy powiązane z tematem, czytasz książki, grasz w gry video, a nawet zaczynasz interesować się technologią i nauką by w końcu stać się wykrywaczem wszystkich możliwych klisz powielanych przez te wszystkie lata. Jest to moment w którym przestajesz się cieszyć nowymi produktami o tematyce scifi, bo jesteś w stanie przewidzieć wszystkie twisty, włacznie z zakończeniem, a jak coś przestaje zaskakiwać, to przestajesz się tym interesować.
Są to klasyczne przykłady "wyeksploatowania tematu" połączone z przewidywalnością.
A styl, to niestety, właśnie "przewidywalność".
Niewolnicy stylu.
Zachwycałam się kiedyś takimi artystami jak Bobby Chiu, Dave Rapoza, Lois van Baarle, Kekai Kotaki czy nawet jakiś czas temu Yue Wang (SakimiChan). Specjalnie dobrałam takich, a nie innych artystów, bo mimo że każda z tych osób jest zupełnie inna to jest parę rzeczy które ich łączą: a) ekstremalnie charakterystyczny styl b) ogromna popularność c) dziesiątki kopistów.
Wybrałam tych artystów ponieważ stanowią idealny przykład tego, co się może stać, kiedy połączysz dobrego skilla w rysowaniu z - internetem i przede wszystkim "sympatyczną osobowością". Tacy artyści najszybciej rozprzestrzeniają swoje wpływy po portalach, bo chętnie udzielają wywiadów, każdemu dziękują za komentarz, biorą aktywny udział w dyskusjach a przy tym ciężko harują na swoje portfolio.
Jednak to co najbardziej ludzi przyciąga do tych konkretnych artystów to unikatowy styl i podejście do rysunku. Każdy z nich jest bardzo charakterystyczny, bo stworzył własny język symboli, którymi się posługuje. W przypadku Lois jest to (mocno uogólniając) pastelowa kolorystyka, w przypadku Bobbiego są to kudłate potworki, Kekai wybrał półmonochromatyczną paletę i czerwone płaszcze, Rapoza ma swój rimlight a SakimiChan ma urocze twarze.
Co do SakimiChan - jej prace wydawały mi się bardzo fajne, bo były renderowane w taki trochę plastikowy/foliowy sposób, którego nie widziałam zbyt często. Postacie z tymi wielkimi oczami i tym śliskim plastikowym renderem bardzo mi się podobały. Tomek się ze mnie śmiał że "wyznaję plastik", a ja broniłam tych prac przez długie miesiące. Dopiero niedawno zauważyłam tą ogromną powtarzalność w jej galerii. Każda praca jest dosłownie taka sama, tylko "rekwizyty" się zmieniają. Mimo wszystko mam wrażenie jakby nikt tego nie zauważał. Zdaje się, że przewidywalni artyści mają największą popularność i publiczność.
Z czego to wynika? Prawdopodobnie jest to wynik tego, że ludzie przyzwyczajają się do pewnych schematów, i lubią "szufladkować" artystów. Jeśli styl jakiegoś artysty im odpowiada, będą oczekiwać od niego: "więcej tego samego". Coś takiego z pewnością spotkało zarówno Lois, jak i Kekaia. Mam wrażenie, że oboje cieszą się popularnością swojego stylu, ale jednocześnie zauważają >ramy< które poprzez wytworzenie stylu wybudowali wokół siebie. Są oni swego rodzaju niewolnikami swojego stylu, robią ciągle to samo, bo >nie mogą zawieść fanów<. W przypadku SakimiChan wydaje mi się to wręcz robieniem pod publikę.
Weźcie więc proszę pod uwagę to, że drugą stroną posiadania charakterystycznego stylu jest właśnie ryzyko stania się niewolnikiem tłumów. Oczywiście nie wszyscy będą uważali to za coś złego, niektórym artystom z pewnością może być to nawet na rękę, ale moim zdaniem wszelkiego rodzaju ograniczenia sprawiają, że artysta przestaje być wolny - a co za tym idzie - >przestaje się rozwijać i poszukiwać<.
Autor który "nie chce zawieść fanów" jednocześnie popada w kryzys twórczy i staje przed najtrudniejszym zadaniem; spróbowaniem zrobienia czegoś lepszego niż to, co już stworzył. O tego typu rozterkach moralnych wspominał i Notch (twórca Minecrafta), i ThatGuywitheGlasses (próbował zawiesić serię NostalgiaCritic, ale ponieważ wszystkie nowe serie które tworzył nie cieszyły się taką popularnością jak Nostalgia Critic, musiał biedak wrócić do tej formy, mimo że jak sam wspomniał już się w niej wypalił - w efekcie koleś prowadzi ten program z nieco czerstwą i zażenowaną miną i zaczął dołączać na koniec epizodów bardzo sugestywny utwór "The show must go on" :P). Podobne kryzysy mają artyści wszelkiej maści - wystarczy że odniosą na jakiejś płaszczyźnie sukces. Mają to swoje >dziecko<, które jest ich sztandarem, ich oczkiem w głowie, czymś co ma ogromną ilość fanów, co pielęgnują latami, aż w końcu zdają sobie sprawę, że sprzedają ten sam szajs już za długo, a w momencie kiedy chcą to zmienić - stają pod ścianą do ostrzału, przez "zawiedzionych" fanów. Ten schemat dotyczy wielu artystów - pisarzy którzy napisali BESTSELLER wdł NewTimes'a, aktorka, która dostała Oskara "w zbyt młodym wieku i na początku kariery zawodowej" za pierwszoplanową rolę kobiecą w filmie. Jak ktoś odnosi sukces, to oczekuje się, że każda następna rzecz, którą taki człowiek robi, musi być >lepsza< od poprzedniej. A ponieważ oczekiwania fanów są tak wygórowane, niemożliwym jest, by nowy produkt, tak odmienny od poprzedniego został zaakceptowany przez wyznawców poprzedniego produktu. W efekcie taki autor ma znacznie trudniej; nowe książki Rowling spotkały się z niesamowitą krytyką, tak samo nowa płyta Daft Punka spotkała się z mnogością sceptycznych opinii. Nawet o Peterze Jaksonie mówili, że Hobbit się mu nie udał ;P W stronę takich twórców od razu sypią się komentarze i recenzje typu: "wypalił się", "to już nie to samo", "próbuje ale mu nie wychodzi" bla bla bla. Ludzie mają klapki na oczach, i zamiast z zainteresowaniem oczekiwać na nowe ruchy swoich idoli, z góry zakładają że im się nie uda. A strach przed odrzuceniem przez fanów powoduje, że w większości przypadków autorzy ciągle klepią to samo - stają w miejscu, są mega przewidywalni i przestają zaskakiwać. A w moim odczuciu, jak ktoś przestaje mnie zaskakiwać, to przestaję się nim interesować.
W pogoni za stylem.
Zachwycałam się kiedyś takimi artystami jak Bobby Chiu, Dave Rapoza, Lois van Baarle, Kekai Kotaki czy nawet jakiś czas temu Yue Wang (SakimiChan). Specjalnie dobrałam takich, a nie innych artystów, bo mimo że każda z tych osób jest zupełnie inna to jest parę rzeczy które ich łączą: a) ekstremalnie charakterystyczny styl b) ogromna popularność c) dziesiątki kopistów.
Wybrałam tych artystów ponieważ stanowią idealny przykład tego, co się może stać, kiedy połączysz dobrego skilla w rysowaniu z - internetem i przede wszystkim "sympatyczną osobowością". Tacy artyści najszybciej rozprzestrzeniają swoje wpływy po portalach, bo chętnie udzielają wywiadów, każdemu dziękują za komentarz, biorą aktywny udział w dyskusjach a przy tym ciężko harują na swoje portfolio.
Jednak to co najbardziej ludzi przyciąga do tych konkretnych artystów to unikatowy styl i podejście do rysunku. Każdy z nich jest bardzo charakterystyczny, bo stworzył własny język symboli, którymi się posługuje. W przypadku Lois jest to (mocno uogólniając) pastelowa kolorystyka, w przypadku Bobbiego są to kudłate potworki, Kekai wybrał półmonochromatyczną paletę i czerwone płaszcze, Rapoza ma swój rimlight a SakimiChan ma urocze twarze.
Co do SakimiChan - jej prace wydawały mi się bardzo fajne, bo były renderowane w taki trochę plastikowy/foliowy sposób, którego nie widziałam zbyt często. Postacie z tymi wielkimi oczami i tym śliskim plastikowym renderem bardzo mi się podobały. Tomek się ze mnie śmiał że "wyznaję plastik", a ja broniłam tych prac przez długie miesiące. Dopiero niedawno zauważyłam tą ogromną powtarzalność w jej galerii. Każda praca jest dosłownie taka sama, tylko "rekwizyty" się zmieniają. Mimo wszystko mam wrażenie jakby nikt tego nie zauważał. Zdaje się, że przewidywalni artyści mają największą popularność i publiczność.
Z czego to wynika? Prawdopodobnie jest to wynik tego, że ludzie przyzwyczajają się do pewnych schematów, i lubią "szufladkować" artystów. Jeśli styl jakiegoś artysty im odpowiada, będą oczekiwać od niego: "więcej tego samego". Coś takiego z pewnością spotkało zarówno Lois, jak i Kekaia. Mam wrażenie, że oboje cieszą się popularnością swojego stylu, ale jednocześnie zauważają >ramy< które poprzez wytworzenie stylu wybudowali wokół siebie. Są oni swego rodzaju niewolnikami swojego stylu, robią ciągle to samo, bo >nie mogą zawieść fanów<. W przypadku SakimiChan wydaje mi się to wręcz robieniem pod publikę.
Weźcie więc proszę pod uwagę to, że drugą stroną posiadania charakterystycznego stylu jest właśnie ryzyko stania się niewolnikiem tłumów. Oczywiście nie wszyscy będą uważali to za coś złego, niektórym artystom z pewnością może być to nawet na rękę, ale moim zdaniem wszelkiego rodzaju ograniczenia sprawiają, że artysta przestaje być wolny - a co za tym idzie - >przestaje się rozwijać i poszukiwać<.
Autor który "nie chce zawieść fanów" jednocześnie popada w kryzys twórczy i staje przed najtrudniejszym zadaniem; spróbowaniem zrobienia czegoś lepszego niż to, co już stworzył. O tego typu rozterkach moralnych wspominał i Notch (twórca Minecrafta), i ThatGuywitheGlasses (próbował zawiesić serię NostalgiaCritic, ale ponieważ wszystkie nowe serie które tworzył nie cieszyły się taką popularnością jak Nostalgia Critic, musiał biedak wrócić do tej formy, mimo że jak sam wspomniał już się w niej wypalił - w efekcie koleś prowadzi ten program z nieco czerstwą i zażenowaną miną i zaczął dołączać na koniec epizodów bardzo sugestywny utwór "The show must go on" :P). Podobne kryzysy mają artyści wszelkiej maści - wystarczy że odniosą na jakiejś płaszczyźnie sukces. Mają to swoje >dziecko<, które jest ich sztandarem, ich oczkiem w głowie, czymś co ma ogromną ilość fanów, co pielęgnują latami, aż w końcu zdają sobie sprawę, że sprzedają ten sam szajs już za długo, a w momencie kiedy chcą to zmienić - stają pod ścianą do ostrzału, przez "zawiedzionych" fanów. Ten schemat dotyczy wielu artystów - pisarzy którzy napisali BESTSELLER wdł NewTimes'a, aktorka, która dostała Oskara "w zbyt młodym wieku i na początku kariery zawodowej" za pierwszoplanową rolę kobiecą w filmie. Jak ktoś odnosi sukces, to oczekuje się, że każda następna rzecz, którą taki człowiek robi, musi być >lepsza< od poprzedniej. A ponieważ oczekiwania fanów są tak wygórowane, niemożliwym jest, by nowy produkt, tak odmienny od poprzedniego został zaakceptowany przez wyznawców poprzedniego produktu. W efekcie taki autor ma znacznie trudniej; nowe książki Rowling spotkały się z niesamowitą krytyką, tak samo nowa płyta Daft Punka spotkała się z mnogością sceptycznych opinii. Nawet o Peterze Jaksonie mówili, że Hobbit się mu nie udał ;P W stronę takich twórców od razu sypią się komentarze i recenzje typu: "wypalił się", "to już nie to samo", "próbuje ale mu nie wychodzi" bla bla bla. Ludzie mają klapki na oczach, i zamiast z zainteresowaniem oczekiwać na nowe ruchy swoich idoli, z góry zakładają że im się nie uda. A strach przed odrzuceniem przez fanów powoduje, że w większości przypadków autorzy ciągle klepią to samo - stają w miejscu, są mega przewidywalni i przestają zaskakiwać. A w moim odczuciu, jak ktoś przestaje mnie zaskakiwać, to przestaję się nim interesować.
W pogoni za stylem.
Ok, no to pokazałam Wam jak okropne jest posiadanie stylu, a mimo wszystko dalej ciągnę ten temat? To co chcę tutaj zaznaczyć, to nie to, że styl sam w sobie jest zły - tylko to, że ARTYSTA który sam ogranicza się do jednego stylu JEST ZŁY. Zawsze mnie dziwiło, że artyści tak często >gonią za stylem< po to by w pewnym momencie pozwolić mu definiować ich twórczość. A ponieważ styl sam w sobie jest : celowym popełnianiem błędów, mądrym łamaniem zasad >ograniczaniem formy wyrazu< to ograniczanie się tylko do jednego >ograniczenia< jest po prostu strzałem w kolano.
To moim zdaniem właśnie różni taką Lois i Kekaia od np Nathana Fowkesa czy chociażby Setha Engenstorma. Ci pierwsi mogą sobie być "artystami" ale ci drudzy są raczej profesjonalistami. Wszystko co robią jest tak samo >zajebiste< mimo że tworzą w różnych stylach. To moim zdaniem odróżnia artystów od profesjonalistów. Profesjonaliści nie boją się wyjść poza "ramy jednego stylu" - ba - oni są nawet w stanie produkować WIELE stylów, i w każdym potrafią się odnaleźć, co sprawia że odbieramy ich jako grafików bardziej wszechstronnych.
A artyści, którzy pierwszy raz zrobią coś dobrego, często boją się to porzucać. I to właśnie sprawia, że muszą się oni potem borykać z takimi problemami jak wściekli fani.
Tworzenie stylu: czyli sztuka samo powtarzania siebie.
Uważam, że jeśli coś będzie się powtarzać dostatecznie długo, w końcu znajdą się tego wyznawcy. W ten sposób można >przepchnąć< bardzo kiepski styl karykatur, lub kreskówkowy - zrobisz jedną postać z ekstremalnie zaburzoną anatomią? Ktoś Cię wyśmieje. Zrobisz ich serię? Przyciągniesz uwagę tłumu.
Wystarczy spojrzeć na style webkomiksiarzy, gdzie im bardziej minimalistyczna kreska na odwal się - tym lepiej. Dobrym przykładem mogą być komiksy Dema, czy Cyanide, czy chociażby Oswalda. Wszystko, jeśli powtórzyć wystarczającą ilość razy, może zostać uznane za styl, i zdobyć fanów.
Dochodzę do wniosku, że styl to właśnie >samo powtarzanie siebie<, i może to działać na różnych płaszczyznach - wystarczy że zaczniesz często operować językiem charakterystycznych symboli. Symbolem może być tematyka, lub postać do której będziesz często wracać. Może to być też ograniczona gama barwna, do której będziesz wracać, mogą to być proporcje, lub kompozycje lub >jakość< wykonania - finalny render który jeśli uda Ci się powtórzyć kilka razy, to może przekonać do siebie ludzi.
Zwróćcie uwagę na portfolia artystów, których uważacie za profesjonalistów. Prawdopodobnie wrażenie profesjonalizmu jest powodowane między innymi tym, że dany artysta był w stanie zrobić kilkanaście grafik do jakiegoś projektu w tym samym stylu, i zaprezentować to w ten sam sposób. Takie działania powodują poczucie >konsekwencji< - widać że autor ma równomierną galerię, i że potrafi utrzymać taki sam poziom wykonania przez X ilość grafik. Takie coś powoduje, że artysta wydaje się solidny i widać, że to, że jeśli jakaś grafika dobrze mu wyszła to nie był przypadek, tylko świadome działanie.
Jeśli styl w galerii innego kolesia jest również solidny i równomierny, mimo że przedstawia jakieś bahomazy, wtedy łatwiej widzowi zrozumieć, że to też było działanie CELOWE. Że autor systematycznie robi świadomie właśnie takie grafiki. W momencie zdania sobie sprawy, że było to celowe, widz przestaje patrzeć na to jak na bohomazy. Zaczyna rozpoznawać w poszczególnych pracach charakterystyczne cechy, i uznaje to za styl :)
Wynika to z prostego schematu, w którym ludzie muszą dostosowywać swój mózg do tego co widzą. Jeśli widzą coś mega dziwnego pierwszy raz, odrzucą to. Jeśli potem pokażesz im więcej dziwnych rzeczy w tym samym stylu, masz większe szanse na zdobycie przychylnej audiencji. Bo mózg obserwatora po zobaczeniu kilku prac - "dostosuje się" do rozumienia i rozpoznawania charakterystycznych cech, kliszy i rozwiązań, które stosuje autor.
Dlatego własnie artyści z bardzo absurdalnym stylem często zdobywają popularność. Moim zdaniem jest to wynikiem tego, że ludzki mózg jest zaprogramowany na "szukanie patternów", ludzie lubią porównywać rzeczy i znajdywać cechy wspólne. Rozpoznanie czegoś daje im wysoki dopływ dopaniny do mózgu, a co za tym idzie, mają ogromną satysfakcję i czują szczęście :)
Nawet jeśli ich mózg wybadał pattern typu: "Twoja postać wygląda zupełnie jak Scarlet Johanson!"
Trochę odmienną reakcją powstałą na tym samym tle może być : "to co narysowałeś jest BARDZO podobne do tego co robił Kekai do GuildWarsów" - z tym że w tym drugim przypadku mózg odczuwa złość i rozczarowanie, ponieważ rozpoznał pattern ale się "pomylił", bo praca nie należy do Kekaia, a do jakiegoś początkującego grafika, który zrobił coś swojego używając >symboli< Kekaia.
Czyli za styl możemy uznać cokolwiek - wystarczy, że zobaczymy coś bardzo do siebie podobnego kilka/kilkanaście razy.
Styl więc używa danych symboli ŚWIADOMIE i konsekwentnie, by wytworzyć logicznie powtarzające się patterny, łatwe do zidentyfikowania przez widza.
...
Moim zdaniem osoby, które usilnie poszukują stylu i nie mogą go znaleźć, bardziej skupiają się na tym, żeby zadowolić publiczność i zdobyć dużą popularność, niż by zadowolić siebie. A osoby, które to osiągnęły, mogą spać spokojnie, i już robić to co robią do końca świata, ale mogą za pare lat obudzić się w niewygodnym miejscu, w którym jakby coś im odbiło i np. zapragnęli robić ilustracje do książek dla dzieci to mogliby się spotkać z naprawdę negatywnym odzewem fanów.
Sama jestem raczej wyznawcą "cykli" i "projektów" niż stylu. Dzięki temu ma się swego rodzaju dystans do tego co się robi, bo każdy cykl i projekt traktuje się jako oddzielną całość, i każdy może być czymś zupełnie innym. Takie myślenie przydaje się również w komercyjnej pracy, gdzie w momencie w którym dostajesz za zadanie zdefiniowanie stylu, nie jesteś jedyną osobą która się pod tym podpisuje, i tak naprawdę styl "zostaje" przypisany do produktu, a nie do autora.
Dlatego sugerowałabym wszystkim tworzenie "swoich własnych projektów" zamiast gonić za jakimś jednynym słusznym stylem. Ponadto, jeśli będziecie myśleć "projektami" i trzymać je oddzielnie, nie będziecie aż tak bardzo osobiście do "stylów" podchodzić. Bo charakterystyczny styl to tak naprawdę klatka pełna oczekiwań.
Jeśli więc utworzenie stylu nie jest takie trudne, dlaczego tak wielu grafików ma z tym problemy? Jest to wynik tego, że wszyscy graficy mają jednak takie trochę naiwne i romantyczne myślenie, że "styl sam się jakoś wytworzy", i wolą by ten proces był powolny i "naturalny", w przeciwności do sztucznego implementowania "symboli" do swojej twórczości :)
A jeśli wam tak bardzo zależy, użyjcie mózgu. Spróbujcie zdefiniować styl nawet matematycznie. Eksperymentujcie. Jeśli nie będziecie do czegoś w 100% przekonani, nic się nie stanie. Żeby coś nazwać stylem, musi być tego dużo ;P
Pozdrawiam,
Telka
25 czerwca 2013
19 czerwca 2013
Good Stuff || 01
Ponieważ ostatnio mam niesamowite szczęście do znajdywania świetnych materiałów na necie, postanowiłam, że będę od czasu do czasu dzielić się z wami linkami do nich. Może nie wszystkich to zainteresuje, ale przynajmniej będziecie wiedzieć dlaczego nic nie postuję na blogu. (bo to jest naprawdę goood stuuufff!! XD)
___
Na dobry początek macie tu linka do video zrobionego przez kolesi z Double Fine Studio na temat procesu twórczego do Massive Challice: CLICK Film mnie totalnie zauroczył, bo kolesie bez kozery pokazują też słabe koncepty, i cały ten "creative bullshit" który towarzyszy podczas pracy nad grą :> Taki filmik będzie dobry dla wszystkich ludzi którzy nie mają zielonego pojęcia jak się pracuje w studio, a ludzie którzy pracują w podobnym środowisku będą mogli się pośmiać :> Pokazują swój tok myślenia oraz przy okazji omawiają kilka cudnych pomysłów które pojawią się w końcowej wersji gry.
Znalazłam też parę tygodni temu przecudowny podcast SiDEBAR, gdzie znajdzie się coś ciekawego dla artystów wszelkiej maści od komiksiarzy począwszy, poprzez animatorów, illustratorow, concept artystow... Kolesie prowadzą wywiady z gwiazdami CG (gwiazdy małe, duże, stare i nowe :), opowiadają dużo anegdotek i co najważniejsze : prowadzący podcast są ZAWSZE świetnie poinformowani, wszystko wiedzą, świetnie przygotowani, i przy tym czuć że są pasjonatami i luzakami jednocześnie :D Szczególnie polecam epizod z Williamem Wrayem :P Funny as hell :P Przesłuchajcie sobie to, i jeśli wam się spodoba, słuchajcie pozostałych :D
I tutaj filmik po którym niewiele się spodziewałam, a zaskoczyło mnie zalewem dużej ilości przydatnych informacji: przegląd szkicownika Scotta Robertsona z Nevillem Pagem Pewnie większość z was już ten kanał ogarnęła, ale może ktoś nie zna, to polecam :>
Oraz na koniec macie tu krótki tekst Adama Duffa na temat tego jak kluczowe momenty w naszym życiu mogą wpłynąć na naszą kreatywność. Mówi podczas rysowania tygryska :> CLICK
Hmm. To chyba wszystko na razie. Bardzo inspirujący stuff :D Przynajmniej dla mnie! :)
Pozdrawiam,
Telka
6 czerwca 2013
The International Art and Design Symposium 2013 || Relacja
Te cztery dni były przeurocze. Już teraz jestem pewna, że oficjalna relacja z tego wydarzenia (o ile się pojawi) będzie obfitować w super ujęcia, pokażą uśmiechnięte twarze, fajną salę z kolorowymi światłami, nagą modelkę i szkicujących artystów i będzie to wszystko wyglądało tak, jak można sobie to tylko wyobrazić. A jak było naprawdę?
Bilety były drogie, organizacja była BEZNADZIEJNA, większość ludzi była interesowna, a wykłady były rozlazłe w czasie. Codziennie sympozjum zaczynało się o randomowej godzinie, były różnego rodzaju problemy techniczne i przez cały czas trwania imprezy czułam się jak na jakimś byle jakim plenerze zorganizowanym przez ASP. Nikt nic nie wie, nic nie wiadomo... ale po kolei...
o r g a n i z a c j a
Jakiś czas przed sympozjum CryptCrawler napisał dosyć ponurego posta na deviantarcie, na temat nie dotrzymywania umowy przez conceptart.org i The Art Department. Ten post spowodował lawinę: wyzyskani artyści z różnych stron świata wyłazili z podziemi by podzielić się podobną historią. Po tych postach bardzo dużo ludzi wycofało się z udziału w imprezie.
Przed samym eventem przestała działać strona sympozjum, tak samo jak forum conceptart.org, (co było prawdopodobnie związane ze sprawą CryptCrawlera i innych artystów) Manley przestał też pisać na facebooku. Nie było nawet wiadome, o której w końcu mają pojawić się ludzie, i czy sympozjum w ogóle się odbędzie (zniknięcie forum i strony eventu mogły sugerować różne rzeczy). W końcu pojawił się wpis na fejsie, żeby wszyscy przyszli na 9 rano.
Piątek, godz. 9:00. Ludzie się tłoczą przed drzwiami. Brama jest zamknięta. Nikt nic nie wie. Nawet wykładowcy nic nie wiedzą. Czekamy. Po jakimś czasie ochrona obiektu, w którym sympozjum powinno się odbyć, strasznie nas przepraszała, że nas nie wpuszczają, ale bez organizatora nie mogą tego zrobić, nie mogą się też do niego dodzwonić i nie wiadomo gdzie się podziewa. Więc czekamy dalej.
W końcu, po 3 godzinach podpierania ściany i marudzenia, ni stąd ni zowąd pojawia się Manley, wydzierając się do ludzi, że przeprasza nas za spóźnienie. Mówi, że był problem z przelewem pieniędzy z banku z USA do banku w UK, żeby opłacić miejscówkę, i ponieważ pieniądze nie doszły, nie wpuszczą nas do środka." Ludzie zaczynają szmerać. "Ale!" rzecze Manley "Możemy za to pójść do jakiegoś MUZEUM" (czyli mamy jeszcze płacić za bilet do muzeum?) "Proszę wszystkich wykładowców, żeby zebrali grupki ludzi i zajęli ich czymś w jakimś muzeum. Spotkamy się tutaj za 4 godziny!" (czyli o 16 godzinie, o której wdł pierwszych przewidywań sympozjum powinno się skończyć) Ludzie kręcili nosem, ale część się rozeszła, żeby nie stać kolejnych godzin pod bramą. A bardziej uparta część ludzi została, marudząc na absurdalne pomysły Manleya. A teraz uwaga: po 15 minutach Manley wraca, i mówi, że jednak otworzą bramę! :P A połowy uczestników już nie było. Dopiero po jakiejś godzinie ktoś zamieścił im na fejsie info (bo oczywiście Manley tego nie ogarnął), że brama otwarta i że sympozjum się jednak rozpoczęło.
Zanim ludzie zajęli miejsca, zanim komputery zostały rozstawione i zanim podłączono je do screenów minęło trochę czasu, w którym Manley opowiadał dlaczego nie działa forum conceptart.org. W końcu zaprosił wszystkich wykładowców na scenę. Zamiast ich jakoś porządnie wprowadzić i przedstawić, dał im mikrofon a sam gdzieś sobie poszedł.
sympozjum
Zanim ludzie zajęli miejsca, zanim komputery zostały rozstawione i zanim podłączono je do screenów minęło trochę czasu, w którym Manley opowiadał dlaczego nie działa forum conceptart.org. W końcu zaprosił wszystkich wykładowców na scenę. Zamiast ich jakoś porządnie wprowadzić i przedstawić, dał im mikrofon a sam gdzieś sobie poszedł.
Bilety na ten event były niesamowicie drogie, a co jeszcze bardziej podejrzane - opłaty trzeba było przelewać DOKŁADNIE na adres paypala Jasona Manleya, prościutko do jego kieszeni. Szczęściarze, którzy kupili je wcześniej z pewnością nie byli aż tak sfrustrowani jak ci co zapłacili $645. To był naprawdę drogi warsztat. A jego organizacja była na niedopuszczalnym poziomie. Na dodatek nie można było wnosić własnego jedzenia i napojów a w środku serwowali tylko redbulle i wodę po wygórowanych cenach. Dodatkowo rzuciło mi się w oczy, że Manley nazwał wszystkich wykładowców "wolontariuszami" - czyli nie płacił im za prowadzenie tych warsztatów. Jedyne co im opłacił to bilety lotnicze i hotel, i strasznie biadolił, że kilku wykładowców zrezygnowało z udziału (z pewnością w wyniku afery z CryptCrawlerem), i został z "biletami w ręku". Nie wiem, jak on mógł w ogóle o tym wspominać, w momencie, gdy organizacja leżała, nawalił z godzinami, trzymał ludzi pod drzwiami, a sympozjum "samo się toczy" bo wykładowcy dzielą się swoją wiedzą za darmo... No po prostu lawina absurdów.
A tak żeby było śmieszniej: w ogóle nie sprawdzali tych biletów. Ani pierwszego dnia, ani później. Za to sprawdzali nam torby, żeby sprawdzić czy nie wnosimy czasem własnej wody czy własnych redbulli ;P Niektórzy ludzie z którymi rozmawialiśmy wbili się tam bez biletów... :P
W ciągu dnia odbywały się 4 wykłady, a po każdym była "15minutowa" przerwa, w trakcie której byłeś w stanie pójść do restauracji, złożyć zamówienie, poczekać, zjeść obiad, napić się kawy, połazić i wrócić. Wykład zwykle trwał ok godziny, czasem trochę dłużej.
Jakby to obliczyć, wychodzi że płaciło się 645$ za 16 godzin wykładów. Cała reszta spędzonego czasu w budynku sympozjum to było dosłownie "czekanie" na następny wykład.
A tak żeby było śmieszniej: w ogóle nie sprawdzali tych biletów. Ani pierwszego dnia, ani później. Za to sprawdzali nam torby, żeby sprawdzić czy nie wnosimy czasem własnej wody czy własnych redbulli ;P Niektórzy ludzie z którymi rozmawialiśmy wbili się tam bez biletów... :P
W ciągu dnia odbywały się 4 wykłady, a po każdym była "15minutowa" przerwa, w trakcie której byłeś w stanie pójść do restauracji, złożyć zamówienie, poczekać, zjeść obiad, napić się kawy, połazić i wrócić. Wykład zwykle trwał ok godziny, czasem trochę dłużej.
Jakby to obliczyć, wychodzi że płaciło się 645$ za 16 godzin wykładów. Cała reszta spędzonego czasu w budynku sympozjum to było dosłownie "czekanie" na następny wykład.
Muszę jednak przyznać, że same wykłady nie były złe, i dla niekórych z nich warto było się na sympozjum pojawić - część grafików się przygotowała, i mieli prezentację na jakiś konkretny temat i mieli coś ciekawego do powiedzenia. Inni po prostu rysowali i odpowiadali na pytania z publiczności. Inni trochę przynudzali o sobie i pokazywali swoje pokaźne profile na linkinie, z pokaźną listą projektów na koncie -__-
Podczas czekania na następny wykład można było z wykładowcami porozmawiać, podsunąć portfolio i zapytać o jakieś rady, albo po prostu wyznać jak wielkim się jest fanem :) Miałam wrażenie, że z powodu braku programu (program po prostu NIE ISTNIAŁ) i przedłużających się przerw, całość eventu przekształciła się w jakiś taki fanowski piknik, w którym młodzi graficy otaczali wianuszkiem jakichś wymiataczy i że tak powiem lizali im tyłki. Także była to impreza ostrych kontrastów- niektórzy jak Kekai lub Bjorn pławili się w sławie, a niektórzy wymiatacze wkurzeni na Manleya, spławiali wszystkich którzy do nich podeszli i nie dało się z nimi pogadać.
Za to kilku weteranów branży poruszyło ważne tematy jak np. "znudzenie tematem" kiedy ktoś pracuje 5 lat na jednym stanowisku w jednej firmie i się wypala, dlaczego ważne jest prowadzenie prywatnych projektów, oraz dlaczego warto całe życie się uczyć, i nie spoczywać na laurach.
Poruszyli też problem głodowania artystów, i jak temu zapobiec (na nowym conceptart.org będziesz mógł sprzedawać printy, tshirty i kubki! już nie będziesz głodować! yeeyy! -____-)
Znalazł się też nawet czas na panel z prawnikiem Manleya, który opowiadał o branżowych horrorach, o niefajnych sytuacjach, o kradzieży praw autorskich, o wyzyskiwaniu artystów i o tym dlaczego Cię nie stać na porządnego prawnika :P
Co do rysowania z modela, dwa razy modelka się pojawiłą i pozowała chwilę, ale to rysowanie było dokładnie w tym samym momencie co wykłady, więc trzeba było wybrać co jest ważniejsze. My wybieraliśmy wykłady.
Raz nawet zrobili nam imprezę wieczorem, z DJem, ale nie usuneli krzeseł z parkietu, więc piliśmy piwo i staliśmy, i była to najbardziej sztywniacka impreza na której byłam w życiu :P
Raz nawet zrobili nam imprezę wieczorem, z DJem, ale nie usuneli krzeseł z parkietu, więc piliśmy piwo i staliśmy, i była to najbardziej sztywniacka impreza na której byłam w życiu :P
To tak w skrócie. Jak dla mnie cały event kulał już przed samym startem. Uważam, że Manley olał temat, bo wiedział, że pod koniec i tak wszyscy będą zadowoleni, w końcu spędzili 4 dni w towarzystwie doświadczonych ludzi z branży.
Manley okazał się osobą, która nie szanuje ani ludzi, którzy mu płacą, ani ludzi którzy mu pomagają. Miał bardzo luzacki i "roztargniony" stosunek do wszystkiego co się dookoła dzieje. Po całym tym evencie mam już poszlaki do tego, by raczej unikać wszelkiego rodzaju działalności Manleya (zwłaszcza panel z jego prawnikiem dosyć dosadnie pokazał, że Manley często babra się w syfie. Nawet nie wiedziałam, że TA BRANŻA może mieć takie problemy ;) Oczywiście Manley kreował się w każdym z przypadków na ofiarę i pokrzywdzoną osobę, ale liczne doniesienia od wielu artystów podkopały jego reputację na tyle, że nie mam do niego kredytu zaufania. Sugeruję zainteresować się tematem, żeby w pełni zrozumieć, dlaczego wydawanie kasy na cokolwiek związanego Manleyem nie jest dobrym pomysłem.
podsumowanie
Uczestnicy nie traktowali tego eventu jako warsztat tylko jako okazję do promowania siebie i swojej galerii. Wszyscy byli skupieni na sobie i swoim portfolio, organizator miał wszystko w dupie, wykładowcom było głupio, że organizacja leży, ale nic nie mieli do powiedzenia. Jak chcieliśmy się z kimś jakoś lepiej poznać to rozmowa ucinała się gdy pytali nas (mnie, Tomka i EC) gdzie pracujemy, i w momencie w którym odpowiedzieliśmy, cała luźna rozmowa zamieniała się w czerstwe wciskanie nam swoich wizytówek i ulotek z próbką portfolio.
Najśmieszniejszym punktem eventu był dla mnie moment, w którym po krótkiej rozmowie z Manleyem wlazł on na scenę, wziął do ręki mikrofon, pokazał na Tomka palcem i zachęcił wszystkich do pokazania mu swojego portfolio bo jest z Rocksteady. :P
Mimo wszystko, świetnie się bawiliśmy, przez wszystkie 4 dni, ale było to spowodowane bardziej doborowym towarzystwem (EC, Resh, Ravirr, Takashmen, Najtkriss) niż samym eventem :). EC okazał się typem o zajebistym poczuciu humoru, więc jeśli ktoś się wybiera na jakieś szemrane imprezy, to dzwońcie po niego, z nim będziecie się dobrze bawić nawet na zlocie szachistów :D
Uważam, że było warto pojechać raz i się na własne oczy przekonać jak te warsztaty w praktyce wyglądają. Doświadczenie z pewnością było ciekawe. Czy pojechałabym na ten event w przyszłym roku? :P Raczej nie :P Podobnych warsztatów jest wszędzie pełno - na pewno któryś będzie mniej rozlazły ;)
Uważam, że było warto pojechać raz i się na własne oczy przekonać jak te warsztaty w praktyce wyglądają. Doświadczenie z pewnością było ciekawe. Czy pojechałabym na ten event w przyszłym roku? :P Raczej nie :P Podobnych warsztatów jest wszędzie pełno - na pewno któryś będzie mniej rozlazły ;)
Pozdrawiam,
Telthona
5 czerwca 2013
30 maja 2013
The International Art and Design Symposium 2012 || News
Szybki, krótki news tym razem. Jutro zaczyna się Międzynarodowe Sympozjum Sztuki i Designu, organizowane przez Jasona Manleya i jego ConceptArt.org
Tak się składa, że i my się na nim pojawimy z Tomkiem :)
Póki co ten warsztat jest numerem jeden pod względem braku organizacji, braku rozkładu jazdy, godzin, programu, a nawet sposobu uiszczania wpłaty i odbierania biletów, nie mniej jednak mamy nadzieję, że w ostatniej chwili się wszystko wyklaruje, bo póki co to planujemy iść na ślepo, bez planu, będzie szau! :D
Słyszeliśmy, że EC się również pojawi, teraz dostałam cynka od Resha, także jeśli jeszcze ktoś się ukrywa, dajcie znać, i najlepiej napiszcie mi na meila (s.duchiewicz@gmail.com) swoje nr telefonów komórkowych, żebyśmy mogli się jakoś znaleźć i pójść po warsztatach na jakieś ale, cydr i londyńskiego burgera ;)
Pozdro!
Telka
Subskrybuj:
Posty (Atom)

























